All Chapters of after we make love เรื่องคืนนั้นที่เราเผลอใจ: Chapter 11 - Chapter 18

พิชาภาหลับลึกมาก เพราะความที่แฮงก์ เธอสั่นหน้าเบาๆ แล้วร้องครางออกมาเพราะมึน เธอมองไปรอบๆ ตัวนี่ไม่ใช่ห้องของเธอ แต่ดูจากการตกแต่ง และกลิ่นที่หอมอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ที่ติดตามที่นอนแล้ว น่าจะเป็นห้องของมยุรฉัตรเพื่อนรักของเธอ พิชาภาปิดปากหาว เธอร้องเรียกหามยุรฉัตร แปลกใจเล็กน้อยที่ไม่มีเสียงขานตอบ หรือว่ายัยฉัตรลงไปหาซื้ออะไรมานะ เธอเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สดชื่น ถือวิสาสะเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของมยุรฉัตร เธอเคยมาที่นี่สามสี่ครั้งพอจะจำได้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ความที่สนิทกันเคยกินอยู่ด้วยกันในตอนเรียนปริญญาตรีและโท ทำให้พิชาภากล้าหยิบเสื้อยืดกับกางเกงผ้านุ่มของเพื่อนมาใส่ เนื่องจากไซซ์ใกล้ๆ กัน แล้วเดินออกมาจากห้องนอนของเพื่อน “ยัยฉัตร ไปข้างนอกหรือไงนะ ยัยฉัตร” ตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องขนาดใหญ่ของเพื่อน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองพิศไปตรงบริเวณที่แบ่งเป็นโซนนั่งเล่น ที่มีโซฟาเบธวางอยู่ มันเป็นโซฟาที่เธอเรียกว่าโซฟาดูดวิญญาณ ล้มตัวลงปุ๊บเป็นอันหลับปั๊บ ด้วยความที่สายตาสั้น เธอเลยเห็นไม่ชัดว่าเพื่อนเธอนอนอยู่ตรงนั

อีกสามวันต่อมา มยุรฉัตรลงสตอรี่นั่งกอดคอกับเพื่อนรักอย่างพิชาภา สองสาวนั่งกันที่ริมทะเลบางแสน และมีอดีตเพื่อนมาเข้าเฟรมอย่างบังเอิญ สองสาวทักทายเพื่อนสมัยเรียนโทที่อังกฤษ กอดคอกันถ่ายรูปอัปสตอรี่ เพื่อนชายหอมแก้มมยุรฉัตร เรียกเสียงกรี๊ดจากพิชาภา ขำๆ สนุกสนานกันไป และรูปและคลิปก็ว่อนในเฟซของมยุรฉัตรที่เพื่อนของเธอแท็กมาให้ มีใครบางคนเห็นแล้วเกิดอาการอยู่ไม่ติด ผุดลุกผุดนั่ง นิ้วจิ้มโทรศัพท์รัวๆ และเขาก็ออกมาจากบ้านของน้าสาวที่พักอยู่กับมารดา บอกกับท่านว่าจะกลับมาธุระที่เมืองไทยแล้วจะรีบกลับมา คุณพัชรอรไม่ทันห้าม มองตามลูกชายอย่างงงๆ ว่าจะขยันไปกลับอะไรขนาดนั้น ทำยังกับฮ่องกงเป็นปากซอยอย่างนั้นแหละ ใครจะไปอยู่ได้กัน เมียเขาโดนหอมแก้ม ไลน์ก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ! เวลาเดินทางราวสี่ชั่วโมงไม่ใช่ปัญหา ถ้าใจมันจะอยากมาเคลียร์ ชยันตรัยเม้มปากแน่น ความเดือดนั้นไม่จางลงเลย คอยดูเหอะ...ตัวแสบ พี่จะจัดให้แซ่บจนหายดื้อเลย “ตามแผนนะ แกจะต้องโอเคยัยพิช” “ขอบคุณมากๆ นะสำหรับทุกอย่าง วันเดินแผน แกต้องไปด้วย

สี่วันต่อมา... คุณชยันต์เรียกเธอเข้าห้องแต่เช้า สีหน้าของท่านดูยิ้มแย้มแจ่มใสมาก นัยน์ตาดูอ่อนโยนกว่าปรกติ เมื่อมองหน้าของ มยุรฉัตร “มีอะไรให้รับใช้คะ” “น้าไม่มีงานอะไรให้หนูทำแล้ว เพราะลูกชายน้าเขาขอตัวหนูคืน” “เอ่อ รองตรัยกลับมาแล้วหรือคะ” “กลับมาแล้ว มาถึงพอรู้ว่าพ่อโยกเลขามาทำงานด้วย ก็โวยใหญ่ น้าเลยต้องคืนให้เขา ส่วนเรื่องเงินเดือนอะไร น้าขึ้นให้แล้วก็ขึ้นให้เลย” เสียงเคาะประตูห้องดังก่อนที่มยุรฉัตรจะทันได้ตอบอะไร ท่านเอ่ยอนุญาต แล้วคนเคาะก็เปิดประตูเข้ามา “พูดถึงก็มาพอดีเลย” “ผมมาขอรับเลขาของผมคืนครับพ่อ” ชยันตรัยว่า แล้วหันมายิ้มให้กับมยุรฉัตรที่มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้ “รองตรัย” “ขอไปก่อนนะครับพ่อ” บอกกับบิดาเสร็จ เขาก็อุ้มเธอต่อหน้าท่านเลย มยุรฉัตรร้องเบาๆ อย่างตกใจ แล้วโอบรอบคอเขาไว้อย่างกลัวตก “ไปเคลียร์กันที่ห้องทำงานของเรา” “ค่ะ” อายก็อาย แต่ก็จำต้องซบกับอกเขา เขาทำแบบนี้ ก็ต้องรับผลที่จะตามมานะ เธอไม่รู้ด้วย

“ขอบใจนะที่มาช่วยอะยัยฉัตร เอ่อ...คุณตรัยด้วยนะคะ” พิชาภาจับมือคนทั้งสองอย่างยินดี ตอนนี้เรื่องวุ่นๆ ของเธอจบลงแล้ว และสามีของเธอก็ยอมหย่าแล้ว เพราะจำนนด้วยหลักฐาน ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่า ตัวเองใช้พิชาภาบังหน้ากับครอบครัว รวมถึงสถานะทางสังคมด้วย ใครจะไปยอมให้หลอกใช้กัน พอแค่นี้ “ไม่เป็นไรเพื่อนกันน้อยกว่านี้ได้ไง” มยุรฉัตรว่า เธอเป็นคนวางแผนหาเด็กมาปรนเปรอสามีของพิชาภา แล้วก็ไปจับโป๊ะในม่านรูดจับได้คาหนังคาเขาและคาเตียง ทุกอย่างเลยจบที่การเจรจาหย่า ดีกว่าจะให้เธอเอาไปแฉ “ขอให้รักของเพื่อนสมหวังด้วยนะ เอ อาจจะไม่ต้องอวยพร สมหวังแล้วนี่นา” พิชาภามองคนทั้งสองสลับกัน มยุรฉัตรมีทีท่าเขินอาย ขณะที่ชยันตรัยโอบเธอเข้าหาตัวต่อหน้าพิชาภาที่กำลังยืนยิ้มกับความรักของเพื่อน “สมหวังแล้วครับ” ชยันตรัยตอบแทน มยุรฉัตรเลยตีแขนเขาเบาๆ หน้าแดงก่ำ ไม่ต้องพูดก็พอจะรู้หรอก เพื่อนบินมาถึงเชียงใหม่พร้อมกับเจ้านาย นอนห้องเดียวกันอีกต่างหาก “งานแต่งของเราชวนคุณพิชมาด้วยสิ น้องฉัตร” “จะแต่งแล้วเหรอคะ?” พิชาภาอุทาน มยุรฉัตรเองก็ตกใจ เธอเ