after we make love เรื่องคืนนั้นที่เราเผลอใจ

“ยัยฉัตร จัดอีกแก้ว” แก้วถูกยัดใส่มือของมยุรฉัตร เธอก็บ้าจี้พอที่จะดื่มมันแบบรวดเดียวหมด คนที่จัดมาให้คือแวววดี เพื่อนเจ้าสาว ถึงกับปรบมือรัวๆ งานวิวาห์วันนี้สนุกมาก แม้เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะหนีไปนอนก่อนแขก...เป็นงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่มีเพื่อนเจ้าสาว และพี่ชายของเจ้าบ่าว กลายเป็นเจ้าภาพกลายๆ ไปแล้วงานนี้ เสียงเฮๆ ดังขึ้นเมื่อเธอดื่มจนหมด เธอชูแก้วขึ้นแล้วขยิบตาให้กับเจ้านาย...วันปรกติเขาเป็นเจ้านาย แต่วันนี้เขากับเธอเป็นคู่ท้าดวลกันชั่วคราว แขกผู้ใหญ่ไม่อยู่กันแล้ว เหลือแต่เพื่อนเจ้าสาว เพื่อนเจ้าบ่าว จำนวนหลักสิบที่ยังสนุกกับงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ งานวิวาห์ของรองซีอีโอชยางกูร กับเลขานุการสาววลาลี คู่ที่ไม่มีใครคิดว่าจะมาลงเอยกันได้ แต่กลับลงเอยกันในที่สุด... เหตุที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวปลีกไปก่อน เพราะเจ้าบ่าวอยากให้เจ้าสาวได้พักผ่อน วลาลีตั้งครรภ์อ่อนๆ งานวิวาห์จึงจัดอย่างสายฟ้าแลบ มยุรฉัตรรับบทเป็นแม่งาน ช่วยวลาลีเธอเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วตอนนี้ เลขาสาวทั้งสองทำงานให้กับสองพี่น้องที่เป็นผู้บริหารของ เค แอล อินเตอร์เนชั่นแนล บริษัททำแพ็กเกจจิ้ง ติดอันดับต้นๆ ของเมือ

วันต่อมา...จากงานวิวาห์ของชยางกูรและวลาลี ไม่มีใครมาปลุกหรือเรียกแขกของงาน ที่หลายคนก็เมาหนักจากงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ มีหลายคนไม่กลับบ้าน นอนค้างโรงแรมที่จัดงานเจ้าบ่าวเจ้าสาวเองก็นอนที่โรงแรมเช่นกัน อีกอย่างงานนี้ดูแลกันดี มีที่นอนปลอดภัยกันทุกคน ที่ว่าปลอดภัยอาจจะยกเว้นใครบางคน...มยุรฉัตรรู้สึกแปลบไปทั้งตัว ตรงบริเวณหน้าอก และตรงเนินนาง ปวดแปลบเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ ตรงนั้น... เวียนหัวเป็นอาการต่อมา จนเธอต้องครางอ่อย สติเริ่มคิดทบทวน ว่าทำไมเธอถึงได้มาอยู่ตรงนี้ นัยน์ตากลมโตค่อยๆ ปรือลืมขึ้น เพดานห้องเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นเลย ฝ้าเพดานสีนี้ไม่ใช่ที่บ้านเธอ...โคมไฟระย้านั่นด้วย “อูย...” เสียงหวานถึงกับคราง เมื่อเผลอขยับตัว นี่เธอเอาตรงนั้นไปโขกอะไรมาหรือเปล่า ทำไมมันปวดไปหมด...ความทรงจำค่อยๆ เรียบเรียงเข้ามาในสมอง ทีละนิด ทีละนิด เมื่อคืนเธอเมามาก สนุกมาก ในงาน อาฟเตอร์ปาร์ตี้ของงานแต่งงาน เจ้าบ่าวคือรองชยางกูร ส่วนเจ้าสาวคือวลาลี เธอสนุกสุดเหวี่ยง ไม่รู้ใครขยันเติมแอลกอฮอล์ให้เธอ จนมยุรฉัตรไปเต้นรำกับเจ้านายของเธอ

นอกจากวลาลีไม่กลับแล้ว ชยางกูรก็ยังมาอีกคนหนึ่ง... มันวันอะไรกันนะ? มยุรฉัตรได้แต่นั่งกระสับกระส่าย ขณะที่ชยางกูรกับ วลาลีกำลังเปิดแอปสั่งอาหาร พวกเขาบอกว่าจะเลี้ยงตอบแทนเธอมื้อเบาๆ ก่อน เดี๋ยวมยุรฉัตรหายป่วยดีค่อยไปจัดหนักกันอีกที เธอไม่น่าพูดเลยว่าอยากรับประทานข้าวมันไก่ ที่มีตับไก่สีทองเจ้าดัง อยากกินอันนั้นแหละ วลาลีพลอยบอกว่าอยากรับประทานไปด้วย ชยางกูรเลยเอาใจภรรยาด้วยการชวนกินด้วยกันที่นี่ เพราะไปร้านก็ไกลวลาลีก็ท้องอ่อนๆ มยุรฉัตรก็ยังไม่หายป่วย จริงๆ ไม่ได้ป่วยอะไร ฮือ ฉัตรแค่หลบรองตรัย คนที่หลบก็อยู่ในห้องนอนของเธอตอนนี้ เธอเหลือบมองนาฬิกา เวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว...ชยางกูร บอกว่าอีกเกือบสามสิบนาทีรอไหวไหม? สองสาวขานรับพร้อมกันว่าไหว รีบกินรีบกลับนะคะ มยุรฉัตรอยากจะพูดแบบนั้นแต่ทว่า... พอข้าวมันไก่แสนอร่อยมาถึง พวกเขาก็เพลินกับรสชาติ แถมชยางกูรยังชวนคุยงานแพลนต่ออีกนิดหน่อย บอกว่าวันนี้ ชยันตรัยก็หายไปติดต่อไม่ได้ เลยฝากงานไว้กับมยุรฉัตรเผื่อกันลืม เวลาเลื่อนไปจนถึงบ่ายสามโมง คนข้างในจะหิวไหมนั่น?

“คุณแม่ครับ มีอะไรจะคุยด้วยหน่อยครับ” ชยันตรัยบอกกับมารดา เมื่อเขาเข้าบ้านมาในตอนสาย ท่านกำลังนั่งให้สาวใช้ประจำตัวช่วยบีบนวดให้อยู่ “มีอะไรหรือ เข้าบ้านเป็นด้วยนะเราน่ะ” มองค้อนบุตรชายคนโต แต่ตอนนี้ไม่ค่อยจะจี้อะไรมากแล้ว เพราะนางได้หลานสมใจล่ะ จากบุตรชายคนเล็กกับลูกสะใภ้ เลยจะปล่อยชยันตรัยไม่ไปวุ่นวายด้วยมาก พ่อคนนี้ยุ่งด้วยก็ปวดหัว เพราะมันดื้อ “น้องฉัตรจะลาออกครับ” เขาชิงฟ้องก่อน เธอยังไม่ยื่นใบลาออกอย่างเป็นทางการ แต่เขารู้ว่าเธอลาออกแน่ เพราะเรื่องนั้นทำให้เธออยากหนีหน้าเขา... “รู้แล้วย่ะ” ท่านว่า แล้วเลื่อนมือไปที่จานขนม เลื่อนมันให้กับบุตรชาย พลางเอ่ยชวนชิม “นี่ลองชิมสิตาตรัย หนูลีทำคุกกี้อร่อยมาก” “แม่ครับ แล้วแม่ไม่เดือดร้อนเลยหรือครับ นั่น...คนที่แม่อยากให้เป็นคู่หมั้นกับผมไม่ใช่หรือยังไงกัน จะลาออกแล้วนะครับ” “แล้วไง?” เลิกคิ้วพลางมองหน้าของลูกชาย ที่ดูงอเง้าอย่างประหลาด แทนที่จะดีใจที่นางไม่ยุ่งวุ่นวายด้วยแล้ว “ผม...ไม่อยากเปลี่ยนเลขาใหม่” เขาว่าเสียงอ่อน “ผมยังไม่อยากให้น้องไป น้องฉัตร

“ตาตรัย บินไปฮ่องกงกับแม่หน่อยคืนนี้” คำสั่งกระทันหันเมื่อเขากลับถึงห้อง ทำให้ชยันตรัยต้องดีดตัวเองลุกขึ้นมาจากโซฟา มารดาร้อนรนแบบนี้น่าจะมีเหตุแน่นอน เขาจึงกรอกเสียงกลับลงไป “มีอะไรครับแม่” “น้าเราสิ...เข้าโรงพยาบาลด่วน แม่เป็นห่วง กลัวจะ” เสียงของท่านสะดุด แค่นี้เขาก็พอจะรู้ว่าต้องไป ชยันตรัยออกมาจากห้องลังเลที่จะกดลิฟต์ลงไปอีกชั้น ที่เป็นห้องของ มยุรฉัตรอยากจะไปบอกกล่าว แต่...เสียงของมารดาที่สั่นเทาเร่งเร้า มันทำให้เขากดลงไปยังชั้นที่เป็นลานจอดรถแทน พี่ไปฮ่องกงกับแม่ ห้ามดื้อนะ กลับมาถึงพี่ต้องเจอฉัตรอยู่ที่ห้องทำงานของเรา เขาส่งข้อความไปหาเธอ ทางนั้นยังไม่อ่าน ชยันตรัยขับรถไปที่บ้านของเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก เวลาสองทุ่มครึ่งประเทศไทย ชยันตรัยก็เหินฟ้าไปกับคุณพัชรอร พี่ไปฮ่องกงกับแม่ ห้ามดื้อนะ กลับมาถึงพี่ต้องเจอฉัตรอยู่ที่ห้องทำงานของเรา “เรื่องอะไรใครจะไปอยู่” เสียงหวานเอ่ยบ่น เมื่ออ่านข้อความนั้น แก้มสาวแดงเล็กน้อย เมื่อนึกไปถึง...ห้องทำงานของเรา ร่างกายร้อนวูบวาบ