Todos los capítulos de ทะลุมิติไปเป็นพระชายาของท่านอ๋องพิการ พร้อมระบบฟาร์มสวนผัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 12 ยินดีมอบชีวิตให้วันต่อมาหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ก็ไม่มีทหารคนไหนกล้าเฉียดกรายเข้ามาในจวนร้างอีกเลย ซึ่งนั่นเป็นทางสะดวกให้หว่านหนิงได้ทุ่มเทกับการฟื้นฟูร่างกายของเซี่ยจื่อรุ่ยอย่างเต็มที่และสอนเขาใช้รถเข็นคันใหม่นางจัดการอุ้มเขาลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว คราวนี้เซี่ยจื่อรุ่ยไม่ได้ขัดขืน เขาเริ่มชินกับพละกำลังของนางที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งเกินสตรีทั่วไป เมื่อเขานั่งลงบนเบาะของรถเข็นคันใหม่ เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ“เบาะนี่... ทำจากอะไร? เหตุใดมันจึงนุ่มนัก?”“มันทำมาจากใยฝ้าย เอาล่ะคราวนี้ข้าจะสอนท่านบังคับมัน” หว่านหนิงเดินมาที่ด้านข้างของรถเข็น แล้วชี้ไปที่ตรงพนักแขนด้านขวา “ท่านลองวางมือลงตรงนี้แล้วดันไปข้างหน้าลองดู”เซี่ยจื่อรุ่ยจ้องมองแท่งไม้ทรงกลมมนที่ยื่นออกมาจากพนักแขนด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ “เจ้าจะบอกว่า... เพียงแค่กดตรงไม้หัวกลมมนนี่ รถเข็นก็จะเคลื่อนไปเองโดยไม่ต้องมีคนเข็นอย่างนั้นหรือ?”"ถูกต้อง ท่านลองผลักมันไปข้างหน้าดูสิ” หว่านหนิงคะยั้นคะยอเซี่ยจื่อรุ่ยสูดลมหายใจลึก เขาตัดสินใจผลักแท่งควบคุมนั้นไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อยกึก!เสียงกลไกภายในทำงานดัง

ตอนที่ 14 กลายเป็นเทพธิดาซะงั้นหลิวคังเดินเอามือไพล่หลัง พุงที่ยื่นออกมาจนดันชุดขุนนางสีแดงเข้มแทบปริแตกทำให้เขายิ่งดูเหมือนหมูตอนในคราบเสือ ดวงตาเล็กหยีคู่นั้นมองหม้อดินเผาใบใหญ่ทั้งสี่ใบที่ว่างเปล่าสลับกับใบหน้าของซ่งหว่านหนิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย“ท่านเจ้าเมืองหลิว” เซี่ยจื่อรุ่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจ “การทำทานช่วยเหลือชาวบ้านที่กำลังอดอยาก ข้าต้องขออนุญาตผู้ใดด้วยหรือ? ในเมื่อคนพวกนี้คือราษฎรของฝ่าบาท และข้าในฐานะเชื้อพระวงศ์ย่อมมีสิทธิ์ที่จะดูแลพวกเขาตามกำลัง”หลิวคังแค่นหัวเราะเบาๆ “ท่านอ๋อง... ท่านอาจจะลืมไปว่าตอนนี้ท่านอยู่ในฐานะใด และที่สำคัญ... เมืองเจียงหนานกำลังประสบภัยแล้งอย่างหนัก ข้าวปลาอาหารทุกเม็ดถือเป็นทรัพย์สินส่วนกลางที่ต้องผ่านการตรวจสอบจากทางการ การที่พวกท่านนำอาหารจำนวนมากมาแจกจ่ายโดยไม่มีแหล่งที่มาไม่ชัดเจนเช่นนี้ ข้าย่อมมีสิทธิ์สงสัยว่าพวกท่านอาจจะสะสมเสบียง หรือมีเจตนาซ่อนเร้นซื้อใจชาวบ้านเพื่อซ่องสุมกำลังพล?”คำกล่าวหาว่า “เป็นกบฏ” ที่แฝงมากับคำพูดนั้นทำให้ชาวบ้านรอบ ๆ แตกตื่น หลายคนตัวสั่นเทาจนชามในมือแทบหลุดร่วงหว่านหนิงที่ยืน

ตอนที่ 16 น้ำวิเศษในขณะที่หน้าจวนร้างท้ายเมืองเจียงหนานกำลังเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความหวังและการร่วมแรงร่วมใจ ภายในจวนเจ้าเมืองกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดเพล้ง!ถ้วยชากระเบื้องเคลือบราคาแพงถูกกวาดตกจากโต๊ะจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าอ้วนฉุของหลิวคังแดงสลับเขียวเพราะความโกรธจัด“นังสตรีแพศยา! นังปีศาจ!” หลิวคังคำรามลั่นพลางทุบโต๊ะเสียงดังปัง “มันกล้าดีอย่างไรถึงใช้คุณไสยมนต์ดำล่อลวงชาวบ้านให้ลุกฮือขึ้นมาต่อต้านทางการ! แถมยังกล้าข่มขู่ข้าด้วยสายฟ้านั่นอีก!”ข้างกายของเขา คือหลี่กุ่ยที่ยืนก้มหน้านิ่ง ใบหน้าซีกหนึ่งยังคงบวมช้ำและมีรอยผื่นแดงพุพองจากฤทธิ์สเปรย์พริกไทย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน“ใต้เท้า... นังนั่นมันมีวิชามารจริงๆ นะขอรับ ทหารของข้าโดนแท่งไม้สีดำของนางจิ้มทีเดียวถึงกับสลบ ป่านนี้บางคนยังนอนไข้ขึ้นตัวสั่นอยู่เลยขอรับ ข้าคิดว่าเราควรจะรีบส่งรายงานเรื่องนี้ไปยังเมืองหลวงทันที ให้ฮ่องเต้ส่งนักพรตผู้มีฝีมือมาจัดการนังปีศาจนั่นซะ!”หลิวคังหยุดชะงักไป ดวงตาเล็กหยีหรี่ลงอย่างใช้ความคิด“ส่งรายงานไปรึ? เจ้าโง่!” หลิวคังตวาดลั่น “หากข้าส่งรายงานเรื

ตอนที่ 18 หัดเดินเช้าวันต่อมา แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอน หว่านหนิงที่เผลอหลับไปข้างเตียงค่อยๆ ปรือตาขึ้น สิ่งแรกที่นางเห็นคือเซี่ยจื่อรุ่ยกำลังพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง ใบหน้าของเขาไม่มีความซีดเซียวเหลืออยู่แม้แต่น้อย“ท่านอ๋องตื่นนานแล้วหรือ?” หว่านหนิงรีบขยับตัวลุกขึ้นช่วยประคองเขา“ข้าเพิ่งตื่น... หว่านหนิง ข้ารู้สึกเหมือนว่าขาของข้าเริ่มมีแรงมากขึ้น” เขากล่าวพลางมองไปที่ขาทั้งสองข้างของตนเองด้วยความดีใจหว่านหนิงยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบจัดการช่วยเขาล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ เมื่อช่วยเขาจัดการธุระเสร็จแล้ว หว่านหนิงก็แอบเรียกหน้าจอระบบมิติขึ้นมา ดูแต้มเหรียญฟาร์มที่เหลืออยู่สองพันสี่ร้อยกว่าเหรียญหลังจากซื้อยาเม็ดนั้นไปนางกดเลือกซื้อเครื่องหัดเดิน ที่ช่วยให้ผู้ป่วยอัมพาตสามารถทรงตัวและฝึกก้าวเดินได้โดยไม่เสียการทรงตัว ราคาของมันแทบจะกวาดเหรียญฟาร์มที่เหลืออยู่ของนางจนเกลี้ยงติ๊ง![ซื้อสำเร็จ! ยอดเหรียญฟาร์มคงเหลือ: 50 เหรียญ]หว่านหนิงแอบถอนหายใจเบาๆ “หมดตัวของจริงแล้วคราวนี้...แต่ไม่เป็นไรค่อยฟารม์เก็บสะสมเหรียญใหม่”หลังจากทานอาหา

ตอนที่ 20 ปลูกข้าวเมื่อไปถึงเขตทุ่งนานอกเมือง ชาวบ้านนับร้อยที่มารออยู่ก่อนแล้วต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ“พระชายามาแล้ว! ท่านอ๋องก็มาด้วย!”หว่านหนิงหยุดรถเข็นลงกลางฝูงชน นางปาดเหงื่อพลางชี้ไปที่กระสอบข้าว “ทุกคน! นี่คือเมล็ดพันธุ์ข้าวทนแล้งที่ข้าบอกไว้”การลงแขกปลูกข้าวเริ่มต้นขึ้นอย่างคึกคัก ชาวบ้านและเด็กๆ ช่วยกันขุดหลุมหยอดเมล็ด บรรยากาศเต็มไปด้วยความสามัคคี เสียงร้องเพลงพื้นบ้านดังแว่วมาตามลม หว่านหนิงคอยเดินเติมเมล็ดข้าวและน้ำวิเศษใส่ลงในถังน้ำที่ชาวบ้านใช้รดตามหลังการปลูก มือบางที่เคยขาวผ่องบัดนี้เปื้อนไปด้วยดินแดง แต่รอยยิ้มของนางกลับเจิดจ้ายิ่งกว่าตะวันเสียอีกเซี่ยจื่อรุ่ยบังคับรถเข็นไฟฟ้าเลียบไปตามแนวไร่ข้าว แววตาของเขาคอยจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของภรรยาตลอดเวลา ท่ามกลางแดดจ้า หว่านหนิงไม่แสดงท่าทีเหนื่อยอ่อน นางทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับชาวบ้านจนกระทั่งตะวันตรงหัว“ทุกคนพักทานมื้อเที่ยงกันก่อนเถอะ!” นางร้องบอกชาวบ้านพากันมานั่งพักทานข้าวใต้ร่มไม้ใหญ่ หว่านหนิงช่วยกลุ่มแม่ครัวตักข้าวต้มกับผัดผักให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม ถ้าใครไม่อิ่มสามารถขอเพิ่มอีกได้ ทุกคนทานกันอย่างเอร็ดอ