Todos los capítulos de ทะลุมิติไปเป็นพระชายาของท่านอ๋องพิการ พร้อมระบบฟาร์มสวนผัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนที่ 22 สั่งสอนคนชั่วเช้าวันต่อมายามเหม่า (05.00 – 06.59 น.) แสงสีทองรำไรเพิ่งจะแตะขอบฟ้า เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงโลหะกระทบกันดังทำลายความเงียบสงบ หลิวคังในชุดขุนนางเต็มยศ นั่งอยู่บนหลังม้าที่พยายามแบกรับน้ำหนักตัวมหาศาลของเขา ใบหน้าอ้วนฉุเต็มไปด้วยความลำพองใจ ข้างกายคือหลี่กุ่ยที่คุมทหารยามกว่าสองร้อยนาย“บุกเข้าไป!” หลิวคังตะโกนสั่งพลางชี้กระบี่ไปที่ประตูจวนร้าง “จับนังผู้หญิงที่ใช้วิชามารมาให้ข้า ข้าจะเผามันทั้งเป็นที่กลางเมือง!”ทหารกลุ่มแรกพุ่งตัวเข้าเข้าไป แต่ทันทีที่เท้าของพวกเขาเหยียบลงบนพื้นดินหน้าประตูจวน กระแสไฟฟ้าสีฟ้าม่วงแล่นปราดขึ้นมาจากเถาวัลย์สีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ร่างของทหารเหล่านั้นสั่นเทิ้มราวกับถูกผีเข้า ดวงตาเหลือกค้างก่อนจะล้มตึงลงไปนอนน้ำลายฟูมปากคนแล้วคนเล่าเปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!“ถอยออกมา! พวกเจ้าถอยออกมา!” หลี่กุ่ยสั่งการด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นลูกน้องล้มตายไปเกือบยี่สิบคนโดยที่ยังไม่ทันเห็นตัวศัตรูหลิวคังหน้าซีดสลับเขียว ก่อนจะตะโกนสั่งการ “ยิงธนูเพลิงยิงเข้าไปเผามันให้ราบ!”ลูกธนูนับร้อยถูกจุดไฟแล้วยิงเข้าใส่จวน แต่ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นอีก

ตอนที่ 24 สร้างอ่างเก็บน้ำเช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรสาดส่องเข้ามาในห้องนอน หว่านหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าสามีนอนมองนางอยู่ก่อนแล้ว“ตื่นแล้วหรือ พระชายาของข้า?”หว่านหนิงหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน “ท่านอ๋อง... ท่านอย่าล้อข้าสิ”“ล้อที่ไหนกัน? ข้าเพียงแต่อยากมั่นใจว่าข้าไม่ได้ฝันไปจริงๆ”“ไม่ต้องมาพูดเลย” หว่านหนิงยิ้มกว้าง ก่อนจะขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขาลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้าและเจ็บอยู่แต่หัวใจนางกลับพองโต“ในเมื่อท่านมั่นใจแล้วว่าไม่ได้ฝันไป เช่นนั้นก็ลุกเถิดวันนี้ข้าอยากไปที่เหมืองหินทางทิศเหนือ”เซี่ยจื่อรุ่ยที่กำลังขยับตัวลุกตามนาง ชะงักมือที่กำลังผูกสายรัดเอว “เหมืองหินรึ? ที่นั่นมีแต่เชลยศึกและนักโทษเดนตาย เจ้าจะไปทำไมกัน?”หว่านหนิงหันมามองสามี “แม้ตอนนี้จะมีน้ำจากบ่อวิเศษและคลองที่ขุดไว้ แต่หากวันใดวันหนึ่งปาฏิหาริย์เหล่านี้หายไปชาวบ้านก็จะกลับไปอดตายเหมือนเดิม ข้าต้องการสร้างอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่สามารถกักเก็บน้ำฝนไว้ใช้ได้ตลอดทั้งปีเจ้าค่ะ”เซี่ยจื่อรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าเห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่การขุดอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ต้องใช้แรงง

ตอนที่ 26 หึงเช้าวันต่อมา วันนี้อากาศในเมืองเจียงหนานเย็นสบายกว่าทุกวัน แสงแดดรำไรทอประกายผ่านม่านหมอกจางๆ ที่ปกคลุมรอบจวน ทางด้านเรือนรับรอง หลังจากหานลี่อินจัดการเช็ดตัวและป้อนยาให้พี่ชายที่ยังคงหลับใหลด้วยฤทธิ์ยาเสร็จแล้ว นางก็เดินเข้าไปในครัวที่ตอนนี้มีอุปกรณ์ครบครัน ลี่อินตั้งใจชงชาสมุนไพรที่นางเห็นมีอยู่ในครัว นางค่อยๆ บรรจงรินน้ำชาลงในจอกกระเบื้องเคลือบสีขาวนวลตา แล้วจัดวางลงบนถาดไม้ก่อนจะยกไปยังเรือนหลักด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนหน้านี้นางรู้ข่าวจากพวกทหารยามเฝ้าเหมือง พวกเขาพูดคุยกันว่ารุ่ยอ๋องกลับมาเดินได้แล้ว นางก็เฝ้ารอคอยและอธิษฐานต่อทวยเทพมาตลอดว่าขอให้นางได้เจอกับเขาอีกสักครั้ง และคำอธิษฐานของนางก็เป็นจริงเมื่อมาถึงหน้าห้องโถง นางเห็นเซี่ยจื่อรุ่ยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าที่ตกกระทบใบหน้าคมสันและแผ่นหลังกว้างของเขา ชายผู้นี้มีใบหน้าที่ทำให้สตรีใดเห็นเป็นต้องใจเต้นแรง ลี่อินลอบถอนหายใจ ภาพชายหนุ่มในวัยเยาว์ที่เคยปกป้องนางจากคุณชายเกเรหลายคนในเมืองหลวง ผุดขึ้นมาในหัวใจที่แห้งแล้งมานานปี“พี่จื่อรุ่ยเจ้าคะ...” เสียงหวานใสแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าประตูเซี่ยจื่อรุ่ยหันกล

ตอนที่ 28 คนพเนจรเช้าวันต่อมา ท่ามกลางลานกว้างหน้ายุ้งฉางส่วนกลางที่สร้างขึ้นจากไม้เนื้อแข็งและมุงหลังคาด้วยหญ้าคาอย่างหนาแน่น เสียงเซ็งแซ่ของชาวบ้านนับร้อยที่มาเข้าแถวรอรับเมล็ดพันธุ์ผักชุดใหม่ดังระงมไปทั่ว หานลี่อินยืนอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาวในมือถือพู่กันและสมุดบัญชีเล่มหนาที่หว่านหนิงเป็นคนให้มา“ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!” เสียงของลี่อินตวาดไม่ดังนัก นางจ้องมองชายที่ขอเมล็ดพันธุ์เพิ่ม “ตามบัญชี ครอบครัวของเจ้ามีสมาชิกเพียงสามคน เจ้ามีสิทธิ์เบิกเมล็ดพันธุ์ผักกาดและหัวไชเท้าได้อย่างละห่อเท่านั้น จะมาขอเบิกเผื่อบ้านข้างๆ ที่ยังไม่มาลงทะเบียนไม่ได้!”“โธ่ แม่นาง... บ้านข้างๆ เขาขาเจ็บ เดินมาไม่ไหว ข้าก็แค่หวังดีจะเอาไปให้เขาปลูกพร้อมกัน น้ำใจน่ะมีบ้างไหม?” ชายคนนั้นเถียงกลับพลางพยายามจะคว้าซองเมล็ดพันธุ์ที่วางอยู่บนโต๊ะลี่อินตบโต๊ะดังปัง! จนหมึกในจานกระเด็น “น้ำใจน่ะมี แต่กฎระเบียบก็ต้องมีเช่นกัน! หากข้าให้เจ้าไป แล้วเจ้าแอบเอาไปขายต่อ หรือบ้านข้างๆ เขาไม่ได้ฝากเจ้ามาจริงๆ ใครจะรับผิดชอบ? พระชายาสั่งกำชับนักหนาว่าเมล็ดพันธุ์ทุกเมล็ดคือชีวิตของคนเจียงหนาน หากเจ้ายังดื้อดึงเช่นนี้ ข้าจ

ตอนที่ 30 ทำโทษตลอดทางกลับจวนบนรถม้า ความเงียบปกคลุมจนได้ยินเสียงล้อรถบดกับพื้นถนน หว่านหนิงนั่งกอดอกหันมองข้างหน้าต่าง ขณะที่เซี่ยจื่อรุ่ยเอนหลังพิงพนังรถม้า แววตาของเขายังคงเคร่งขรึมและไม่ยอมเอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียวเมื่อถึงจวน เซี่ยจื่อรุ่ยก็ประคองหว่านหนิงลงจากรถม้า แต่ทันทีที่ถึงห้องนอน เขากลับปิดประตูลงกลอนเสียงดัง ‘ปัง!’“ท่านพี่... ท่านกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลไปตั้งแต่เมื่อไร?” หว่านหนิงหันมาถามพลางถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก “ถึงอาสือจะยังไม่มีที่มาที่ไปชัดเจน แต่เขาช่วยชีวิตเรานะ เหตุใดท่านถึงได้ดูรังเกียจเขานัก?”“ข้าไม่ได้รังเกียจเขา” เซี่ยจื่อรุ่ยก้าวเท้าเข้ามาหานาง บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันที “แต่ข้าไม่ชอบสายตาที่มันมองเจ้า และข้าเกลียดที่เจ้าไปสัมผัสแตะต้องตัวมันนานขนาดนั้น!”หว่านหนิงเลิกคิ้ว “นั่นคือการรักษานะทีกับหย่งเจี้ยนไม่เห็นท่านจะโววายอะไรเลย"“สายตาของมันกับหย่งเจี้ยนต่างกัน!” เซี่ยจื่อรุ่ยคำรามเบาๆ เขาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างของนางไว้แน่นหว่านหนิงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงของเขาแล้วหลุดขำออกมาเล็กน้อย “ท่านอ๋อง... นี่ท่านกำลังหึงข้ากับคนพเนจรที่เนื้อตัวม