Todos los capítulos de ทะลุมิติไปเป็นพระชายาของท่านอ๋องพิการ พร้อมระบบฟาร์มสวนผัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่ 32 ข่าวดีหนึ่งเดือนผ่านไป พื้นที่แอ่งกระทะขนาดห้าร้อยไร่บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาที่เหลือเพียงงานตกแต่งสันทำนบและระบบประตูระบายน้ำเพียงเท่านั้น อ่างเก็บน้ำก็จะเสร็จสมบูรณ์อาสือยังคงใช้ชีวิตอยู่ในโรงนอนรวมร่วมกับอดีตทาสคนอื่นๆ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เคยแสดงพิรุธใดๆ ออกมาให้ทหารยามที่เซี่ยจื่อรุ่ยสั่งให้จับตาดูเขาจับได้แม้แต่น้อย เขายังคงตื่นแต่เช้าตรู่มาทำงานหนักกว่าคนอื่นๆ และกินอาหารเพียงสองมื้อตามกฎ ความขยันและนิสัยที่พูดน้อยแต่ลงมือทำมาก ทำให้เขากลายเป็นที่ยอมรับและนับถือในหมู่คนงานอย่างรวดเร็ว"อาสือ เจ้ากินนี่สิ เมียข้าห่อหมั่นโถวไส้ผักมาให้ด้วย" แรงงานคนหนึ่งยื่นหมั่นโถวให้เขาขณะนั่งพักริมทางน้ำอาสือรับมาด้วยรอยยิ้มบางๆ "ขอบคุณพี่ชาย"เขานั่งเคี้ยวหมั่นโถวพลางกวาดสายตามองไปที่สันทำนบที่ห่างออกไป ในใจลอบประเมินโครงสร้างนี้ด้วยความทึ่ง การวางรากฐานเช่นนี้ ต่อให้เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในรอบร้อยปี ทำนบนี้ก็ไม่มีวันพังทลาย สตรีคนนั้นช่างมีปัญญาที่น่านับถือนักในขณะเดียวกันที่จวนหลัก หว่านหนิงกำลังนั่งตรวจดูบัญชีเบิกจ่ายเสบียงที่ลี่อินเพิ่งนำมาให้ เซี่ยจื่

ตอนที่ 34 เตรียมรับมือกับฤดูเหมันต์วันต่อมา หว่านหนิงเรียกประชุมชาวบ้านและเหล่าอดีตทาสที่ลานยุ้งฉางส่วนกลาง หานลี่อินยืนถือสมุดบัญชีอยู่ข้างกายนางด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ขณะที่หานหย่งเจี้ยนเริ่มใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินมาร่วมสังเกตการณ์ได้บ้างแล้ว แม้ลมหนาวจางๆ จะเริ่มพัดผ่านใบหูเป็นสัญญาณเตือนว่าฤดูกาลเหมันต์กำลังจะมาเยือน แต่ใบหน้าของชาวเจียงหนานยามนี้กลับไร้ซึ่งความกังวล แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาที่มอบให้แก่สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าหว่านหนิงสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนดูเรียบง่าย ใบหน้าที่เคยดูซูบเซียวจากการแพ้ท้องในช่วงแรกเริ่มกลับมามีน้ำมีนวลและดูเปล่งปลั่ง นางกวาดสายตามองผู้คนทั้งหมดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่กังวานและดังพอที่จะทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นได้ยิน“พี่น้องชาวเจียงหนานทุกคน! ตอนนี้น้ำในอ่างเก็บน้ำของเรามีแล้ว ส่วนข้าวที่พวกเราปลูกรอบสุดท้ายก็ถูกเก็บไว้เป็นเสบียงหลักแล้ว แต่ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ ข้าต้องการให้ทุกคนร่วมมือกับข้าอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครในเมืองนี้ต้องนอนหนาวตายหรืออดตายแม้แต่คนเดียว!”นางชูหัวมันเทศขึ้นเหนือหัว “สิ่งนี้คือมันเทศ มันป

ตอนที่ 36 พันธสัญญาเช้าของวันต่อมา หิมะหยุดตกชั่วคราวเหลือทิ้งไว้เพียงพื้นสีขาวโพลน เซี่ยจื่อรุ่ยสั่งให้ทหารไปเรียกอาสือมาพบเขาที่จวนต๋าเล่อเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่อาสือคนเร่ร่อนที่คอยก้มหน้าก้มตาอีกต่อไป แต่เป็นบุรุษผู้สง่าผ่าเผยในชุดขนจามรีสีเข้มขลับ นัยน์ตาดุดันและทนงอย่างผู้ที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ“ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะพร้อมสำหรับการเจรจาแล้ว” ต๋าเล่อเอ่ยเสียงทุ้ม แววตาจ้องเขม็งไปที่เซี่ยจื่อรุ่ยที่นั่งจิบชาอยู่ที่เก้าอี้อย่างใจเย็น“ข้าไม่ชอบอ้อมค้อม ข้ามีข้อเสนอให้เจ้า”ต๋าเล่อเลิกคิ้ว “ข้ารอฟังอยู่”“เจียงหนานจะมอบเมล็ดพันธุ์พืชที่สามารถทนหนาวทนแล้งให้เจ้านำไปปลูกที่เผ่าซางหมาง และจะมอบเสบียงให้เจ้ากลับไปด้วย แลกกับพันธุ์ม้าโลหิตของชนเผ่าหนึ่งร้อยตัว และเผ่าซางหมางจะเป็นพันธมิตรกับเมืองเจียงหนานหนึ่งร้อยปี และเจ้าต้องสาบานว่าจะไม่แตะต้องเมียและลูกของข้าแม้แต่ปลายก้อย”ต๋าเล่อนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาประเมินค่าของเมล็ดพันธุ์และเสบียงเหล่านั้นไว้สูงมาก เพราะมันหมายถึงการอยู่รอดของคนนับหมื่นในเผ่าที่กำลังจะอดตายในหน้าหนาวนี้“ท่านเชื่

ตอนที่ 38 ลมหนาวถักทอรักหลังจากค่ำคืนแห่งชัยชนะผ่านพ้นไปพร้อมกับร่องรอยของสงครามที่ค่อย ๆ ถูกความหนาวเหน็บของเกล็ดหิมะกลบฝัง แม้ศึกใหญ่จะจบลงแล้วทว่าลมหนาวของเมืองเจียงหนานยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ พายุหิมะขนาดย่อมเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่วัน กองภูเขาหิมะได้ปิดกั้นเทือกเขาน้ำแข็งซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะข้ามกลับไปยังเผ่าซางหมางด้วยเหตุนี้จึงทำให้องค์ชายต๋าเล่อต้องพำนักอยู่ที่เมืองเจียงหนานต่ออีกเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อรอคอยให้หิมะสีขาวละลายเปิดทางอีกครั้งการพำนักอยู่ระยะยาวของบุรุษต่างแดน ทำให้บรรยากาศในจวนที่เคยเงียบเหงาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแสงแดดยามเช้าทอแสงรำไรผ่านม่านหมอกหนา หานลี่อินเดินถือสมุดบัญชีเล่มหนาและถาดใส่อุปกรณ์เครื่องเขียนมุ่งหน้าไปยังศาลาเพื่อตรวจเช็กยอดเสบียงคงเหลือในคลังสำรองตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทว่าเมื่อนางเดินไปถึง กลับพบร่างสูงใหญ่ในชุดขนสัตว์สีดำนั่งพิงพนักศาลาอยู่ก่อนแล้ว ต๋าเล่อกำลังใช้มีดสั้นสลักท่อนไม้ในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าคมคายดุดันแฝงแววตาเคร่งขรึมตามฉบับชาวทุ่งหญ้า ยามที่แสงแดดตกกระทบเสี้ยวหน้าของเขา มันขับเน้นใ

ตอนที่ 40 ปลูกฝ้ายเลี้ยงไหมหนึ่งเดือนต่อมา หลังจากฤดูหนาวผ่านพ้นไป อากาศก็อบอุ่นขึ้น เมืองเจียงหนานในยามนี้กลายเป็นผืนแผ่นดินทองคำที่ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะย้ายสำมะโนครัวเข้ามาอยู่อาศัยภายในเรือนหลัก หว่านหนิงย้ายมานั่งตรวจบัญชีต่างๆ และแผนงานเกษตรกรรมอยู่ที่เฉลียงไม้ทิศตะวันออก ครรภ์ของนางยามนี้เข้าสู่เกือบเดือนที่แปดแล้ว นางใช้พู่กันจุ่มหมึกสีชาด ขีดเขียนบนแผ่นกระดาษ ท้องที่นูนเด่นค้ำกับโต๊ะเตี้ยทำให้นางต้องขยับกายปรับเปลี่ยนท่านั่งอยู่บ่อยครั้ง“ฝ้ายและต้นหม่อน...” หว่านหนิงพึมพำกับตัวเองพลางขีดวงกลมล้อมรอบพื้นที่ราบลุ่มทางทิศใต้ของเมืองเจียงหนานยามนี้เมืองเจียงหนานแก้ปัญหาเรื่องปากท้องได้แล้ว แต่การจะทำให้เมืองนี้เติบโตได้อย่างยั่งยืนก็ต้องทำการค้ากับเมืองอื่นด้วย ชาวเมืองเจียงหนานจะหยุดอยู่แค่การทำเกษตรกรรมเพื่อประทังชีวิตไม่ได้ ผ้าไหมและฝ้ายคือทองคำขาวที่จะดึงดูดเงินตราจากแว่นแคว้นอื่นๆ เข้ามาที่นี่“พระชายาสาลี่ตุ๋นรังนกอุ่นๆ มาแล้วเพคะ” ลี่อินเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมถาดอาหาร“วางลงเถอะลี่อิน แล้วมาดูนี่สิ” หว่านหนิงกวักมือเรียกลี่อินวางถาดลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตมองด