บททั้งหมดของ พ่ายรัก เมียอ้วน: บทที่ 21 - บทที่ 30

‘ไอ้พี่ขุนนนน...’เสียงนั้นร้องตะโกนอยู่ในใจ อยากจะกรีดร้องต่อหน้าเสียด้วยซ้ำ ทว่าทำได้เพียงแค่ยิ้มรับพร้อมกับตอบแค่คำว่า “ค่ะ”“อ้อ ... ถ้าคุณทำไม่ทัน หรือทำไม่ได้จนน่าพอใจ ผมมีตัวเลือกให้คุณสองทางนะ ถ้าไม่ถูกไล่ออก ก็ควรลาออกไปเอง”ทุกคนนิ่งอึ้งกับคำสั่งต่อมา ไม่ต่างกันกับสายขิม ดวงตากลมเบิกขึ้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน แบบนี้มันแกล้งกันชัด ๆ“แต่ว่า วันนี้มันเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งวันเท่านั้นนะคะ เราจะสำรวจสิ่งที่ลูกค้าต้องการทันได้ยังไง” เธอแย้งขึ้นมาทันควัน“ครึ่งวัน กับอีกหนึ่งคืนต่างหาก แล้วผมก็เพิ่งพูดเมื่อกี้เองว่า ถ้าทำไม่ได้ก็ลาออกไป”ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงเยือกเย็น ทำเอาพนักงานที่นั่งอยู่ตรงนั้นขนลุกเป็นเกลียว การออกคำสั่งแบบนี้เท่ากับว่าท่านรองฯ ต้องการกดดันให้ลาออกทางอ้อม แล้วด้วยเหตุผลอะไรกันถึงทำอย่างนั้น ทั้งที่เขาเป็นคนสั่งย้ายสายขิมมาอยู่แผนกนี้เองสั่งเสร็จขุนพลก็เลิกประชุมทันที ก่อนเดินออกจากห้องเขายังหันกลับมาสั่งเพิ่มว่า ให้เธอทำทุกอย่างคนเดียว เพราะอยากรู้ว่าผลงานเธอจะมีศักยภาพแค่ไหน หากใครช่วยก็เตรียมถูกไล่ออกได้เลยเรียวปากอิ่มได้แต่เม้มเข้าหากันจนขึ้นขีดตรง สองมือกำแ

00.15 น.เวลาบนฝาผนังห้องบอกเวลาว่าเข้าสู่วันใหม่แล้ว ทว่าคนที่เคยนอนอยู่บนโซฟาเมื่อวานนี้ ยังไม่กลับมาเลย ร่างสูงของขุนพลดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านตรงหน้าต่างดูว่า มีรถรับจ้างมาจอดหน้าบ้านบ้างไหมทำไมยังไม่กลับมา?เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?ความกระวนกระวายเริ่มเกาะกุมหัวใจ เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างสายขิม ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว ทว่าเขาโทรไปบอกแทบทุกโรงพยาบาลขนาดนั้นก็คงต้องถอดใจกันบ้างชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์กดโทรหา เสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดไป เขาย่นคิ้วเข้าหากันแล้วกดโทรหาใหม่อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจตัดสายเขาทิ้งตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ‘หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’ขุนพลดึงโทรศัพท์ที่แนบหูออกมามองหน้าจอ ขบเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิดใจ ตัดสายเขาทิ้งไม่พอ ยังกล้าปิดเครื่องใส่อีกร่างสูงเดินไปคว้าเอากุญแจรถยนต์ส่วนตัว เมื่อลงมาถึงชั้นล่างจึงเห็นผู้เป็นมารดาเดินออกมาจากสนามหญ้าหน้าหมู่บ้าน ปกติคุณจันทร์เพ็ญเป็นคนนอนไว ทำไมคืนนี้ถึงนอนดึกจัง“คุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอครับ นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว”เขาเอ่ยทักเมื่อท่านเดินเข้ามาใกล้“ฉันนอน

health care เป็นโปรดักส์ที่ให้ความคุ้มครองดูแลผู้ป่วยนอก และเงินชดเชยรายได้โดยเฉพาะ ซึ่งออกแบบมาคล้ายประกันกลุ่มบริษัท ค่าเบี้ยค่อนข้างถูก แต่ความคุ้มครองค่อนข้างสูง“ษาว่าโปรดักส์ที่คุณสายขิมทำขึ้นค่อนข้างโอเคเลยค่ะ ทุกคนว่ายังไงบ้างคะ”อุษาพูดขึ้น และหันไปขอความเห็นจากหลายคนในแผนก ซึ่งพยักหน้าเห็นตรงกันมนสิตาอยากเอ่ยค้านแต่ก็คงสู้ความเห็นคนส่วนมากไม่ได้ ซึ่งไม่ต่างกันกับท่านรองฯ ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เพราะสุดท้ายแล้วเขาต้องกลายเป็นคนพ่ายแพ้ให้กับแผนของตัวเอง“เอาเป็นว่าทุกคนเห็นด้วยกับโปรดักส์นี้นะ ผมจะยื่นประชุมกับผู้บริหารเพื่อขอความเห็นกับโครงการนี้แล้วกัน ส่วนคุณสายขิมส่งเรื่องขอราคาค่าเบี้ยประกันกับนักคณิตศาสตร์ประกันภัยด้วย”ขุนพลมองตรงไปยังสายขิม เธอพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแม้ว่าใบหน้าจะอิดโรยเต็มที หากฟุบหลับได้คงเข้าเฝ้าพระอินทร์แบบปลุกไม่ตื่นกันเลยทีเดียว“เลิกประชุม!” เขาบอกเสียงเข้มแล้วลุกเดินออกจากห้องประชุมทันที มิ่งขวัญที่กำลังจดบทสรุปการประชุมวันนี้ แทบเก็บข้าวของตามไปไม่ทัน“ว้าย!”สายขิมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเดินผ่านห้องน้ำแล้วถูกมือปริศนากระชากอย่างแรงให้เข้าไปในห้องน้ำผู้ชา

ผับชื่อดังย่านใจกลางกรุงเทพฯ ผู้คนวัยหนุ่มสาวทยอยเข้าไปด้านใน และเลือกโต๊ะประจำที่ตัวเองเคยนั่ง สายขิมมาถึงร้านก่อนเวลานัดสิบนาที เธอตรงดิ่งเข้ามาในห้องน้ำเพื่อสำรวจชุดตัวเองชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูกำมะหยี่ยาวคลุมเข่า หน้าอกขาวล้นเสื้อออกมาจนเห็นเนินอกขาว หญิงสาวหมุนมองตัวเองในกระจกไปมาหลายรอบ และเห็นว่าชุดตัวเองโป๊จนเกินไป จึงเลือกหยิบเสื้อคลุมสีดำแขนยาวแต่ชายเสื้อสั้นแค่อกขึ้นมาสวม เมื่อมั่นใจแล้วก็รีบเดินออกจากห้องน้ำลูกค้าภายในผับแห่งนี้ล้วนสวยดูดีราวกับคัดเกรดหน้าตาเข้าร้าน เสียงเพลงฮิตติดกระแสเรียกให้คนโยกศีรษะ และร่างกายตามจังหวะ ดนตรีที่ดังขึ้นทำเอาร่างอวบโยกเอวตามเบา ๆ ทั้งที่เดินยังไม่ถึงโต๊ะของตัวเอง“ขิมทางนี้” พี่กุ๊กยกแขนโบกพลางตะโกนเรียกแข่งกับเสียงดนตรีในผับ หญิงสาวเห็นแล้วจึงยกมือโบกตอบ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปหา“พวกพี่พากันมาไวมากเลยนะคะ ขิมอุตส่าห์มาก่อนนัดตั้งสิบนาที”“พวกฉันมาก่อนครึ่งชั่วโมงจ้ะ กลัวไม่มีโต๊ะนั่ง”พี่จิรีบบอกพร้อมกับยื่นแก้วค็อกเทลมาให้ สายขิมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะรับมาดื่มดีไหมแค่แก้วเดียวคงไม่เป็นไรหรอก ไม่รับเลยก็จะเสียมารยาทแม้คำเตือนของผู

“เรื่องจริงเหรอขิม” เป็นคำถามที่อยากกลับไปเมาเหมือนเดิมเสียจริง แม้ว่าตอนนั้นจะสร่างเมาบ้างแล้ว สิ่งที่อยากปิดซ่อนมากเท่าไรมักจะถูกเปิดเผยเร็วเท่านั้นความลับไม่มีในโลกจริง ๆ สินะ“ตอบมาสิ ที่มันพูดว่าเธอมีผัวแล้วจริงหรือเปล่า” พี่จิถามย้ำอีกครั้งสายตาเพื่อนร่วมงานหลายคู่หันกลับมาจ้องที่เธอเป็นตาเดียว การแต่งงานมีครอบครัวเป็นเรื่องส่วนตัวก็จริง แต่ในสังคมกลุ่มทำงานบริษัทมันไม่ใช่ความลับที่ต้องปกปิด ยกเว้นเธอเพียงคนเดียวหรือเปล่า“จริงค่ะ” สายขิมตอบด้วยรอยยิ้มแหย ๆ“เมื่อไร? แล้วกับใคร” พี่กุ๊กเริ่มซักไซ้ไล่เรียงปกติถ้ามีเพื่อนร่วมงานแต่งงานภายในบริษัทจะต้องรู้กันทั่วถึง เพราะว่าที่เจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวมักจะเอาซองมาแจก ทว่าสายขิมกลับปิดเงียบไม่ให้ใครรู้“เมื่อสามสัปดาห์ก่อนค่ะ ส่วนเขาเป็นใครขิมยังบอกไม่ได้”“ผัวแกเป็นซุปตาร์หรือไง ถึงบอกไม่ได้ต้องเก็บเป็นความลับด้วย”“มันก็ไม่ขนาดนั้นค่ะ เขาแค่ชอบความเป็นส่วนตัว และไม่อยากให้ใครรู้เรื่องครอบครัวก็เท่านั้น” สายขิมยังคงแก้ตัวให้กับสามีในความลับของตัวเอง“เอาน่า เพื่อกระชับความสัมพันธ์วันไหนพร้อมก็พามาทำความรู้จักหน่อยนะ”พี่ผู้ชายที่