พ่ายรัก เมียอ้วน

‘ดวงของลูกชายเอง ต้องแต่งงานกับคนเกิดวันศุกร์ที่ 9 เดือน 9 เท่านั้น ถึงจะรอดจากเงื้อมมือมัจจุราช หากไม่ได้แต่งก็เตรียมจัดงานศพรอได้เลย’

เพราะคำทำนายโง่ ๆ ของหมอดูเก่าแก่ประจำตระกูล และเหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้ขุนพลต้องมานั่งหน้าหงิกบนตั่งรดน้ำสังข์ในพิธีแต่งงานกับยายผู้หญิงอ้วนข้างบ้าน ที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก

สองเดือนก่อน...

ค่ำคืนเร่าร้อนในห้องหรูบนคอนโดฯ ย่านใจกลางเมือง หุ่นกำยำไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ กำลังก่ายกอดสาวสวย และเธอยังเคยเป็นอดีตคนรักอย่างศลิษาเอาไว้แนบแน่น

ขุนพลเคยคบกับศลิษาเมื่อสองปีก่อน และได้เลิกลากันไปหลังจากดูใจกันได้แค่สามเดือน ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เขากับเธอบังเอิญได้มาเจอกันอีกครั้ง จนทำให้ถ่านไฟเก่ามันครุขึ้นมา และสุดท้ายมาจบบนเตียง

“ขุนคะ อยู่ค้างด้วยกันก่อนสิ จะรีบกลับไปไหน”

เสียงหวานเอ่ยขอร้องรองประธานบริษัทประกันรายใหญ่ของประเทศ ซึ่งเธอก็เพิ่งมารู้เมื่อไม่นานมานี่เองว่าบ้านเขารวยแค่ไหน

“คงไม่ได้ พรุ่งนี้ผมมีประชุมกับผู้บริหารและลูกค้ารายใหญ่ ถ้าไปสายหรือไม่ไป พ่อผมคงได้ไล่ให้ไปเป็นยามหน้าบริษัท แทนตำแหน่งรองประธาน”  

น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง และออกจะเย็นชาเสียด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็เป็นเอกลักษณ์ของเขา

ท่าทีเฉยชานั้นมักจะถูกกลบด้วยใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม จมูกโด่งราวกับพระเจ้าปั้นมา

“ไม่เห็นจะยุ่งยากเลย ค้างกับษาก่อน แล้วพรุ่งนี้ก็ไปทำงานเลยก็ได้นี่คะ”

เสียงหวานยังคงเว้าวอน ทว่าดวงตาดุที่ตวัดมองทำให้เธอต้องหยุดกรีดนิ้วลงแผงอก แล้วขยับตัวขึ้นพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าบึ้งตึง

ศลิษารู้นิสัยเขาดีหากพูดแล้วคำไหนก็ต้องคำนั้น เซ้าซี้มากไปมีแต่เขาจะรำคาญเสียเปล่า ๆ เธอได้แต่เหลือบตามองร่างสูงสวมเสื้อผ้า และเดินออกจากห้องไป เมื่อประตูปิดลงจึงพลิกตัวเอาโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคน

กว่าขุนพลจะขับรถกลับมาถึงบ้านได้ก็เกือบตีห้า ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถร่างสูงต้องสะดุ้งโหยง เมื่อหันไปเจอผู้เป็นมารดายืนเท้าสะเอว หัวฟู สวมชุดนอนสีสดอยู่ไม่ไกล ข้างกันนั้นเป็นบิดาผู้ตามติดเมียแทบทุกฝีก้าว

“อุ้ย! คุณพ่อ คุณแม่ ตื่นแต่เช้าจังเลยนะครับ”

เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแบ่งรับแบ่งสู้

“แกหายหัวไปไหนมา ทำไมกลับเอาป่านนี้”

รู้ทั้งรู้ว่าหมอดูทักท้วงเรื่องดวงถึงฆาต แต่ลูกชายตัวดีก็ยังกลับบ้านดึกแทบทุกคืน หากบอกว่าทำงานให้ตายหล่อนก็ไม่เชื่อ ขนาดผู้เป็นพ่อพ่วงตำแหน่งประธานบริษัทยังกลับบ้านตรงเวลาได้ทุกวัน

“ผมไป...”

“ตอบให้ดี ๆ นะ”

จันทร์เพ็ญเริ่มคาดโทษลูกชาย เพียงแค่อ้าปากขึ้นก็อ้ำอึ้งไปไม่เป็น

“โธ่แม่ ผมเป็นผู้ชายนะครับ มันก็ต้องมีออกไปสังสรรค์บ้าง อย่าจ้องจับผิดผมเหมือนเป็นนักโทษเลยนะครับ”

เขาก้าวเข้าไปรวบร่างแม่เข้ามากอดแล้วออดอ้อน เพื่อกลบความสงสัยของผู้ให้บังเกิดทั้งสอง แม้ว่าขุนพลจะเย็นชากับใครก็ตามมีเพียงแค่พ่อกับแม่เท่านั้นแหละที่เขาจะใช้ลูกอ้อนเพื่อเอาตัวรอด

“ให้มันเพรา ๆ ลงหน่อย ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้ดวงแกไม่ดี หมอ...”

“อ่า ๆ หยุดพูดเรื่องหมอดูสักทีเถอะครับคุณพ่อ มันยุคสมัยไหนแล้ว ผมแนะนำให้ไปฟังอาจารย์เบียร์เยอะๆ นะ”

เขารีบยกมือห้ามผู้เป็นพ่อ ที่กำลังจะพูดเรื่องอายุเขาถึงฆาต จนต้องหาผู้หญิงที่วันเดือนปีเกิดตามที่หมอดูบอกมาแต่งงานด้วย และแน่นอนว่าท่านหาเจอแล้ว

“ไม่เชื่อก็อย่าหลบหลู่ แม่ว่าทำตามก็ไม่เสียหายนะ”

“ผมไม่เอาด้วยหรอก ขอขึ้นไปนอนสักชั่วโมงก่อนนะครับ แล้วจะรีบตื่นมากินข้าว แล้วก็ไปประชุมกับท่านประธานนะครับ”

ชายหนุ่มหันมายิ้มแยกเขี้ยวให้ก่อนจะผละเข้าบ้านไป ทั้งจันทร์เพ็ญ และขุนพลจะมองหน้ากันด้วยความไม่สบายใจ พวกเขาเชื่อหมอดูประจำบ้านคนนี้มาก เพราะทำนายทายทักอะไรก็เป็นไปตามที่พูดทั้งหมด

การไม่ได้นอนมาทั้งคืน และการได้นอนแค่หนึ่งชั่วโมงไม่ได้ทำให้เขาหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มแป้นแล่นโชว์ฟันขาวของผู้หญิงตัวอ้วน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงสีดำบนโต๊ะอาหารตอนนี้

ใช่แล้ว เธอคือผู้หญิงที่เกิดวันศุกร์ที่เก้า เดือนเก้า

“ที่บ้านไม่มีข้าวกินหรือไง ทำไมชอบมากินข้าวที่นี่”

น้ำเสียงดุเอ่ยถามสายขิม ผู้หญิงข้างบ้านที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก แน่นอนว่าแม่เขารัก และเอ็นดูยิ่งกว่าลูกชายแท้ ๆ อย่างเขาเสียอีก เข้าใจได้แหละว่า เธอเป็นผู้หญิงน่าสงสารพ่อแม่ตายตั้งแต่สามขวบ คนที่เลี้ยงมาก็เป็นคุณยายอายุค่อนข้างมากแล้ว

“ตาขุน ทำไมพูดกับน้องแบบนั้นล่ะ เสียมารยาทมากเลยนะ”

จันทร์เพ็ญหันไปเอ็ดลูกชาย เขาไหวไหล่ทำหน้านิ่งไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำตำหนินั้น เพราะปกติเขาก็คุยกับสายขิมอย่างนั้นอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า ขิมชินแล้ว เข้าใจได้ว่าในปากมีหลายตัว”

“พูดแบบนี้หมายความว่าอะไร เธอบอกว่ามีหมาอยู่ในปากพี่เหรอ”

“เปล่าสักหน่อย ขิมไม่ได้พูดเลยนะ มีแต่พี่ขุนนั่นแหละพูดเอาเอง”

คราวนี้สายขิมไหวไหล่ ทำใบหน้ายียวนคืนบ้าง สร้างความหงุดหงิดใจให้กับชายหนุ่มมากขึ้นกว่าเดิม แต่พอเหลือบมองดูหน้าแม่ ที่จ้องเขม็งมาเขาก็ต้องเลือกสงบปากสงบคำเหมือนเดิม

เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงไม่ค่อยมีปากเสียงในบ้านมากนัก ไม่สมกับชื่อขุนศึกเลยสักนิด

“พี่ขุน” สายขิมร้องเรียกขณะเร่งฝีเท้าตามหลังให้ทัน และเรียกดังขึ้นอีกเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ “พี่ขุนพล!”

“อะไร!”

ร่างสูงหยุดกะทันหัน หญิงสาวไม่ทันระวังชนเข้ากับแผ่นหลังนั้นเต็มเปา มืออวบได้แต่ยกลูบสันจมูกเบา ๆ ดวงตาขุ่นเคืองตวัดมองคนตัวโตกว่า

“หยุดก็ไม่บอก เจ็บนะ”

“คงไม่เจ็บเท่าไรหรอกมั่ง เพราะสันดั้งก็ไม่ค่อยจะมีเท่าไร”

“โห แรง แรงมากแม่ ใครบอกขิมว่าไม่มีดั้ง มีค่ะ ... แต่มันมีน้อย”

ประโยคหลังเสียงแผ่วลง สีหน้าไม่มีความมั่นใจสักเท่าไร สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนตัวโตกว่าดังลั่นโรงจอดรถ พร้อมกับยื่นมือไปโยกหัวทุยไปมาด้วยความเอ็นดู และหมั่นไส้ไปในคราวเดียวกัน

“ว่าแต่เรียกพี่มีอะไรหรือเปล่า”

“ขิมจะขอติดรถเข้าบริษัทด้วย พอดีเมื่อวานรถเกิดอุบัติเหตุน่ะ”

ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นเอื้อมสองแขนไปจับไหล่ และใบหน้าหมุนซ้ายทีขวาที เพื่อสำรวจ “เกิดตอนไหน แล้วเป็นอะไรมากไหม”

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แต่ถ้าพี่ขุนยังจับขิมโยกไป-โยกมาอยู่แบบนี้ ได้คอเคล็ดแน่”

หญิงสาวขืนตัวจากมือของเขา แล้วก้าวถอยออกมายืนอยู่ห่างๆ ขุนพลได้แต่พยักหน้าเล็กน้อย และแอบพ่นลมหายใจออกมาโดยไม่ให้อีกฝ่ายเห็น

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปทำงานสายกันทั้งคู่หรอก”

เขาหันไปทำเสียงดุ แล้วเดินอ้อมไปเปิดฝั่งคนขับขึ้นนั่ง

สายขิมเรียนจบบัญชีมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และยังมีความสามารถจนบริษัทหลายที่แย่งตัวไปทำงาน

จันทร์เพ็ญอยากให้เธอมาทำงานที่บริษัทของตัวเองจึงได้ทาบทามเอาไว้ตั้งแต่เธอเรียนปีหนึ่ง และยังเป็นผู้ออกเงินค่าเทอมให้ พอเรียนจบ

กว่าจะฝ่ารถติดในยามเช้าของเมืองหลวงมาถึงบริษัท ใช้เวลาเกือบชั่วโมง สายขิมลงมาจากรถตรงหน้าบริษัทก่อนแล้วเดินเข้ามาด้านใน ขุนพลยื่นกุญแจให้กับพนักงานเก็บรถแล้วเดินตามหลังร่างอ้วนไป

“มันอยู่ไหน ไอ้ขุนพลอยู่ที่ไหนไปเรียกมันออกมา”

เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นดังลั่นโถงบริษัท ขาสองคู่ชะงักลง ดวงตาจับจ้องไปยังร่างสูงของชายหน้าตาดี  พอหันไปเห็นว่าขุนพลยืนอยู่ไม่ไกลก็ทำท่าจะตรงปรี่เข้ามาหา โชคดีที่ยามคว้าตัวไว้ได้ทัน

“มึงเป็นชู้กับเมียกู!”