Lahat ng Kabanata ng ซีรีส์ เมียCEO (nc35+): Kabanata 71 - Kabanata 80

       “พี่แสนวันนี้ขอบคุณนะคะ พี่แสนกลับไปก่อนได้ไหมคะ แยมมีเรื่องจะคุยกับคุณธงรบค่ะ” เธอบอกเขาเสียงแผ่วเบาพร้อมเกาะแขนเขาเขย่าเบาๆ ส่งสายตาขอร้องอีกฝ่าย       แสนสบสายตาขอร้องที่ส่งมาแล้วหันไปมองหน้าเคร่งเครียดของธงรบก็ไม่อยากกลับ แต่ก็จำใจต้องกลับเมื่อกิรณาเอ่ยอีกครั้ง       “นะคะพี่แสน แยมขอคุยกับคุณธงรบก่อนได้ไหมคะ” ที่ต้องการให้เขากลับ เพราะกลัวว่าแสนจะถูกธงรบต่อยเอา และเธอไม่ต้องการให้แฟนหนุ่มมาเจ็บตัวเพราะตน       “อือ...ถ้ามีอะไรโทรหาพี่นะ ต้องการความช่วยเหลือโทรหาพี่นะแยม”       “ค่ะ พี่แสน ขอบคุณนะคะ”       “จะร่ำลากันอีกนานไหมฮะ! ฉันไม่ใช่ผู้ชายจะตบตีผู้หญิงสักหน่อย แต่ทำให้ร้องไห้น่ะร้องแน่นอน ร้องไห้เพราะมีความสุขจนล้นน่ะ”       เงียบ!

ธงรบรู้ว่ากิรณาพยายามข่มความสุขและเสียงครางไว้ในอก แต่เขาไม่สนใจหรอกว่าเธอจะร้องครางเพราะตนหรือร้องไห้เพราะตน ตอนนี้เขาสนใจแค่การได้มี ‘เซ็กซ์’ กับกิรณาเท่านั้น ร่างใหญ่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะ และบดขยี้ร่อนเอวหนักหน่วงเพื่อทำให้สาวน้อยทรมานและโหยหาตัวเอง ก่อนจะกระแทกลึกสุดโคนเนื้อให้เธอจุกแน่นท้องน้อย เวลาผ่านไปจนในห้องเริ่มมืดสลัว ซีอีโอหนุ่มถึงถอดถอนเอ็นอุ่นร้อนเดือดดาลตัวเองออกจากความคับแน่นอุ่นร้อนของสาวเจ้า “แต่งตัวแล้วกลับบ้าน อย่าคิดว่าจะได้ย้ายออกมาอยู่นอกบ้าน ส่วนเรื่องงานก็ไปทำกับฉันที่โรงแรม และไปเลิกกับมันซะ!” น้ำเสียงห้วนแข็งดังลอดจากปากหนาและยิ่งทำให้กิรณาเกลียดชังเพิ่มขึ้นไปอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่า “คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตของแยมแบบนี้ค่ะคุณธงรบ กับพี่แสน แยมจะเลิกหรือคบต่อก็เรื่องของแยม” “คิดว่ามันจะเอาอยู่เหรอ ถ้ารู้ว่าเธอโดนฉันเอาไปไม่รู้กี่ท่าแยม” คำพูดน่าเกลียดดังลอดจากปากหนาอีกครั้ง “ทุกวันนี้คนรักกันชอบกันเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้กันแล้วค่ะ เขามองกันที่จิตใจค่ะ” กิรณาตอบสวนกลับ ถึงแม้ว่าแสนจะรับได้ แต่เธอก็ไม่มีทางเอาตัวที่เปรอะเปื้อ

       เมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องอยู่กับความเป็นจริงตรงหน้าตน ธงรบไม่ยอมให้ย้ายมาอยู่ข้างนอกจึงขนย้ายของกลับมาบ้านเหมือนเดิม และยิ่งไปกว่านั้น เธอถูกบังคับให้มาทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขาที่โรงแรม       “เมื่อไหร่จะได้กาแฟแยม” ธงรบเปิดประตูห้องทำงานออกมาถามผู้ช่วยคนใหม่ของตัวเอง ส่วนผู้ช่วยเก่าของตัวเองนั้นวันนี้ลาหยุด เพราะลูกไม่สบาย และอาจจะลาหลายวัน ดีเลยเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะได้สอนงานกิรณา       “ไม่ได้สั่งนี่คะ” กิรณาเงยนาจากหน้าจอโน้ตบุ๊กตรงหน้าตัวเองตอบคนที่ยื่นหน้าออกมาจากประตูห้องทำงาน       “ไม่ได้สั่งก็ควรจะรู้หน้าที่นี่”       “ก็ไม่รู้นี่คะ ไม่ได้อยากมาทำงานเป็นผู้ช่วยของท่านประธาน” กิรณาตอบสวนกลับ       “งั้นก็ควรรู้ว่าทุกเช้าต้องชงกาแฟมาให้ฉันที่ห้องทำงาน รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่กินหวาน&rdquo

กรอด!       ธงรบขบกรามแน่นจนเสียงฟันขบกันดังลอดออกมาจากปากหนาแสดงให้รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาเดือดพล่านมากแค่ไหน       “โกรธอะไรนักหนาของแกธงรบ” ไทม์มองตามสายตาเพื่อนตั้งแต่ออกจากลิฟต์และเห็นกิรณาขึ้นรถที่มาจอดรับ       “แกไม่เข้าใจหรอกไอ้ไทม์ แล้วยัยเด็กแยมไม่รับสาย แม่งเป็นบ้าอะไรวะ โทรไปไม่รับสาย” เขาพยายามกดต่อสายหาติดต่อกันสองสามครั้ง แต่สาวเจ้าไม่ยอมรับสายจนต้องกำโทรศัพท์แน่นด้วยความโกรธ       “น้องแยมทำไมมาที่โรงแรมวะ หรือมาทำงานที่นี่”       “มาเป็นผู้ช่วยฉันน่ะ ส่วนผู้ช่วยเพ็ญพรลา ลูกไม่สบาย”       “อ้อ...แล้วโกรธไร หรือโกรธที่น้องแยมกลับก่อน”       “เสือก! จะไปกินไหมเหล้าน่ะ ถ้ากินก็ไป อย่ามาถามมากความ น่ารำคาญไอ้ไ

“เป็นเหมือนฉันมันไม่ดีตรงไหนมิทราบ”       “เห็นแก่ตัว”       “อะไรที่บอกว่าฉันเห็นแก่ตัวแยม”       “ที่คุณทำตอนนี้ไงล่ะ”       “ยังไง?”       “ต้องให้แยมอธิบายอีกเหรอคะว่ายังไง คุณธงรบเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเห็นแก่ตัวยังไง และทำอะไรไว้มั่ง ทั้งๆ ที่คนเขาไม่เต็มใจยังจะบังคับ ถ้าต้องการ ‘เซ็กซ์’ ทำไมไม่ไปหาคนที่เขาพร้อมเสนอตัวให้ ทำไมต้องมาบังคับข่มเหงน้ำใจกันแบบนี้ด้วย ทำไมกันคะ คนอื่นที่พร้อมเข้าหาคุณมีตั้งเยอะ ทำไมไม่ไปหาพวกหล่อน แล้วจะมาทำแบบนี้กับคนที่คุณบอกว่าจืดชืดและไม่นานก็เบื่อแบบแยมทำไมคะ ทำไมไม่ปล่อยแยมให้มีอิสระและเลือกชีวิตของแยม”       “ให้เธอเลือกไอ้แสนน่ะเหรอ ให้เธอเลือกมันเป็นผัวและมีลูกกับมันงั้นเหรอ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ลูกของฉันก