LOGIN"ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว ทั้งๆ ที่ผมทั้งขบทั้งดูดทั้งเลียคุณทุกซอกหลืบของร่างกายแล้วแท้ๆ ญาดา" พูดจบเขาก็ดันร่างเล็กเข้าไปในห้องตัวเองแล้วก็เดินตามเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูห้อง "คิดว่าตัวเองจะหนีผมได้เหรอ ลาพักร้อนยี่สิบวัน ดี! คุณจะได้ไม่ต้องออกไปอวดหน้าสวยๆ ผิวสวยๆ ก้นงอนๆ ข้างนอก ผมจะขังคุณไว้ที่ห้องของผมจนกว่าจะหมดวันลาของคุณ ญาดา" ไทม์ทิ้งตัวนั่งบนเตียงหลังจากพูดจบ "คุณมันบ้า!" "บอกแล้วไงว่าถ้าไม่เชื่อฟังจะไม่ใช่แค่สามวันญาดา ก่อนจะหนีมาซ่อนตัวที่นี่ ทำไมไม่คิดให้ดีก่อนล่ะว่าคุ้มรึเปล่าถ้าหนีมาที่นี่ และคิดเหรอว่าผมจะหาคุณไม่เจอ"
View Moreรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ตัวเองจะต้องเจอกับใคร แม้จะรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี แต่เธอก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้ ยังไงซะ มันก็ผ่านมาสี่ปีแล้ว ที่ตนกับซีอีโอหนุ่ม บริษัทเอเอ โซลาร์ จำกัด (AA Solar) เคยคบหากันช่วงเวลาเธอฝึกงาน ยังไงมันก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เขาจำเธอไม่ได้หรอก หรือจำได้ก็ใช่ว่าจะสำคัญอะไร เพราะจบกันไปนานแล้ว
“ดูคุณสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะคุณไลลา ตั้งแต่มาถึง คุณดื่มน้ำไปสองแก้วแล้วนะ” สิงห์ ซีอีโอหนุ่มเจ้านายของเธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ดิฉันสบายดีค่ะท่านประธาน” เธอหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้ซีอีโอของตนเอง
อือ!
ซีอีโอหนุ่มครางรับแล้วมองประตูห้องอาหารส่วนตัวที่ตนจองไว้ต้อนรับนัดเจรจาธุรกิจกับซีอีโอหนุ่มคู่ค้าของตนเองวันนี้
ไลลา เกิดผล วัยยี่สิบหกปี ผู้ช่วยซีอีโอหนุ่มบริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์ยกมือขึ้นลูบอกตัวเองมองดูประตูห้องเรื่อยๆ จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกและการปรากฏตัวของคนที่ตนไม่ได้เจอนานสี่ปีก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าห้อง เธอกับซีอีโอของเธอลุกขึ้นยืนต้อนรับการมาของอีกฝ่าย
ด้านซีอีโอหนุ่มหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในห้องทันทีเมื่อสายตาไปสะดุดกับคนคุ้นเคยในอดีตของตนเอง มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าห้อง แดน เอกวานิช วัยสามสิบเอ็ดปี ทายาทบริษัทผลิตแผงโซลาร์เซลล์และติดตั้งรายใหญ่ของประเทศไทย
หลังจากทักทายกันเรียบร้อยก็พากันนั่งลงประจำที่ของตน แดนมาพร้อมกับผู้ช่วยส่วนตัวเหมือนทุกครั้งที่ไปติดต่อเจรจาธุรกิจกับคู่ค้า วันนี้ก็เช่นกัน แม้ตนเองกับสิงห์จะรู้จักกันมานานและสองครอบครัวก็สนิทกัน แต่เรื่องธุรกิจจะยอมกันง่ายๆ ไม่ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่ยอมให้กันไม่ได้ ถ้าข้อเสนออีกฝ่ายดี เขาก็ยอมลดราคาให้เพื่อนได้เช่นกัน
“ข้อเสนอราคาที่ทางเราส่งไปให้ คุณสิงห์ไม่ชอบเหรอครับ ถึงนัดผมมาทานข้าว”
ซีอีโอหนุ่มถามอีกฝ่ายพร้อมเอนตัวนั่งพิงเก้าอี้แล้วมองไปทางหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งข้างกับสิงห์
“ถ้าพอใจ ราคาดี ผมคงไม่นัดคุณแดนมาคุยส่วนตัวหรอกครับ และข้อเสนอที่ผมให้ผู้ช่วยผมส่งไปให้ คุณแดนคิดว่าไงครับ”
มุมปากหนาซีอีโอหนุ่มหยักยิ้มเล็กน้อยแล้วยืดตัวนั่งตัวตรงหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาจิบดื่ม
“ผู้ช่วยคนใหม่เหรอ ก่อนหน้านี้คุณสิงห์มีผู้ช่วยผู้ชายนี่ครับ?” แดนอดถามไม่ได้ รู้ว่าไม่เกี่ยวกับการนัดกันครั้งนี้
“เพิ่งมาทำได้สองสัปดาห์น่ะ เดี๋ยวสิ ทำไมต้องสนใจผู้ช่วยผมด้วยคุณแดน”
สิงห์ถามพร้อมกับมองตามสายตาของอีกฝ่าย ก็ตั้งแต่เข้ามา แดนให้ความสนใจกับผู้ช่วยส่วนตัวตนตลอด และผู้ชายด้วยกัน มีหรือจะมองไม่ออก แถมเขาก็ยังรู้จักแดนดีด้วย ก็โตมาด้วยกัน เรียนโรงเรียนประจำด้วยกัน พักห้องเดียวกัน จะว่าไปเขาและแดนคือเพื่อนสนิทกันนั่นแหละ แต่วันนี้ที่นัดมาเพราะโรงงานของเขากำลังจะเปลี่ยนระบบแผงโซลาร์เซลล์ใหม่จึงจำเป็นต้องเรียกใช้บริการธุรกิจของเพื่อน
ไลลาไม่กล้าแม้แต่จะมองแดนตรงๆ เธอนั่งนิ่งพยายามเป็นมืออาชีพ แต่ก็ยากเหลือเกินเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองจ้องมาทางตนเองจนทนแรงกดดันจากสายตาซีอีโอหนุ่มฝั่งตรงข้ามไม่ไหวจนต้องเอ่ย
“ท่านประธานคะ ดิฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะ”
“ครับ” สิงห์อนุญาต
แล้วไลลาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับกระเป๋าสะพายส่วนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนที่ประเทศไทยรอลมพาแสงระวีกลับบ้าน และทุกคนก็ต่างตื่นเต้นดีใจที่แสงระวีกำลังจะมีหลานให้ตนเอง ด้านคุณปู่ คุณย่าก็เห่อหลานเข้าวัดไปปรึกษาเรื่องชื่อหลานรอ ส่วนคุณยายไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่ เพราะว่าหลานคนแรก ลูกชายมีให้ อีกไม่กี่เดือน เกล้าภรรยาของแสนก็จะคลอด “นี่เราจะกลับบ้านกันสัปดาห์หน้านะแพมมี่” เพราะใกล้กลับ ทั้งสองจึงมาพักที่โรงแรมที่เป็นครั้งแรกของพวกเขาทั้งสองคน “ค่ะ แพมมี่ไม่คิดว่าพี่ลมจะอยู่เรียนภาษากับแพมมี่ที่นี่จริงๆ ขอบคุณที่อยู่กับแพมมี่และแพ้ท้องแทนแพมมี่นะคะ” “แพ้ท้องก็ต้องพี่อยู่แล้ว เพราะพี่ทำให้แพมมี่ท้องนี่ ว่าแต่จะแช่ออนเซ็นเฉยๆ แบบนี้เหรอ เรามารำลึกความหลังกันไหมทูนหัว”ลมขยับเข้าใกล้แม่ของลูกพร้อมกับก้มหน้าไปซุกไซ้ลำคอระหง “เดี๋ยวคนมาเห็นค่ะ” เธอดันหน้าหล่อพ่อของลูกในท้องออกห่างซอกคอตัวเอง 
“รัก เพราะรักไม่ใช่เพราะแพมมี่ท้อง ที่พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ เพราะพี่รัก อยากหยุดและใช้เวลาที่เหลือของพี่กับแพมมี่ พี่ต้องการแพมมี่มาอยู่ในลมหายใจของพี่” เขาจับมือน้อยที่ดันไหล่ตัวเองมาจูบเบาๆ และเธอก็ไม่ได้ต่อต้านหรือชักดึงมือหนี ลมเงยหน้าขึ้นจากหลังมือน้อยที่เพิ่งจูบไปสบตาเจ้าของมือแล้วพูดต่อ “แพมมี่มองตาพี่ แล้วแพมมี่จะรู้ว่าพี่พูดความจริง พี่ไม่ได้โกหก และก่อนจะมา พี่ก็บอกกับพี่แสน คุณน้าและพ่อกับแม่พี่ว่าพี่ ‘รัก’ แพมมี่ พี่อยากแต่งงานกับแพมมี่ แต่ทุกคนบอกว่าจะเคารพการตัดสินใจของแพมมี่ แต่พี่ไม่เคารพหรอกนะ สิ่งที่พี่ต้องการคือแพมมี่ แพมมี่เป็นของพี่ก็ต้องเป็นของพี่ เข้าใจไหม” “โรคจิต!” หัวใจแสงระวีเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ยังแสร้งตีหน้าตึงใส่อีกฝ่ายแล้วชักดึงมือตัวเองออกจากมือลม “ใช่ พี่มันโรคจิตและหวงของด้วย และยิ่งถ้าได้รักแล้วพี่จะบ้าและคลั่งมาก และไม่ยอมให้คนอื่นม
“อย่าไปว่าเขาเลยนะ เขาทำถูกแล้ว แพมมี่บอกมาสิว่าทำไมถึงแต่งงานกับพี่ไม่ได้ แพมมี่จะอุ้มท้องคนเดียวได้ยังไง” “แพมมี่ก็อุ้มท้องอยู่นี่ไงคะ แล้วมันไม่ได้ยังไง” “แล้วแพ้ท้องไหม” “ไม่ค่ะ” “รู้ไหมทำไมไม่แพ้ท้อง เพราะพี่แพ้ท้องแทนแพมมี่ยังไงล่ะ พี่มีอาการคลื่นไส้ อาเจียนตอนตื่นนอนทุกเช้า ไม่พอได้กลิ่นกาแฟก็เหม็นอ้วกตลอด และโบราณว่าไว้คนที่แพ้ท้องแทนเมียคือคนที่ ‘รัก’ เมียมากถึงจะแพ้ท้องแทนได้ แพมมี่เคยได้ยินไหม” ทำไมจะไม่เคยได้ยิน และผู้ชายตัวโตอย่างเขาเนี่ยนะจะมาแพ้ท้องแทนเธอ เป็นไปได้ยังไงกัน คนสำส่อนมั่วผู้หญิงอย่างลมเนี่ยนะจะมา ‘รัก’ เธอ เป็นไปไม่ได้ &ldquo
ณัฐรู้ว่าตัวเองทำผิดต่อเพื่อน แต่ก็สงสารเพื่อนและหลานที่จะเกิดมาจึงยอมบอกที่อยู่ของแสงระวีที่ญี่ปุ่นให้ลม ที่ยอมบอกก็เพราะว่าอีกฝ่ายบอกว่า ‘รัก’ จริงจังกับเพื่อนตัวเองจริงๆ และยังบอกอีกด้วยว่าตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นครั้งนั้น เขาก็ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนอีก และตรี แฟนของรัฐก็บอกว่าคำพูดของลมเชื่อถือได้แน่นอน และเขาก็เชื่อเหมือนกันว่าอีกฝ่ายพูดจริง “พี่ตรีว่าณัฐทำถูกไหมครับ ที่บอกพี่ลมไปว่าแพมมี่พักอยู่ไหน และยังบอกด้วยว่าแพมมี่ท้อง” “หนูทำถูกแล้วครับ หนูทำเพื่อแพมมี่กับหลานนะ” ตรีโอบกอดแฟนตนเองพร้อมกับเอ่ย “ใช่ไหมครับ ณัฐอยากให้แพมมี่มีความสุข แพมมี่น่ะปากแข็ง ปากบอกว่าเกลียดพี่ลมอย่างงั้นอย่างงี้ แต่ในใจน่ะรักพี่ลมมากรู้ไหมครับ ตอนเรียนมัธยม ณัฐเคยเห็นแพมมี่แอบเก็บรูปพี่ลมไว้ในกระเป๋าตังค์ด้วยครับ” “งั้นหนูก็ไม่ต