جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“ผู้ช่วยหวันอยู่คุยกับไอ้สิงห์มันนะ ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำ” มาดซีอีโอก่อนหน้านี้ได้หายไปเมื่อเหลือแต่คนกันเองอยู่ในห้องทานอาหาร “แกไม่ได้ตามผู้ช่วยฉันไปหรอกนะไอ้แดน?” สิงห์เองก็เปลี่ยนมาพูดเป็นกันเอง เพราะตัวเขาเองก็รู้สึกกระดากปากที่ต้องมาพูดจาสุภาพกับเพื่อนของตน “สู่รู้! อยากให้ลดราคาก็ส่งผู้ช่วยแกไปเจรจากับฉันที่บริษัทสิไอ้สิงห์” แล้วแดนก็ลุกจากเก้าอี้เดินออกไปจากห้องเพื่อตามไลลาไปห้องน้ำ “เจ้านายของนายกับไลลารู้จักกันเหรอหวัน?” สิงห์ถามผู้ช่วยคนสนิทของเพื่อน “พักหนึ่งครับ” “ยังไง? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้” “ก็ช่วงนั้นคุณสิงห์อยู่เยอรมันครับเลยไม่รู้” “อือ...แล้วพักหนึ่งแบบไหนล่ะ ทำไมไอ้แดนมันถึงมองจ้องจะเขมือบผู้ช่วยฉันขนาดนั้นหวัน” “จริงจังจนจะแต่งงานเลยครับ แต่ท่านประธานก็ทำพลาดจนคุณไลลาทิ้งไปครับ” “มันคงไม่โง่พลาดไป ‘เอา’ กับผู้หญิงอื่นแล้วโดนจับได้หรอกนะ” ตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้ไลลาถึงดูประหม่าระหว่างรอการมาของแดน อือ! หวันพยักหน้าตอบ

“ใช่ค่ะ ดิฉันมันหัวโบราณ ปลดล็อกประตูให้ดิฉันด้วยค่ะ ดินฉันจะกลับ” มือเล็กปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อจะลงจากรถ “ปลดล็อกประตูให้ด้วยค่ะประธานแดน” “เธอก็รู้จักฉันดีนี่ไลลาว่าฉันเป็นคนยังไง” “เพราะรู้จักไงคะ ถึงได้จะกลับบ้าน” “รู้ไหมตอนนั้นทำไมฉันยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เพราะฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมแต่งงานและก็คงหยุดที่เธอไม่ได้เหมือนกัน ฉันจึงยอมปล่อยไปง่ายๆ แต่วันนี้ฉันเสียดายมากที่ตอนนั้นปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนั้น ฉันน่าจะให้เธอได้ลิ้มรสไฟราคะก่อนจะจากไปวันนั้น”ตลอดเวลาสี่ปี เขาบอกตัวเองตลอดว่าเสียดายที่ตนเองปล่อยให้ไลลาหลุดมือไป แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอคนตัวเล็กอีกครั้ง และวินาทีแรกที่สบตาเธอตรงหน้าประตูหน้าห้องอาหาร เขาก็รู้ทันทีว่าหัวใจของเขายังเต้นอยู่ มันเต้นแรงอีกครั้งเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน ตอนรู้จักกับนักศึกษาฝึกงานตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่นักศึกษาฝึกงานไร้เดียงสาคนเดิม คำพูดคำจาฉะฉาน แถมยังดูมั่นใจในตัวเองด้วย และยิ่งการแต่งตัวที่เคยจืดชืดตอนนี้กลับดูเซ็กซี่เร่าร้อนทั้งๆ ที่ไลลาไม่ได้แต่งตัวโชว์เนื้อหนังสักนิด แต่กลับทำให้เขารู้ส

เมื่อไลลาเงียบไม่ตอบคำถาม ซีอีโอหนุ่มก็บดจูบปากอวบอิ่มคาวเลือดของสาวเจ้าอีกครั้ง เขารู้ว่าเธอเจ็บปาก แต่เขาอยากทำให้เธอรู้ว่าการกลับมาเจอกันอีกครั้งครั้งนี้ เขาจะไม่ใจดีอ่อนโยนปล่อยเธอไปเหมือนสี่ปีก่อน “อ่า...อื้ม” ปากหนากระแทกบดจูบปิดปากน้อยไม่ให้ตอบสวนวาจาให้เดือดขุ่นเคืองใจตนเอง มือใหญ่กดข้อมือน้อยทั้งสองรวบตรึงไว้เหนือหัวแล้วอีกมือลูบไล้หน้าอกอวบอูม แม้จะมีเสื้อผ้าปกปิดเรือนร่างสาวเจ้าใต้ร่าง แดนก็สัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นของเต้าอวบนุ่มนิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในเนื้อผ้า “อ่า...ไม่ว่าเธอจะผ่านมากี่คน แต่หลังจากนี้เธอจะต้องมีแค่ฉัน ไลลา อื้ม...” แม้จะไม่อยากให้คนตัวเล็กใต้ร่างเป็นของใคร ตัวเองอยากเป็นชายคนแรก คนเดียวของไลลา แต่นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว คนหัวโบราณอย่างไลลาคงเปลี่ยนไปแล้ว เธอคงไม่เก็บ ‘พรหมจรรย์’ ไว้ให้สามีในคืนแต่งงานหรอก แต่หลังจากวันนี้ไป เธอจะต้องมีแค่เขาคนเดียว ส่วนไอ้คู่หมั้นนั่น อย่าหวังจะได้ครอบครองเธอ “อะ...อื้อ” ซีอีโอเหนือร่างบังคับบดจูบเอาแต่ใจตนเองจนทำให้เธอแทบสำลักความกระเหี้ยนกระหือรือจากจูบคนเหนือร่าง “อ่า...อื้ม” ปากหนาดูด

เวลาหกโมงเย็น ในห้องเริ่มมืดสลัว ส่วนไลลาก็หลับสนิท ซีอีโอหนุ่มก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงหยิบกางเกงที่กองกับพื้นข้างเตียงมาล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วหยิบบุหรี่กับไฟแช็กในลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงเดินออกไประเบียงห้องต่อบุหรี่ดูดและต่อสายหาผู้ช่วยของตนเองเพื่อสั่งงาน “พรุ่งนี้ไปเชิญนายทะเบียนด้วยหวัน”แดนกรอกเสียงเข้มสั่งงานแล้วปล่อยควันสีเทาลอยออกปากแล้วเขี่ยบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่ที่วางบนราวระเบียงห้อง ‘เชิญมาทำไมครับท่านประธาน?’ “จดทะเบียนสมรส และนายไปเอาทะเบียนบ้านของไลลากับแม่เธอมาด้วยล่ะ” น้ำเสียงเยือกเย็นส่งไปในสาย ‘จดทะเบียนสมรส แล้วผมจะเอาทะเบียนบ้านเธอมาได้ยังไงครับ?’ ผู้ช่วยหนุ่มถามกลับด้วยไม่รู้จะไปเอามายังไง “มันเรื่องของนาย พรุ่งนี้ฉันต้องได้จดทะเบียนสมรส ถ้าคิดไม่ออกก็โทรหาไอ้สิงห์ ให้มันช่วย ไปแต่งเรื่องสร้างเรื่องอะไรก็ได้ แต่พรุ่งนี้ฉันต้องได้จดทะเบียนสมรส” ‘แล้วคุณไลลา เธอ...’ หวันยังพูดไม่จบความ เสียงเข้มห้วนก็แทรกตัดประโยคส่งมาในสาย “ห่วงเธอทำไม ส่วนพยาน นายก็หามาก็แล้วกัน เพราะต้องใช้พยา

ตอนนี้ทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา นายทะเบียน พยานทั้งสอง สิงห์มองดูผู้ช่วยสาวตัวเองที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานได้ไม่นานก็อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ด้วยรู้จักเพื่อนรักตัวเองดี ส่วนหวันเองก็เช่นกัน ทำงานกับซีอีโอตัวเองมานานหลายปี มีหรือจะไม่รู้จักเจ้านายตัวเอง นายทะเบียนก็รู้สึกเกร็งเล็กน้อยเมื่อบรรยากาศในห้องดูตึงเครียด คู่รักจะจดทะเบียนสมรสกัน ทำไมถึงมีสีหน้าต่างกัน อีกคนยิ้มอารมณ์ดี ส่วนอีกคนสีหน้าไม่ค่อยดีเหมือนคนโดนบังคับมาจดทะเบียนสมรส “แน่ใจนะครับว่าจะจดทะเบียนสมรสกัน” นายทะเบียนเอ่ยถามหลังจากเตรียมเอกสารและตรวจเอกสารทั้งสองกับของพยานเรียบร้อยแล้ว “ครับ” เป็นแดนตอบ “ถ้าดิฉันไม่เต็มใจล่ะคะ?” ไลลาเอ่ยถามนายทะเบียน “ก็จะไม่มีการจดทะเบียนเกิดขึ้นครับ” นายทะเบียนตอบ “ดิฉันไม่เต็มใจค่ะ” “เธอล้อเล่นครับ จะไม่เต็มใจได้ไงทูนหัว ไม่งอนสิ จดทะเบียนสมรส ผมยอมคุณทุกอย่าง อยากไปฮันนีมูนที่ญี่ปุ่นใช่ไหม ผมพาคุณไปแน่นอนเมียจ๋า” ซีอีโอหนุ่มเอ่ยพร้อมกับจับมือน้อยบีบแน่นและหันมาส่งสายตาคาดโทษเธอ “เธองอนผมเรื่