เข้าสู่ระบบ“พี่แสนวันนี้ขอบคุณนะคะ พี่แสนกลับไปก่อนได้ไหมคะ แยมมี
คุณนายจันทน์กะพ้อกับแสงระวี ลูกสาวคนเล็กกำลังนั่งพูดคุยปรึกษากันในช่วงบ่ายของวันเสาร์ แน่นอนว่าไม่พ้นเรื่องแต่งงานของลูกชายคนเดียวของตนอย่างแสน “แพมมี่ไม่มีเพื่อนที่จะแนะนำพี่ชายเราจริงๆ เหรอลูก เพราะลูกของเพื่อนแม่และคนรู้จัก แม่ก็นัดดูตัวกับพี่ชายเราจนหมดก็ยังไม่มีใครเข้าตาพี่ชายเราสักคน แม่ล่ะกลัวจริงๆ ว่าพี่ชายเราจะพลาดท่าให้กับผู้หญิงกลางคืนที่ชอบพากลับคอนโดน่ะ” “เพื่อนแพมมี่ก็พากันมีแฟนกันหมดแล้วค่ะ แม่อย่าห่วงเรื่องนั้นเลยค่ะ พี่แสนระมัดระวังตัวจะตายไปค่ะ” “ถ้ามันจะพลาด ระมัดระวังยังไงก็พลาดอยู่ดีนั่นแหละ และเนี่ยวันเสาร์นะยังไม่กลับบ้าน ไม่รู้กกผู้หญิงอยู่ที่ไหนตอนนี้” “เหมือนมีคนกำลังนินทาผมอยู่เลย” แสนเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยให้แม่กับน้องสาวรู้ว่าตนกลับมาบ้านและได้ยินที่ทั้งสองคุยกัน “นึกว
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็ว เธอถูกพาย้ายออกจากห้องเช่าเล็กๆ มาอยู่คอนโดหรูใจกลางเมืองสองห้องนอน แน่นอนว่าห้องนี้เธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่พาเขากลับมาส่งและเป็นวันนั้นวันที่ทำให้เธอมีเจ้าตัวเล็กตัวน้อยในท้อง “ต่อไปก็อยู่ที่นี่ อยู่ในสายตาผมจนกว่าผมจะรู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกผมหรือลูกผู้ชายคนอื่นที่คุณไปมั่วมา” “ถึงลูกคลอด ลูกก็ไม่ใช่ลูกคุณค่ะท่านประธาน” “ผมจะเชื่อคำพูดหมอเท่านั้น นี่ห้องพักของคุณ คุณพักที่นี่ได้ตามสบาย เพราะผมไม่ค่อยมาค้างที่นี่เท่าไหร่” เขาบอกเธอ “และงานพาร์ตไทม์ที่ทำอยู่ก็เลิกทำซะ ทำแค่งานเลขาของผมก็พอ ถ้าต้องการเงินก็บอกผม ผมมีให้คุณใช้จนตายก็ไม่หมด” “ทำไมต้องมาบงการชีวิตดิฉันด้วยคะ ทั้งๆ ที่ลูกก็ไม่ใช่ลูกของตัวเอง” “หึ! ผม
“พอดีดิฉันมาทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่ทุกวันเสาร์กับอาทิตย์ค่ะท่านประธาน” เธอบอกซีอีโอหนุ่มของตน “ไม่คิดจะพักบ้างรึไงฮึ กำลังท้องกำลังไส้ทำงานทุกวันแบบนี้ไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงลูกในท้องบ้างเถอะคุณ” แสนเอ่ยพร้อมลุกขึ้นดันเลขาของตัวเองให้นั่งลงเก้าอี้แทนที่ตัวเอง “ไม่ได้นะคะท่านประธาน ดิฉันนั่งไม่ได้ ตอนนี้ดิฉันทำงานอยู่ค่ะ” เธอบอกเขาแล้วพยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่เขาก็กดไหล่ของเธอไว้ไม่ยอมให้ลุกขึ้นยืน “นั่งเถอะ แล้วนี่ได้เงินเท่าไหร่กันเชียว ลาออกแล้วผมจะขึ้นเงินเดือนให้” “ไม่เป็นไรค่ะ งานที่นี่ไม่ได้หนักอะไร” “เดี๋ยวนะคะคุณแสน ตอนนี้ฉันก็อยู่ด้วยนะคะ สนใจคู่นัดบอดตัวเองด้วยค่ะ” แก้วตาเอ่ยแทรกเมื่อตัวเองถูกคู่ดูตัวลืม “ขอโทษด้วยครับ เรื่องของเราคงเป็นไปไม่
แม้จะได้งานเป็นเลขาซีอีโอบริษัทใหญ่ แต่เกล้าก็ยังต้องทำงานพิเศษในวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ เพราะลูกน้อยในท้องต้องใช้เงินเยอะ ช่วงนี้เธอยังทำงานได้จึงรับทำงานพิเศษทุกอย่างที่จะทำเงินและเก็บเงินไว้ให้ลูกน้อยในท้อง เกล้า แสงพิทักษ์ วัย 24 ย่าง 25 ปี เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่โตมากับน้าสาว เพราะแม่กับพ่อได้จากไปตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เล็กจนโต ชีวิตของเธอไม่เคยสุขสบาย อยากได้อะไรก็ต้องทำงานดิ้นรนหามาเอง เพราะน้าสาวไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง แถมน้าสาวก็ยังมีลูกของท่านที่ต้องดูแลเลี้ยงดู แค่ท่านให้ที่ซุกหัวนอนก็บุญของเธอแล้วที่ท่านไม่ทอดทิ้งผลักไสไล่ออกจากบ้าน แน่นอนชีวิตของเกล้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ พอเรียนจบก็มาทำงานบริษัท แต่ก็ถูกหัวหน้าลวนลามจึงลาออกจากงานเก่าเพื่อหางานใหม่ แต่ระหว่างหางานใหม่ก็ทำงานที่ร้านอาหารกลางคืน เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ แต่ลูกค้าของร้านอาหารกลางคืนมีแต่แขกไฮโซ ไม่ลวนลามพนักงาน เธอจึงทำงานนี้ แล้วเมื่อสามเดือนก่อน ด้วยความใจดีเธอจึงไปช่วยลูกค้าที่เมาอยู่หน้าห้องน้ำ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง เมื่อควา
หัวใจซีอีโอหนุ่มมันตายด้านไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน เมื่อรักแรกหลุดมือตกไปเป็นของชายอื่น เมื่อหัวใจของกิรณาไม่มีตนเอง เขาก็ไม่คิดจะรั้งหญิงสาวไว้ และวันนี้ก็ยินดีกับเธอและสามีที่ได้มีครอบครัวที่น่ารักด้วยกัน ส่วนเขาน่ะเหรอ นับตั้งแต่เลิกรากับกิรณาก็ไม่เคยเชื่อในความรัก จากผู้ชายอ่อนโยน แสนดี ก็เปลี่ยนเป็นผู้ชายเย็นชาไร้ใจ สำหรับเขาแล้วผู้หญิงก็แค่คู่นอน ที่ระบายความเครียดของตนเท่านั้น ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาหลายปี พอกลับมารับช่วงบริหารธุรกิจของครอบครัว ต้องรับผิดชอบพนักงานหลายร้อยชีวิต แน่นอนว่างานที่ทำมันเครียด เขาจึงต้องมีสาวๆ บนเตียงทุกคืนไม่เคยขาด ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ข้างโต๊ะหัวเตียงสั่นดังไม่หยุดจนทำให้ต้องลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกมือเสยผมที่ตกมาปิดตาขึ้นอก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย “มีอะไรรึเปล่าแยม?” เขาถามคนในสายเมื่อกดรับสาย
ห้าเดือนต่อมา กิรณาท้องโตขึ้นจนเห็นได้ชัด ส่วนคนแพ้ท้องแทนเมียก็หายดีเป็นปกติ แถมยังขี้อ้อน ขี้หวง เสพติดแม่ของลูกมากขึ้นทุกวัน จนทำให้ธวัฒน์หมั่นไส้ความติดเมียของลูกชาย “แยม” “ขา” “วันนี้อยากกินอะไร ฉันเข้าครัวทำให้” “ให้พี่นิ่มทำให้ก็ได้ค่ะ ทำงานกลับมาเหนื่อยๆ ยังมาเข้าครัวอีกเหรอคะ” “ก็ฉันอยากทำให้เธอกับลูกกินนี่” “แล้วไม่คิดจะทำให้พ่อกินมั่งเหรอธงรบ” “ผมทำเผื่อน่าพ่อ” “อือ...งั้นฉันไปอ่านหนังสือในห้องทำงานก่อนแล้วกัน พ่อไปนะหนูแยม” &ldq







