《ดังเม็ดทรายใต้เงาจันทร์》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

 “ข้อแรก นายเอาตะเกียงแก้วของฉันไปไว้ไหน ถ้าไม่มีมันฉันคงกลับบ้านเกิดไม่ได้แน่ๆ แล้วอีกข้อหนึ่งที่ฉันอยากรู้ก็คือ... ตอนนี้ที่นี่คือที่ไหนของโลกกันแน่หรือ?”“ตะเกียงแก้วของเธอตกแตกไปแล้วตอนที่เธอตกลงมา แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะให้คนของฉันซ่อมให้ใหม่” เขาปดหน้าตาย“ส่วนที่เธอถามว่าที่นี่คือที่ไหน เธอตั้งสติแล้วก็ฟังฉันให้ดีๆ น่ะ... ที่นี่คือดินแดนที่เรียกว่า 'ไฮบาญา' ปกครองโดยเจ้าผู้ครองนครนามว่า ฮัมหมัด อับดุลเกรวา” เขากล่าวชื่อพระบิดาของตนเองด้วยความภาคภูมิใจ“ท่านฮัมหมัดมีองค์รัชทายาทเพียงพระองค์เดียว ที่เพิ่งศึกษาจบจากประเทศอังกฤษกลับมาเมื่อสี่ปีก่อน...”  เขาเริ่มเล่าประวัติศาสตร์ที่ตัวเองเป็นคนสร้าง“และด้วยปรีชาสามารถขององค์รัชทายาทผู้นี้ พระองค์สามารถพลิกผืนทรายที่แห้งแล้งให้กลับมามีพื้นที่ทำการเกษตร บ้านเมืองมีน้ำกินน้ำใช้ด้วยการสร้างฝนเทียม ถึงแม้จะเป็นการยากแต่ท่านก็สามารถทำได้สำเร็จ รวมถึงฟื้นฟูเศรษฐกิจบ้านเมืองจนเจริญรุ่งเรือง วัตถุดิบหลักของประเทศนี้นอกจากน้ำมันที่มากมายมหาศาลแ

“เชิญนั่ง”.... “ขอบคุณ”เธอกล่าวขอบคุณเสียงเบา ก่อนที่จะหย่อนกายลงนั่งด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย การได้มานั่งกินบรันช์ (มื้อสายควบเที่ยง) กับผู้ชายที่หล่อเหลาราวเทพบุตรในสถานที่หรูหราเช่นนี้มันเหมือนฝัน แต่ก่อนที่จินตนาการของเธอจะได้เตลิดไปไกล เธอก็รวบรวมความกล้าเอ่ยถามคำถามที่คาใจออกไป“แล้วนายโจรนั่นล่ะ? นายโจรหน้าหนวดนั่นหายไปไหน หรือว่าเขาได้เดินทางกลับเข้าไปในทะเลทรายแล้ว... เขาเอาฉันมาขายให้คุณเป็นนางในฮาเร็มใช่ไหม?”ดานีฟนึกขันในใจที่เธอมองไม่ออกว่าเขาคือคนคนเดียวกัน เขายังนึกสนุกอยากจะแกล้งปั่นหัวเธอเล่นอยู่ จึงได้เอ่ยตอบออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย“หากเธออยากจะรู้อะไร เดี๋ยวค่อยถามหลังจากที่ทานอาหารมื้อนี้เสร็จ... ตอนนี้ฉันหิวแล้ว ไม่มีอารมณ์จะตอบ”เมื่อเขาออกคำสั่งและตัดบทสนทนาออกมาเช่นนั้น เธอจำต้องปิดปากเงียบและทำตามแบบไม่มีเงื่อนไข ถึงแม้ว่าอาหารตะวันออกกลางตรงหน้านี้จะส่งกลิ่นหอมกรุ่นและถูกจัดแต่งมาอย่างสยงามน่าทานเพียงใด แต่ด้วยความกังวลใจ เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะฝืนเคี้ยวและกลืนมันให้ล่วงลงไปในลำคอ ตัดเนื้อแกะเข้าปากคำหนึ่ง ก็ต้องรีบยกแก้วกลืนน้ำตามเข้าไปคำหน

โมนิก้าตวาดลั่น กล่าวจบ เธอก็ก้าวเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังคงยืนอยู่บนบันไดซึ่งมีระดับสูงกว่าเธออยู่หนึ่งขั้น แต่โมนิก้าผู้โกรธเกรี้ยวหาได้สำเนียกถึงตำแหน่งยืนที่เสียเปรียบไม่ เธอยกมือขึ้นเงื้อง่าสุดแขน หมายจะตบหน้าสาวเอเชียให้หายแค้น! แต่ทว่า... ฝ่ามือที่ฟาดลงมากลับถูกคนที่ยืนอยู่บนบันไดคว้าข้อมือเอาไว้ได้ทันควัน! พวงชมพูไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมารังแกฟรีๆ เธอสะบัดข้อมือของโมนิก้าออก ก่อนที่จะตบสวนกลับไปฉาดใหญ่! “เพียะ!”“อ๊ายๆๆ… นังชั่วช้า! แกกล้าทำร้ายข้าหรือ ตายเสียเถอะ!”โมนิก้ากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและอับอายที่ถูกหญิงสามัญชนตบหน้าสิ้นเสียงกรีดร้อง โมนิก้าก็ล้วงมือเข้าไปคว้ากระเป๋าถือของตนเอง เปิดมันออกก่อนที่จะหยิบเอาวัตถุสีดำมันปลาบออกมา ปืนพกกระบอกเล็กกำไว้ในมือ! ความโกรธทำให้เธอขาดสติ เธอยกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังร่างของพวงชมพูที่ยืนเบิกตากว้างอยู่บนบันได! แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ก็ได้มีเสียงทุ้มอันคุ้นเคยตะโกนลั่นคฤหาสน์ องค์รัชทายาทดานีฟที่เพิ่งเสด็จกลับมาถึง วิ่งถลาพุ่งตัวเข้าไปกระชากและกอดรัดร่างของพวงชมพูเอาไว้เพื่อบังวิถีกระสุน!”ปัง!!”

“โธ่…ใครที่ไหนมาบังอาจว่าท่านแม่ของลูกกัน นี่ถ้าไม่บอกว่าอายุเจ็ดสิบชันษาแล้ว คนเขาก็ยังคิดว่าพระมารดาพิ่งจะสี่สิบต้นๆ เองนะพ่ะย่ะค่ะ” เขาประจบเอาใจ“โอ้ย…อย่ามาปากหวานออดอ้อนกับคนแก่เลย ที่แม่โทรมาก็เพราะท่านพ่อมีรับสั่งให้พาแม่หนูพวงชมพู เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ในวันพรุ่งนี้ จะทรงไต่สวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายเป็นการภายใน เพราะไม่อยากให้เรื่องมันอื้อฉาวออกไปนอกวัง” น้ำเสียงขององค์ราชินีจริงจังขึ้น“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้สิบโมงเช้า ลูกกับพวงชมพูจะเข้าไปเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”“ได้…เดี๋ยวแม่จะให้ห้อง เครื่องเตรียมอาหารที่ลูกชอบไว้รอรับก็แล้วกัน”หลังจากนั้นก็กดวางสายไป ดานีฟหันมามองคนที่นอนซุกอยู่ข้างๆ ก็เห็นว่าเธอลืมตามองเขามาตาแป๋วอยู่ก่อนแล้ว ดานีฟจึงเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“พระมารดาโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้ผมพาเธอเข้าวังไปเฝ้าท่าน”“เข้าวังอย่างนั้นหรือ…ตายแล้ว ฉันทำตัวไม่ถูก จะทำยังไงดีล่ะคะ!”พวงชมพูผุดลุกขึ้นนั่ง หน้าตาตื่นตระหนก“ไม่ต้องกลัวไปหรอก พระบิดาและพระมารดาของผม ท่านเป็นคนใจดี ไม่เรื่องมาก ไม่เจ้ายศเจ้าอย่างหรอก และที่สำคัญที่สุด ผมจะอยู่เคียงข้างๆ คุณตลอดเวลา”

“แน่ใจสิพี่ดานีฟ..ฉันไม่เคยโกหกพี่เลยนะ” เธอยังคงปากแข็ง“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ดูนี่ให้จบ” ว่าแล้วดานีฟก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเชื่อมต่อกับหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่อยู่ในห้อง เพื่อฉายภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาอัดมาไว้เป็นหลักฐาน ภาพบนจอแสดงให้เห็นตั้งแต่ตอนที่โมนิก้าขับรถเข้ามาในตำหนักอย่างถือวิสาสะ เมื่อโมนิก้าเห็นดังนั้นจึงหน้าถอดสี รีบวิ่งเข้าไปยืนกางแขนบังหน้าจอทีวีไว้ ไม่ให้ผู้ใหญ่ได้ดู“จะกลัวอะไรล่ะโมนิก้า ถ้าหลานไม่ได้ทำจริงๆ ก็ไม่ต้องกลัว เพราะสิ่งนั้นจะยืนยันความบริสุทธิ์ให้หลานได้เห็นกับตา” องค์วาฮิมตรัส“นั่นสิลูก มานี่” ชายาอริมาเข้าไปกระชากแขนลูกสาวออกมาจากหน้าจอแต่แล้วผู้เป็นแม่ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าตัวเองทำพลาดอย่างมหันต์เมื่อคลิปวิดีโอเล่นมาถึงช่วงที่พวงชมพูกำลังเดินลงบันไดมา และเห็นชัดเจนว่าฝ่ายโมนิก้าเองที่เป็นคนเดินกร่างไปหาเรื่องก่อน ง้างมือจะตบ และเป็นคนชักปืนออกมายิงอย่างโหดเหี้ยม! ที่แท้ ในตอนนั้นดานีฟกลับมาจากเข้าเฝ้าองค์ราชินี และกำลังเดินทางกลับตำหนักกลางน้ำ เขาเห็นโมนิก้าขับรถเข้ามาจากแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิดที่ลิงก์กับมือถือ จึงได้สั่งให้ไซคานและ