ดังเม็ดทรายใต้เงาจันทร์

เครื่องทองเหลือง และอาวุธหน้าตาประหลาดที่แขวนอยู่บนเสา เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่านี่เป็นเพียงความฝันจากนิยายอาหรับราตรีที่เพิ่งนึกถึงเมื่อครู่ เธอยกมือเรียวบางขึ้นมาบิดที่ต้นแขนตัวเองอย่างแรงก่อนที่จะร้องลั่น“โอ๊ย!!..ก็เจ็บนี่นา งั้นแสดงว่านี่ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ!” ดานีฟ องค์ชายรัชทายาทที่บัดนี้มีหนวดขึ้นจนรกครึ้มดูราวกับโจรทะเลทราย เขา มองอากัปกิริยาของหญิงสาวแปลกหน้าอย่างระแวดระวัง มือหนาของเขากำด้ามดาบสั้นที่เอวไว้แน่น เขาหรี่ตามองร่างบอบบางในชุดเดรสกระโปรงสั้นเต่อสีแดงสดที่เปิดเผยผิวพรรณอย่างไม่เกรงกลัว“คนอะไรทำร้ายตัวเองก็ได้ หรือว่าเธอเป็นภูตผีปีศาจ หรือนางสวรรค์... ไม่สิ อาจจะเป็นสายลับของพวกโจรกลุ่มนั้นก็เป็นได้ แต่ไฉนเธอจึงปรากฏกายได้ราวกับหายตัวได้เช่นนี้” เขาคิดในใจอย่างหนักหน่วง สมองประมวลเหตุการณ์ตรงหน้าเพื่อหาเหตุผล“หยุด!!...นายเป็นใคร อย่ามองฉันแบบนี้นะ ถ้าไม่อยากถูกควักลูกตามากระทืบเล่นละก็จงตอบมาว่าที่นี่ที่ไหน?” พวงชมพูรวบรวมความกล้า ชี้หน้าชายร่างยักษ์ที่มีหนวดเคราครึ้มและสวมชุดพื้นเมือง ท่าทางของเขาดูอันตรายและดุดันราวกับมหาโจร แต่เมื่อเธอมองไปรายรอบตัวเองชัดๆ

ผิวขาวเหลืองของเธอนั้นดูละเอียดงดงามยิ่งนัก เขามองภาพคนที่นอนหลับตาพริ้มนั้นอย่างหลงลืมตัว ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นเงียบๆ ก่อนที่เขาจะได้สติกลับคืนมา เขาสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ แล้วซับเช็ดไปทั่วใบหน้าที่เลอะเทอะและลำคอระหงของเธออีกครั้ง ด้วยความที่เธอตัวร้อนจัด เขาจึงตัดสินใจเช็ดเธอทั้งตัวระบายความร้อน แต่เมื่อสัดส่วนของกายสาวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าปรากฏแก่สายตา เธอนอนเหยียดยาวอยู่ในชุดชั้นในลูกไม้สีแดง เฉดเดียวกันกับชุดเดรสของเธอ ภาพนั้นทำเอาเลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม ร่างที่ดูเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมในตอนแรก กลับซ่อนรูปเหลือเกิน ทุกอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้านั้นดูอวบอิ่มใหญ่โตสมความเป็นหญิง เอวของเธอเล็กคอด สะโพกผายกลมกลึง รับกันอย่างสวยงามไร้ที่ติ เขายังคงเผลอมองร่างที่นอนเหยียดยาวนั้นอย่างชื่นชม เธอช่างงดงามราวกับตุ๊กตามีชีวิต... แต่เพื่อรักษาสติสัมปชัญญะของตนเองไม่ให้เตลิดไปไกลกว่านี้ เขาจึงหยิบชุดโต๊ปสีขาวตัวใหญ่ของเขามาสวมทับให้เธอเพื่อปกปิดความเย้ายวนนั้น มันดูรุ่มร่ามและหลวม เพราะขนาดหุ่นของเขากับเธอดูจะแตกต่างกันมา

  “อื่ม!!…เดี๋ยวคงกลับมานั่นแหละ …สมศรี เธอไปเตรียมน้ำให้ฉันแช่ตัวหน่อยเถอะ เหนื่อยเหลือเกิน นั่งรถมาทั้งวัน”  คุณกานดาสั่งงานแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟากลางห้องรับแขก เพื่อรอคุณศรัณย์ ผู้เป็นสามี เด็กในบ้านต่างรู้หน้าที่ดีว่าช่วงเวลานี้ต้องรีบไปชงและเสิร์ฟชาเขียวร้อนๆ ให้คุณผู้หญิงจิบผ่อนคลาย ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน   “กริ๊งๆๆ …กริ๊งๆๆ …” เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นขัดจังหวะ นมทิพย์ที่เดินผ่านมาพอดีจึงเดินเข้าไปรับสาย“สวัสดีค่ะ คฤหาสน์เทพประทานพรค่ะ”“สวัสดีค่ะนม…กิ่งดาวเองนะคะ ขอสายยัยชมหน่อยค่ะ  กิ่งโทรเข้ามือถือ แต่ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ”  น้ำเสียงของกิ่งดาวเจือไปด้วยความร้อนรน“ว่าไงนะคะคุณกิ่ง…อย่าล้อคนแก่เล่นแบบนี้สิคะ เดี๋ยวนมก็หัวใจวายกันพอดี คุณหนูออกไปหาคุณกิ่งไม่ใช่หรือคะ?”        “นี่อย่าบอกนะคะว่าชมไม่อยู่บ้าน!”  คุณกานดาที่นั่งจิบชาอยู่ได้ฟัง

  “นายขุนโจร!!...พายุทะเลทรายนี่มันนานไหม หรือว่าแป๊บเดียวแล้วก็พัดผ่านไปเลย”   “ก็แล้วแต่นะ บางครั้งก็นานบางครั้งก็แป๊บเดียว 2-3 ชั่วโมง ก็หยุด บางครั้งก็นานจนข้ามวันข้ามคืนเป็นอาทิตย์เลยก็มี” เขาตอบเสียงเรียบ”เป็นอาทิตย์เลยหรือ…แค่ตั้งสามชั่วโมงฉันก็ว่าแย่แล้วนะ แล้วแบบนี้ฉันไม่ต้องนอนอยู่ใต้ร่างนายอย่างนี้ตลอดไปหรือนี่?”“นอนนิ่งๆ แล้วคุณจะปลอดภัย” เขาสั่งเสียงดุ แต่แววตาอ่อนโยนลงมาก“แล้วทำไมกระโจมของเราถึงไม่ถูกพัดลอยไปล่ะ?” เธอถามด้วยความสงสัย“พอดีว่าด้านหลังกระโจมมีก้อนหินใหญ่บังทิศทางลมอยู่ไง คุณออกไปคุณไม่เห็นหรือ?”   “ก็จริงนะ ฉันเห็นแล้ว... แล้วถ้าฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ หรือว่าฉันหิว แล้วเราจะเอาอะไรมากินกัน ตอนนี้คุณปวดไหมล่ะ ห้องน้ำน่ะ?” คนช่างถามอดไม่ได้ที่จะซักไซ้ต่อ“ยัง!” เขาตอบเสียงห้วน ”ถ้าคุณยังไม่ปวดคุณก็อยู่เฉยๆ ก่อน ส่วนเรื่องอาบน้ำน่ะ คุณก็ไปอาบได้ บ่อน้ำโอเอซิสอย

   เขาปล้นเอาความบริสุทธิ์ของเธอไปโดยใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ! คิดถึงบทรักที่เพิ่งผ่านมาก็รู้สึกหน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอยืนเหม่อลอยอยู่ริมสระ จนกระทั่งดานีฟว่ายเข้ามาประชิดและยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างหนาที่มีซิกซ์แพ็กเป็นลอนแข็งแกร่งทาบทับลงกับแผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอ สองมือใหญ่สอดเข้ามากอดกระชับเอวคอด เลื่อนมือขึ้นมากอบกุมสองเต้างามใต้น้ำ  ด้วยความที่เขาสูงกว่าเธอมาก แกนกายที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อครู่ บัดนี้ถูกบดเบียดเข้ากับบั้นท้ายและแผ่นหลังของเธอ หญิงสาวสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังตื่นตัว... สิ่งนั้นเริ่มจะขยายใหญ่โตและแข็งขืนขึ้นมาอีกแล้ว!“นายโจรพอก่อนเถอะ ฉันเจ็บแล้วก็ระบมไปหมดแล้ว ถ้าขืนนายยังรังแกฉันอีก มีหวังฉันคงต้องร่างแหลกสลายแน่ๆ”  เธอเอ่ยปากห้ามเสียงหลง พยายามแกะมือปลาหมึกของเขาออก“ผมก็ไม่ได้บอกนี่ว่าผมจะรังแกคุณอีก แค่มาช่วยคุณอาบน้ำให้สะอาด แล้วเราจะได้กลับไปพักผ่อนกันต่อไง” เขาตอบหน้าตายถึงแม้ปากจะบอกว่าแค่ช่วยอาบน้ำ แต่ฝ่ามือร้อ