All Chapters of เผลอใจรักท่านประธานร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

สายฝนพรำยามเช้าตรู่ตกกระทบกระจกบานใหญ่ของห้องพักฟื้นวีไอพี ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ทำงานเป็นจังหวะ เกวลินฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเตียงคนไข้ สองมือเรียวยังคงกอบกุมฝ่ามือหนาของเจคอปเอาไว้แนบแก้มอย่างหวงแหน หญิงสาวเฝ้ารอคอยปาฏิหาริย์มาเนิ่นนานกว่าหนึ่งเดือนเต็ม ความเหนื่อยล้าจากการบริหารงานควบคู่ไปกับการเฝ้าไข้ทำให้เธอดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดายทว่า... ในความเงียบสงัดนั้นเอง ปลายนิ้วมือหนาที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มขยับเขยื้อนแผ่วเบา สัมผัสอุ่นวาบที่กดลงบนพวงแก้มเนียนทำเอาเกวลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที หญิงสาวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกับจังหวะกลองรบเมื่อเห็นเปลือกตาของร่างสูงใหญ่บนเตียงกำลังค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นช้าๆ"เจคอป!..." เกวลินร้องเรียกเสียงหลง หยาดน้ำตาแห่งความปีติเอ่อท้นขึ้นมาในดวงตาคู่สวย "คุณฟื้นแล้ว! คุณได้ยินเกลไหมคะ... เกลจะรีบไปตามหมอเดี๋ยวนี้!"หญิงสาวลุกลี้ลุกลนกดปุ่มเรียกพยาบาลฉุกเฉินด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันกลับมาประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซีดเซียวลงไปบ้างทว่าเมื่อสายตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม รอยยิ้มดีใจ ของเกวลินก็พลันชะงักค้

บดบี้เน้นย้ำน้ำหนักสลับกับปลายลิ้นที่ละจากริมฝีปากลงมาดูดดึงความอวบอิ่มนั้นอย่าง ตะกรุมตะกราม"อ๊ะ... อ๊า... เจคอป... ตรงนั้นมัน..." หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจกระเส่า ร่างกายสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่รุมเร้าอย่างหนักหน่วง"แบบนี้ใช่ไหมครับที่เราเคยทำ... ร่างกายผมมันตอบสนองไปเอง มันเรียกร้องหาแต่คุณ" เจคอปกระซิบเสียงแหบพร่าดุดัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยไฟปรารถนาชายหนุ่มจัดการกระชากเสื้อผ้าของเธอให้หลุดลุ่ยพ้นทาง เผยเรือนร่างขาวผ่องที่เปลือยเปล่าตระหง่านอยู่บนตักแกร่ง ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องกางเกงของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ความแข็งแกร่งดุดันที่มีขนาดใหญ่โตและร้อนผ่าวผงาดขึ้นมาทักทาย กึ่งกลางกายสาวที่บัดนี้เริ่มฉ่ำเยิ้มหลั่งหยาดน้ำหวานออกมาต้อนรับตามสัญชาตญาณเจคอปจับเรียวขางามของเธอให้แยกออกกว้างก่อนจะรั้งให้คร่อมทับอยู่บนหน้าตัก ชายหนุ่มจับสะโพกมนของเธอให้มั่นคง นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำปรือของหญิงสาว ก่อนจะกดสะโพกของเธอให้ทิ้งน้ำหนักลงมากลืนกินความยิ่งใหญ่นั้นทีเดียวจนสุดทางว"อ๊าาาาา!... เจคอป!... ลึก... มันดี..ดีค่ะ.. ฮึก..."เกวลินครางระงม สองมือเรียวขยับไปจิกทึ้งลาดไหล่กว้

อยากให้คุณดูแลผม อยากให้คุณออดอ้อนผมแบบที่ภรรยาเขาทำกัน โดยที่ไม่มีเรื่องของสัญญาขัดดอกบ้าบอนั่นมาขวางกั้นเราก็เท่านั้นเอง""ข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัว! คุณรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหนตอนที่คุณนอนไม่ได้สติ ฉันแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่พอคุณฟื้นขึ้นมา คุณกลับเอาความเจ็บปวดของฉันมาเป็นเรื่องล้อเล่นเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง!"เกวลินกำหมัดแน่น ทุบลงบนแผงอกกว้างของเขาอย่างแรงระลอกแล้วระลอกเล่า หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบพวงแก้ม เจคอปไม่หลบหลีก ชายหนุ่มปล่อยให้เธอทุบตีระบายอารมณ์จนพอใจ ก่อนจะรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเดียว แล้วดึงร่างที่สั่นสะท้านเข้ามากอดรัดไว้แนบอก"ผมขอโทษ... ผมรู้ว่าผมมันเห็นแก่ตัว แต่ตอนที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วเห็นคุณร้องไห้ฟุบอยู่ข้างเตียง ได้ยินคุณบอกรักผม... ผมแค่อยากจะเสพติดความรู้สึกนั้นให้นานที่สุด" เจคอปกระซิบเสียงพร่า ซบใบหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่น"ผมกลัวว่าถ้าผมบอกความจริง คุณก็จะกลับไปสร้างกำแพงน้ำแข็งใส่ผม กลับไปทำตัวห่างเหินเหมือนว่าเราเป็นแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้อีก""มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว! ปล่อยฉันนะเจคอป ฉันจะกลับคอนโดของฉัน สัญญาบ้าบอ

"คนบ้า! ใครจะไปหื่นกามเหมือนคุณกันล่ะ ตื่นมาก็คิดแต่เรื่องลามกเลยนะ" เกวลินแหวใส่หน้าแดงเรื่อ ยกมือขึ้นตีแผงอกกว้างเบาๆ แก้เขิน"ก็เมียผมน่ากินขนาดนี้ จะให้ผมบวชเป็นพระหรือไงครับ" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า โน้มใบหน้าลงมาฝังจมูกโด่งลงบนพวงแก้มเนียน ฟอดใหญ่ สูดดมความหอมละมุนเข้าปอดลึกๆ "วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทได้ไหม... ผมอยากนอนกอดคุณอยู่บนเตียงนี้ทั้งวันเลย ร่างกายผมยังต้องการการ 'ฟื้นฟู' อยู่นะครับ""หยุดเอาเรื่องป่วยมาอ้างได้แล้วค่ะเจคอป ความลับคุณแตกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ" หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ พยายามแกะมือปลาหมึกของเขาออก "วันนี้เรามีประชุมบอร์ดบริหารนัดสำคัญเรื่องการควบรวมกิจการนะคะ คุณในฐานะประธานบริหารสูงสุดของแบล็กเวลล์กรุ๊ปจะเบี้ยวไม่ได้เด็ดขาด และฉันก็ต้องไปพรีเซนต์งานในส่วนของเจริญวารีด้วย ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"เจคอปถอนหายใจยาวอย่างขัดใจ ทว่าก็ยอมผละออกจากร่างนุ่มนิ่มอย่างแสนเสียดาย ชายหนุ่มรู้ดีว่าเกวลินเป็นผู้หญิงบ้างานและมีความรับผิดชอบสูงขนาดไหน และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่ทำให้เขาหลงใหลเธอจนโงหัวไม่ขึ้น ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเตียง อวดเรือนร่างกำยำเปลือยเปล่าอย่างไม่อา

เมื่อถึงเวลาอันเป็นมงคล เสียงเพลงมาร์ชวิวาห์บรรเลงขึ้น ประตูบานใหญ่เปิดออก คุณดิลกควงแขนบุตรสาวเดินก้าวไปตามพรมแดงที่ปูทอดยาวมุ่งหน้าสู่แท่นพิธีที่ปลายทางนั้น ร่างสูงใหญ่กำยำของเจคอปในชุดสูททักซิโด้สีขาวตัดกับกางเกงสีดำยืนรออยู่อย่างสง่างาม นัยน์ตาคู่คมทอดมองเจ้าสาวของเขาด้วยความคลั่งรักและหลงใหลอย่างไม่มีปิดบัง เมื่อคุณดิลกส่งมอบมือของเกวลินให้กับเจคอป ชายหนุ่มรับมือเรียวบางมากุมไว้ ริมฝีปากหยักลึกจุมพิตลงบนหลังมือของเธออย่างทะนุถนอม"คุณสวยจนผมอยากจะข้ามพิธีการแล้วพาคุณเข้าห้องหอเดี๋ยวนี้เลย" เจคอปกระซิบหยอกเย้า ทำเอาเจ้าสาวหน้าแดงเรื่อบาทหลวงเริ่มกล่าวคำประกอบพิธีตามหลักศาสนา เมื่อถึงช่วงเวลาการกล่าวคำสาบาน เจคอปมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกวลิน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและกังวานไปทั่วห้อง "ผม... เจคอป แบล็กเวลล์ ขอรับคุณ เกวลิน เป็นภรรยา สัญญาว่าจะรัก เทิดทูน และซื่อสัตย์ต่อคุณเพียงผู้เดียว ไม่ว่าจะในยามสุขหรือยามทุกข์ อันตรายทั้งปวง และจะเป็นสามีที่มอบความรักให้คุณอย่างไม่มีเงื่อนไข ตราบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต"เกวลินกลืนก้อนสะอื้น น้ำตาแห่งความสุขไหลริน เธอเอ่ยคำสาบานตอบด้วยน้ำเส