جميع فصول : الفصل -الفصل 27

หลังจากเหตุการณ์กวาดล้างศัตรูสิ้นซาก ความสงบสุขก็กลับคืนสู่คฤหาสน์ตระกูลฟางอีกครั้ง แต่ทว่าท่ามกลางความชื่นมื่นของการเตรียมงานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี กลับมีร่องรอยของความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับว่าที่เจ้าสาวคนสวย ลิลลี่เริ่มมีอาการหน้ามืดบ่อยครั้งอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ในตอนแรกเธอคิดเพียงว่าเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการที่ต้องเตรียมงานร่วมกับออแกไนเซอร์และเดินสายลองชุดแต่งงานหลายสิบชุดในแต่ละวันเช้าวันหนึ่ง ขณะที่ลิลลี่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องสำอาง เพื่อเตรียมตัวไปดูสถานที่จัดงานแต่งงานกับนักรบ เธอก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างดูจ้าจนตาพร่าพราย มือบางที่กำลังถือลิปสติกสั่นเทาจนของชิ้นเล็กๆ นั้นหลุดมือร่วงลงบนพื้นพรม“ลี่! เป็นอะไรไปคะ!” นักรบที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างบางที่กำลังจะทรุดตกจากเก้าอี้ เขาโอบอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนด้วยความตระหนก ใบหน้าของลิลลี่ซีดเผือดราวกับกระดาษ “ลี่... ลี่แค่รู้สึกมึนหัวค่ะอา เหมือนโลกมันหมุนไปหมดเลย” เธอพึมพำเสียงแผ่วก่อนจะซบหน้าลงกับอกกว้าง นักรบขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวด้

เช้าวันใหม่ในคฤหาสน์ตระกูลฟางคึกคักไปด้วยผู้คนมากกว่าปกติ รถขนดอกไม้สดนำเข้าจากเนเธอร์แลนด์จอดเรียงรายเพื่อนำมาประดับตกแต่งสถานที่ ลิลลี่ที่ตอนนี้ครรภ์เข้าสู่เดือนที่ห้าเริ่มเห็นหน้าท้องนูนเด่นชัดขึ้นในชุดคลุมท้องผ้าไหมเนื้อดี เธอนั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ท่ามกลางกองผ้าลูกไม้และตัวอย่างการ์ดแต่งงาน โดยมีนักรบคอยนั่งประกบอยู่ไม่ห่าง มือหนาข้างหนึ่งกุมมือเธอไว้ ส่วนอีกข้างคอยประคองหลังให้หญิงสาวอย่างทะนุถนอม"อาคะ... ลี่ว่าดอกไม้สีขาวล้วนมันจะดูเรียบไปไหม ป๊าบอกว่าอยากให้มีสีแดงแซมบ้างตามธรรมเนียมคนจีน จะได้เฮงๆ" ลิลลี่หันไปถามความเห็นจากว่าที่เจ้าบ่าวที่บัดนี้กลายเป็นคนตามใจเธอทุกอย่างนักรบคลี่ยิ้มอ่อนโยนพลางจูบที่ขมับของเธอ "ตามใจลี่เลยค่ะ อะไรที่ลี่ชอบ อาก็ชอบหมด แต่อาขออย่างเดียว... อย่าเดินเยอะนักนะลูก เดี๋ยวจะปวดหลังเอาได้ อาหลง! สั่งคนให้เตรียมหมอนรองนั่งมาเพิ่มให้คุณหนูด้วย""รับทราบครับนักรบ" เสียงอาหลงตอบรับอย่างรวดเร็ว บัดนี้มือขวาคนสนิทไม่ได้มีหน้าที่แค่คุ้มกัน แต่กลายเป็นผู้ช่วยจัดการงานวิวาห์มือหนึ่งไปเสียแล้วนักรบมองดูลิลลี่ที่กำลังเลือกแบบของชำร่วยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ

สี่เดือนต่อมา... บรรยากาศภายในโรงพยาบาลชั้นนำใจกลางกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน นักรบเดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าห้องคลอดด้วยท่าทีที่ไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้เลย แม้เขาจะเคยผ่านสมรภูมิเลือดที่เฉียดเป็นเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึก "กลัว" และ "ตื่นเต้น" ได้เท่ากับวันนี้ วันที่ลิลลี่กำลังจะให้กำเนิดพยานรักของเขาและเธอ"นักรบ... ลื้อจะเดินจนพื้นทะลุเลยไหม นั่งลงพักบ้างเถอะ" เจ้าสัวฟางที่นั่งกุมไม้เท้าอยู่บนเก้าอี้เอ่ยขึ้น แม้น้ำเสียงจะดูดุดันตามสไตล์เดิม แต่แววตากลับปิดความกังวลไว้ไม่มิด ท่านเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้ลูกเขยที่จะได้เห็นหน้าหลานคนแรก"ผมรอนิ่งๆ ไม่ได้จริงครับป๊า ลี่เจ็บท้องมาหลายชั่วโมงแล้วอันที่จริงสามีก็เข้าไปในห้องคลอดได้ แต่ไม่รู้ทำไมลี่ถึงไม่ยอมให้ผมเข้าไปก็ไม่ทราบ ผมอยากเข้าไปอยู่ข้างในกับเธอ"นักรบตอบพลางขยี้ผมตัวเองเบาๆ เสื้อเชิ้ตที่เคยเนี้ยบยับยู่ยี่เพราะความกระวนกระวาย ทันใดนั้น เสียงประตูห้องคลอดก็เปิดออก พร้อมกับพยาบาลที่เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ยินดีด้วยค่ะคุณพ่อ คุณแม่ปลอดภัยดีและลูกสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูมากเ