“ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้นนะคะนักรบ”คำตอบเรียบ แต่มั่นใจพอจะทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่ นักรบเอื้อมมือไปคว้าเอวเธอ ดึงกลับเข้ามาใกล้อีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการเว้นระยะ ริมฝีปากของเขาประกบลงมาทันที มันเร่าร้อนและตรงไปตรงมา ต่างจากลิลลี่ที่ยังตอบรับแบบเก้ ๆ กัง ๆ แต่กลับยิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะมากขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มถี่ มือของเขาเลื่อนผ่านแผ่นหลังลงช้า ๆ จนเธอเผลอครางออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “ก็คุณเป็นนักรบ…จะไม่ลงสนามกับฉันจริง ๆ เหรอคะ” คำท้านั้นทำให้เขาหลุดจากการควบคุมทันทีนักรบลุกขึ้นทันที อุ้มเธอขึ้นอย่างไม่ลังเล ลิลลี่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับอกเขา มือยังลูบไล้เหมือนไม่อยากให้ห่าง เมื่อถึงห้องนอน เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างไม่รีบร้อน แสงไฟสลัวทำให้ผิวของเธอดูนุ่มนวลขึ้นอย่างน่ามอง เขามองเธออยู่อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไร ลิลลี่เริ่มหายใจแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่าสายตานั้นจ้องมองเธอจนแทบจะกลืนกิน“อย่ามองแบบนั้นสิคะ…ลี่เขิน” เธอพูด แต่ท่าทางกลับไม่ปิดบังอะไรจริงจังนัก นักรบยิ้มมุมปากก่อนจะโน้มตัวลงใกล้“เธอเนี่ยนะเขิน…” น้ำเสียงเหมือนแกล้ง แต่สายตาไม่ใช่แบบนั้นเลยบรรยากาศเ
آخر تحديث : 2026-06-27
