กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณร้านคาเฟ่เล็กๆ ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ เสียงเครื่องชงกาแฟทำงานสลับกับเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่มานั่งจับกลุ่มติวหนังสือ ในช่วงบ่ายวันศุกร์ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างบอบบางของ ‘ลลิน’ ในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มกำลังขยันขันแข็งกับการเช็ดโต๊ะและเก็บแก้วที่ลูกค้าทานเสร็จแล้วอย่างคล่องแคล่ว เหงื่อเม็ดเล็กซึมชื้นตามไรผมและกรอบหน้าหวานละมุน ลลินยกหลังมือขึ้นปาดมันออกลวกๆ ก่อนจะยกถาดแก้วเปล่ากลับไปที่หลังเคาน์เตอร์ วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าปกติเพราะใกล้ช่วงสอบมิดเทอม แม้จะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เพราะจำนวนลูกค้าที่เยอะหมายถึงทิปในกล่องหน้าร้านที่จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วยสำหรับนักศึกษาทุนที่ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนและดูแลแม่ที่ป่วยออดๆ แอดๆ อย่างเธอ ทุกบาททุกสตางค์มีค่าเสมอ ลลินล้วงเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอมีรอยร้าวขึ้นมาดูเวลา อีกสิบห้านาทีจะหมดกะการทำงานของเธอแล้ว หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางนึกถึงเมนูอาหารเย็นที่จะแวะซื้อเข้าไปกินกับแม่ที่บ้านเช่าในสลัมหลังมหาวิทยาลัย
آخر تحديث : 2026-06-27
