บทที่ 3  การจัดฉาก 

“เรื่องของเธอกับภีม... มันถึงเวลาที่ต้องยุติลงเสียที”  แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว  แต่เมื่อได้ยินประโยคนั้นตรงๆ  ลลินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดร้าวที่ก้อนเนื้อข้างซ้าย

“คุณท่านคะ... หนูทราบดีค่ะว่าหนูไม่มีอะไรคู่ควรกับภีมเลย แต่หนูอยากให้คุณท่านเชื่อใจ ว่าหนูรักภีมด้วยความจริงใจ  หนูไม่เคยหวังปอกลอก ไม่เคยคิดเรื่องเงินทองหรือสมบัติของครอบครัวคุณท่านเลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ”

ลลินพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสัตย์จริง  คุณหญิงพิมพิศาเหยียดยิ้มมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลลินรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูก  “ความรักด้วยความจริงใจงั้นเหรอ?เด็กหนอเด็ก...เธอยังอ่อนต่อโลกนักลลิน ความรักที่เธอกำลังพร่ำเพ้อมันช่วยส่งเสริมอนาคตให้ลูกชายฉันได้ไหม? มันช่วยขยายฐานธุรกิจเป็นหมื่นล้านให้ครอบครัวฉันได้หรือเปล่า?

หรือมันช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลราคาแพงลิ่ว ให้แม่ที่นอนป่วยกะปลกกะเปลี้ยของเธอได้ไหมล่ะ!” คำพูดที่แทงใจดำและพาดพิงถึงมารดาทำให้ลลินเบิกตากว้างความอดทนที่พยายามรักษาไว้เริ่มสั่นคลอน 

 “คุณท่านจะดูถูกหนูยังไงก็ได้ค่ะ แต่อย่าพาดพิงถึงแม่ของหนู แม่หนูอาจจะจน แต่ท่านก็สอนให้หนูหยิ่งในศักดิ์ศรี  และหนูกับภีม เราสัญญากันแล้วว่าเราจะจับมือผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน”

“ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกนะแม่หนู!”  คุณหญิงตวาดเสียงกร้าวขึ้นจนลลินสะดุ้ง

 “ฉันจะบอกอะไรให้นะ ลูกชายฉันกำลังจะต้องไปเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษเขาต้องมีอนาคตที่ก้าวไกลและผู้หญิงที่จะมายืนเคียงข้างเขาต้องเป็นคนที่เชิดหน้าชูตาคู่ควรกับตระกูลพัฒนปรีชากุลไม่ใช่เด็กสลัมที่ต้องปากกัดตีนถีบ หาเงินตัวเป็นเกลียวแบบเธอ เธอจะดึงลูกชายฉันให้ต่ำลง..ถ้าเธอรักภีมจริงอย่างที่ปากว่า เธอต้องปล่อยเขาไป!”

คำพูดของคุณหญิงพิมพิศาเหมือนเข็มนับพันเล่ม ที่ทิ่มแทงลงกลางใจ ลลินน้ำตาคลอเบ้า เธอรู้ว่าตัวเธอด้อยค่าแต่ความรักที่ภีมพลมีให้มันทำให้เธออยากจะสู้

“หนู...หนูจะพัฒนาตัวเองค่ะหนูจะตั้งใจเรียนหนูจะทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวให้คู่ควรกับภีม ขอแค่คุณท่านให้โอกาส...”

“พอได้แล้ว! ฉันไม่ได้เรียกเธอมาเพื่อฟังคำสัญญาไร้สาระของเด็กเมื่อวานซืน”

คุณหญิงพิมพิศาตัดบทอย่างเด็ดขาดก่อนจะถอนหายใจยาวและปรับสีหน้าให้ดูเย็นลงราวกับเป็นคนละคน 

“ เอาเถอะ ในเมื่อเธอหัวดื้อนัก ฉันก็จะให้เวลาเธอได้กลับไปทบทวนตัวเองดูอีกที ว่าเธอควรจะเห็นแก่ความสุขของภีม

หรือจะเห็นแก่ความเห็นแก่ตัวของตัวเอง”

คุณหญิงพิมพิศาหันไปพยักหน้าให้เลขาที่ยืนอยู่มุมห้อง เลขาสาวเดินเข้าไป ในแพนทรีเล็กๆ  ของห้องสวีทและกลับออกมาพร้อมกับแก้วน้ำส้มคั้นสดสีสวยน่าทาน วางลงบนโต๊ะตรงหน้าลลิน

“ดื่มน้ำส้มเสียก่อนสิ  หน้าตาเธอซีดเซียวเหมือนคนจะร่วงลงไปกองกับพื้น

เดี๋ยวจะหาว่าคนบ้านฉันใจดำ  เรียกเด็กมาข่มขู่แล้วแม้น้ำสักแก้วก็ไม่ให้กิน”

ลลินมองแก้วน้ำส้มตรงหน้าด้วยความรู้สึกลังเล  แต่ด้วยความประหม่าและความเครียดที่เผชิญมาตลอดการสนทนา ประกอบกับคอที่แห้งผากจากการพยายามอธิบายความจริงใจ เธอจึงตัดสินใจยกแก้วน้ำส้มนั้นขึ้นจิบตามมารยาท เพื่อจะได้รีบจบการสนทนาที่แสนอึดอัดนี้และขอตัวกลับ 

“ขอบคุณค่ะคุณท่าน ถ้าคุณท่านไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวกลับก่อนนะคะและหนูขอยืนยันคำเดิมว่าหนูจะไม่เลิกกับภีม จนกว่าภีมจะเป็นคนเอ่ยปากไล่หนูด้วยตัวเอง”

ลลินวางแก้วน้ำส้มที่พร่องไปกว่าครึ่งลงบนโต๊ะ  ก่อนจะลุกขึ้นยืนและก้มหัวทำความเคารพเตรียมตัวจะเดินออกจากห้อง แต่แล้ว... เพียงแค่เธอก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว  โลกทั้งใบที่เคยตั้งตรงก็เริ่มบิดเบี้ยวและหมุนเคว้ง พื้นพรมสีแดงเข้มใต้ฝ่าเท้าดูเหมือนจะยุบตัวลง ลลินยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง อย่างแรง ความรู้สึกวิงเวียนและหนักอึ้งจู่โจมเข้าที่ศีรษะอย่างกะทันหัน  แขนขาที่เคยมีเรี่ยวแรงจู่ๆ ก็อ่อนระทวยราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป

“เกิด...เกิดอะไรขึ้นกับหนู”  ลลินพึมพำเสียงแผ่วเบาลิ้นของเธอแข็งชาจนแทบจะเปล่งคำพูดออกมาไม่ได้ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ซ้อนทับกันจนมองไม่เห็นอะไรชัดเจนคุณหญิงพิมพิศาลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเหยียดหยัน และเย็นเยือกปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางที่กำลังโซเซเกาะพนักเก้าอี้ไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลง 

“ฉันเตือนเธอแล้วนะลลินว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้และความรักโง่ๆของเธอก็สู้เงินและอำนาจของฉันไม่ได้หรอกในเมื่อบอกกันดีๆไม่ฟังก็ต้องเจอวิธีนี้แหละ”

“คุณท่าน... ใส่ยา... ในน้ำ...”  ลลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเธอพยายามจะก้าวเท้าหนีไปที่ประตูแต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งขาทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นพรมหญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายแต่สติสัมปชัญญะกำลังถูกฤทธิ์ยาเสพติดชนิดรุนแรงกลืนกินไปทีละน้อย

“จัดการมัน!” คุณหญิงพิมพิศาหันไปออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องพักด้านในก็ก้าวออกมา พวกเขาตรงรี่เข้ามหิ้วปีกร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของลลินขึ้นมาคนละข้าง

“ไม่... ปล่อย... ปล่อยฉัน...” ลลินพยายามส่งเสียงร้องประท้วงและดิ้นรนแต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเพียงเสียงครางอ้อแอ้ในลำคอเรี่ยวแรงที่มีแม้แต่จะขยับนิ้วยังทำไม่ได้  ยาตัวนี้ไม่ได้ทำให้เธอสลบไปในทันทีแต่มันทำให้เธออยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นไร้สติสัมปชัญญะและไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้

“พาตัวมันออกไปที่ระเบียงทางเดินหน้าห้องแล้วจัดฉากให้เนียนที่สุดอย่าให้มีพิรุธช่างภาพพร้อมแล้วใช่ไหม?” เลขาสาวหันไปถามชายชุดดำ

“เรียบร้อยครับ  ช่างภาพแอบอยู่มุมบันไดหนีไฟ  มุมกล้องรับรองว่าเห็นชัดเจน

ทุกช็อตครับ”  “ดี... ถ่ายให้เห็นชัดๆ  ว่าเด็กนี่มัน ‘ร่าน’แค่ไหน

 เอาให้ภีมเห็นแล้วขยะแขยงจนแทบอยากจะล้างตา!”  

คุณหญิงพิมพิศา กระตุกยิ้มร้ายกาจ มองดูร่างของลลินที่ถูกพยุงออกไปนอกห้องอย่างไร้ความปรานี  ที่บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องพักชายชุดดำคนหนึ่งรับหน้าที่เป็นนักแสดงสมทบ เขาจงใจดึงเสื้อนักศึกษาของลลินให้หลุดลุ่ยจนเห็นสายชุดชั้นใน ดึงผมที่เคยมัดเรียบร้อยให้สยายยุ่งเหยิง ก่อนจะดึงร่างบอบบางที่ไร้สติของเธอเข้ามาแนบชิด  ซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอของลลินในมุมที่กล้องจับภาพได้พอดีราวกับทั้งคู่กำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน

แชะ! แชะ! แชะ!  เสียงชัตเตอร์จากมุมมืดลั่นรัวไม่ยั้งบันทึกภาพความอัปยศที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจลลินพยายามปรือตาขึ้นมองภาพผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังกอดรัดเธอทำให้เธอขยะแขยงจนอยากจะอาเจียน  น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและสมเพชตัวเองไหลรินลงมาอาบแก้ม  เธออยากจะกรีดร้อง อยากจะผลักไส ร้องขอให้ใครก็ได้มาช่วย แต่ร่างกายกลับถูกแช่แข็งอยู่ในฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้

“อืม... ร้อนแรงจังเลยนะจ๊ะน้องสาว  เดี๋ยวพี่จะพาไปสนุกต่อในห้องนะ”

ชายชุดดำจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ ก่อนจะพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกของลลินให้เดินโซเซเข้าไปในห้องพักอีกห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้เตรียมรออยู่แล้ว ภาพสุดท้ายที่ช่างภาพรัวชัตเตอร์เก็บไว้  คือภาพที่ลลินทิ้งน้ำหนักตัวซบลงบนแผงอกของชายหนุ่มแปลกหน้า และถูกพยุงหายเข้าไปในห้องพักโรงแรมหรูในยามบ่าย เป็นหลักฐานชั้นดีที่จะใช้ฆ่าลลินให้ตายทั้งเป็น