Semua Bab บอกหัวใจไม่ให้รัก Drama 18++: Bab 11 - Bab 20

 หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น อย่างไม่หวั่นเกรงต่อคนตรงหน้า“ถ้าจะให้พูดกันตามตรง เงินแค่ห้าล้านเจ็ดแสนมันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำกับสิ่งเลวร้ายที่แม่คุณทำไว้กับฉัน! มันเทียบไม่ได้เลยกับความอัปยศที่ฉันต้องเจอ!”คำพูดที่พรั่งพรูออกมาอย่างฉะฉานและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นของลลิน ทำเอาภีมพลชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างลืมตัว ‘ค่าเยียวยาจิตใจ? ค่าศักดิ์ศรี?’ ประโยคเหล่านี้มันดังก้องอยู่ในหัวของเขา แม่บอกเขาเสมอว่าลลินรีบคว้าเช็คเงินสดทันทีที่เสนอให้เพื่อแลกกับการเลิกรา และเอาเงินไปปรนเปรอผู้ชายคนใหม่ที่โรงแรม ถ้าเธอเป็นแค่ผู้หญิงหิวเงินอย่างที่แม่พูดจริงๆ ทำไมแววตาของเธอถึงได้ดูเจ็บปวดและเคียดแค้นราวกับเป็นผู้ถูกกระทำขนาดนี้?  ทำไมเธอถึงกล้าพูดเต็มปากเต็มคำว่าแม่ของเขาเป็นคนทำลายชีวิตเธอ? “เลิกเล่นละครสักทีลลิน!”ภีมพลปัดความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจทิ้งไป เขาเลือกที่จะยึดต

การที่ลลินออกโรงปกป้องผู้ชายอีกคน และตราหน้าว่าเขาเป็นซาตานใจร้ายมันเหมือนเอามีดมากรีดลงกลางใจภีมพลซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกหวงแหนและหึงหวงที่เขากดทับไว้มาตลอดห้าปีมันระเบิดออกมาจนควบคุมไม่ได้ เขาอยากจะกระชากร่างบางนั้นเข้ามากอดให้จมอก อยากจะบดขยี้ริมฝีปากเพื่อลบรอยยิ้มที่เธอมอบให้ไอ้เกษตรอำเภอนั่น แต่ทิฐิที่ค้ำคอกลับทำให้เขาเลือกที่จะแสดงออกด้วยความร้ายกาจ“ปกป้องมันเข้าไปเถอะลลิน!” ภีมพลแค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน “เกาะผู้ชายรวยๆ ไว้ให้แน่นล่ะ เพราะอีกไม่นาน... ฉันจะบดขยี้ฟาร์มนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง และถึงตอนนั้น ต่อให้ไอ้ทายาทปุ๋ยนั่นจะใหญ่แค่ไหน มันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้!”“ถ้าต้องเป็นอย่างนั้น ฉันคงต้องโทรบอกแม่คุณให้มารับตัวกลับ บอกว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนางตามตื้อฉันถึงขนาดยกกองคาราวานมานอนเฝ้าถึงที่” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สบตาภาคินด้วยแววตาแห่งการประกาศสงคราม“จำไว้ให้ดีภาคิน... ของที่เคยเป็นของฉัน ไม่ว่ามันจะกลายเป็นขยะหรืออะไรก็ตาม ฉันก็ไม่มีวันยอมให้หมาตัวไหนมาคาบไปกินหน้าตาเฉยแน่!” พูดจบ ภีมพลก็หันหลังเดินกระ

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างรอบฟาร์มลินลดาดูผิดปกติไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงเครื่องปั่นไฟ ไม่มีเสียงล้อตีนตะขาบของรถแบ็คโฮ และไม่มีฝุ่นควันลอยคลุ้งข้ามรั้วมาเหมือนเมื่อวาน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว แต่ความสงบที่ผิดธรรมชาตินี้กลับทำให้ลลินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เธอยืนกอดอกมองข้ามรั้วลวดหนามไปยังแคมป์คนงานฝั่งตรงข้าม ทุกอย่างถูกสั่งให้หยุดพัก คนงานนั่งจับกลุ่มคุยกันเงียบๆ ราวกับกำลังรอคำสั่งบางอย่าง“ทำไมวันนี้พวกนั้นเงียบจังเลยลูก หรือว่านายอำเภอจะสั่งระงับการก่อสร้างแล้ว?” แม่ประนอมเดินเข้ามาถามลูกสาวด้วยความสงสัย ลลินส่ายหน้าช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง“ลินก็ไม่แน่ใจค่ะแม่ แต่คนอย่างเขายอมถอยง่ายๆ แบบนี้... มันต้องมีแผนอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ แม่เข้าไปพักข้างในเถอะค่ะ เดี๋ยวหน้าร้านลินจัดการเอง ถ้ามีอะไรผิดปกติแม่โทรหาลินทันทีเลยนะคะ” หญิงสาวดุนหลังมารดาให้กลับเข้าไปในส่วนของบ้านพัก เธอไม่อยากให้แม่ต้องมาเผชิญหน้ากับความเครียด หรือมารับรู้ว่า ‘นายทุนหน้าเลือด’ ที่กำลังก่อกวนพวกเธออยู่ แท้จริงแล้วคือผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจลูกสาวจนแหลกสลาย กรุ๊งกริ๊ง...เสียงกระ

“ฉันย้ายออกจากกรุงเทพฯ มาตั้งรกรากอยู่ปากช่องเงียบๆ ไม่เคยติดต่อหรือส่งข่าวหาลูกชายคุณหญิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณหญิงต่างหาก... ที่สืบทราบจนเจอว่าฉันอยู่ที่นี่ แสร้งทำเป็นมาซื้อที่ดินทำไร่องุ่นข้างบ้าน ฉันเพื่อหาเรื่องมาตามตื๊อ ขอคืนดี ยื้อยุดฉุดกระชากคุกคามฉันสารพัด จนบางครั้งฉันต้องพลั้งมือทำร้ายเขาเพื่อป้องกันตัว!”“ไม่จริง! ตาภีมไม่มีวันลดตัวลงไปหาผู้หญิงอย่างเธอ!” คุณหญิงสิริภัคตวาดเสียงเขียว“ถ้าไม่จริง คุณหญิงเช็คอีเมลของเลขาคุณดูสิคะ ฉันเพิ่งส่ง ‘หลักฐาน’ บันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดไปให้ ดูให้เต็มตานะคะว่าลูกชายคุณหญิงกำลังทำตัวเป็นปลิงตามคลั่งรักเด็กสลัมที่คุณหญิงรังเกียจขนาดไหน... อ้อ แล้วถ้าคุณหญิงยังไม่รีบมาลากคอลูกชายคุณหญิงกลับไป ฉันจะส่งคลิปพวกนี้ให้สำนักพิมพ์และเพจข่าวดังดูสิว่าหุ้นของพัฒนปรีชากุลเอสเตทจะร่วงระนาวแค่ไหน ที่รองประธานหนุ่ม มีพฤติกรรมคุกคามทางเพศและใช้กำลังรังแกผู้หญิง!”“นี่เธอขู่ฉันเหรอ!” คุณหญิงสิริภัคเสียงสั่นด้วยความโกรธจัดและตื่นตระหนกเมื่อได้ยินคำว่าหุ้นร่วงและเพจข่าว“ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ ฉันแค่เสนอทางออก” ลลินพิงพนักเก้าอี

ในขณะที่ชีวิตของลลินกำลังเติบโตและเบ่งบานอย่างงดงาม แต่คนที่ กรุงเทพมหานคร.ต้องซ่อนความแหลกสลายไว้ในหน้าที่ความรับผิดชอบ ภายในเพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง สภาพห้องที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงกลับดูมืดทึบและเย็นเยียบราวกับสุสาน ร่างสูงใหญ่ของ หลังจากวันที่แตกหักกับมารดา เขาก็มาซื้อเพนต์เฮาส์อยู่เองและไม่กลับเข้าบ้านอีกเลย ‘ภีมพล’ นั่งจมอยู่บนโซฟาหนังสีดำในสภาพที่ดูแทบไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาซูบตอบและมีหนวดเคราขึ้นครึ้ม นัยน์ตาคมกริบที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้แดงก่ำและว่างเปล่า รอบตัวมีขวดเหล้าวิสกี้ราคาแพงล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น “.ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอทำอะไรผิด ฉันแค่ต้องการให้ลูกชายของฉันตาสว่าง! ภีมกำลังจะมีอนาคตที่ก้าวไกล ฉันไม่มีวันยอมให้เด็กสลัมอย่างเธอมาเป็นตัวถ่วง..”เสียงจากคลิปเสียงในโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูยังคงถูกเปิดวนซ้ำไปซ้ำมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ภีมพลหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสำนึกผิดไหลรินลงมาอาบแก้ม สามปีแล้ว... สามปีที่เขาต้องทนทรมานอยู่กับขุมนรกในใจที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น หลังจากวันนั้น ภีมพลทะเลาะกับมารดาอย่างรุนแรงจนถึงขั้นแตกหัก เขาประก