บอกหัวใจไม่ให้รัก Drama 18++

กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณร้านคาเฟ่เล็กๆ ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ เสียงเครื่องชงกาแฟทำงานสลับกับเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาที่มานั่งจับกลุ่มติวหนังสือ ในช่วงบ่ายวันศุกร์ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างบอบบางของ ‘ลลิน’ ในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มกำลังขยันขันแข็งกับการเช็ดโต๊ะและเก็บแก้วที่ลูกค้าทานเสร็จแล้วอย่างคล่องแคล่ว  เหงื่อเม็ดเล็กซึมชื้นตามไรผมและกรอบหน้าหวานละมุน ลลินยกหลังมือขึ้นปาดมันออกลวกๆ ก่อนจะยกถาดแก้วเปล่ากลับไปที่หลังเคาน์เตอร์ วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าปกติเพราะใกล้ช่วงสอบมิดเทอม แม้จะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เพราะจำนวนลูกค้าที่เยอะหมายถึงทิปในกล่องหน้าร้านที่จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

สำหรับนักศึกษาทุนที่ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนและดูแลแม่ที่ป่วยออดๆ แอดๆ อย่างเธอ ทุกบาททุกสตางค์มีค่าเสมอ ลลินล้วงเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอมีรอยร้าวขึ้นมาดูเวลา อีกสิบห้านาทีจะหมดกะการทำงานของเธอแล้ว  หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางนึกถึงเมนูอาหารเย็นที่จะแวะซื้อเข้าไปกินกับแม่ที่บ้านเช่าในสลัมหลังมหาวิทยาลัย

“ลินจ๊ะ โต๊ะหกสั่งลาเต้เย็นกับเค้กส้มนะ” เสียงของพี่ฟ้า ผู้จัดการร้านร้องบอก

“ได้ค่ะพี่ฟ้า ลินจัดการให้ค่ะ”ลลินรับคำอย่างกระตือรือร้น เธอหมุนตัวกลับไปที่เครื่องชงกาแฟ บรรจงสกัดช็อตเอสเปรสโซ่และเตรียมนมสดอย่างพิถีพิถัน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเทกาแฟลงในแก้ว เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฮือฮาเบาๆ จากกลุ่มนักศึกษาสาวที่นั่งอยู่ใกล้ประตูลลินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการตกแต่งฟองนม จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมคุ้นเคยที่เจือด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ลอยมากระทบจมูก พร้อมกับเงาสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบดบังแสงสว่างหน้าเคาน์เตอร์

“รับอะไรดีคุณลูกค้า.. อ้าว ภีม”  ลลินเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มการค้าที่เตรียมไว้ต้อนรับลูกค้า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘ภีมพล’ หรือ ภีม ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคมกริบสีรัตติกาลที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งกับคนทั้งโลก บัดนี้กลับทอดมองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักภีมพลอยู่ในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดออกมา นอกกางเกงสแล็คสีดำ เนคไทถูกปลดให้หลวม แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบหลักล้านที่ข้อมือซ้าย เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของพัฒนปรีชากุลกรุ๊ป  อาณาจักรอสังหาริมทรัพย์และธุรกิจส่งออกอัญมณี ระดับต้นๆ ของประเทศ ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบจนดูเหมือนอยู่คนละโลกกับเด็กสลัมอย่างเธอ  “มารับแฟนเลิกงานครับ”

ภีมพลพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดตลก พลางเท้าคางลงบนเคาน์เตอร์กระจกส่งยิ้มเจ้าเสน่ห์มาให้ “อีกสิบนาทีไม่ใช่เหรอ ทำไมมารอเร็วจัง ลินยังทำงานไม่เสร็จเลยนะ ไปนั่งรอที่โต๊ะมุมนู้นก่อนไป เดี๋ยวลินเอาน้ำไปเสิร์ฟให้”   ลลินดุเสียงเบา พลางบุ้ยใบ้ไปทางโต๊ะที่ยังว่างอยู่

“ไม่เอาอะ อยากยืนมองหน้าลินตรงนี้มากกว่า วันนี้เรียนหนักมากเลยรู้ไหม ปวดหัวไปหมดแล้ว  ขอชาร์จพลังหน่อยสิ”  ชายหนุ่มงอแงเหมือนเด็กๆ ไม่สนสายตาหลายคู่ของสาวๆ ในร้านที่มองมาด้วยความอิจฉาสำหรับคนทั้งมหาวิทยาลัยเรื่องที่ภีมพล หนุ่มฮอตคณะบริหารธุรกิจ ตามจีบและคบหากับลลิน ดาวคณะศิลปกรรมศาสตร์ผู้แสนจะเรียบง่ายและยากจน เป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงมาตลอดสองปีแรกที่พวกเขาคบกัน  บ้างก็ว่าลลินตกถังข้าวสาร บ้างก็ว่าภีมพลแค่คบเล่นๆ แก้เบื่อ แต่เวลาที่ผ่านไปก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ภีมพลคลั่งรักและหวงแหนผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน “อย่ามาทำตัวเป็นเด็กน่าภีม คนมองใหญ่แล้ว ลินอายเขานะ”

ลลินหน้าแดงระเรื่อ รีบยกถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟลูกค้าที่โต๊ะหกเพื่อหลบสายตาคมคายของเขา เมื่อลลินเสร็จสิ้นหน้าที่และเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาสวมชุดนักศึกษาปกติ ภีมพลก็รีบเข้ามารับกระเป๋าเป้ใบเก่าของเธอไปถือไว้ในมือตัวเองอย่างรู้หน้าที่  แม้กระเป๋าใบนั้นจะดูขัดกับลุคคุณชายของเขาสุดๆ  แต่ภีมพลก็ไม่เคยใส่ใจ เขาถือมันด้วยความเต็มใจเสมอ “วันนี้เหนื่อยไหม หืม?”  ภีมพลถามขณะใช้มือข้างที่ว่างโอบไหล่บางของลลินให้เดินเคียงข้างกันออกจากร้าน  “เหนื่อยสิคะ วันนี้ลูกค้าเยอะมาก แต่ก็ดีใจนะ ได้ทิปมาตั้งร้อยกว่าบาทแน่ะ พรุ่งนี้ลินว่าจะเอาไปซื้อของสดมาทำกับข้าวให้แม่กิน”

ลลินตอบพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายเมื่อพูดถึงมารดาภีมพลมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหลงรัก ทั้งเอ็นดู และลึกๆ ก็แอบสงสาร  เขาไม่ชอบเลยที่เห็นเธอต้องทำงานหนักสารพัดอย่าง ทั้งล้างจาน เสิร์ฟอาหาร รับจ้างพิมพ์งาน  เพื่อแลกกับเศษเงินที่เขาใช้จ่ายหมดไปในมื้อเดียวด้วยซ้ำ เขาเคยเสนอเงินให้เธอใช้

เสนอตัวจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของเธอทั้งหมด แต่ลลินปฏิเสธเสียงแข็งและโกรธเขาไปหลายวัน เธอหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองเกินกว่าจะยอมรับความช่วยเหลือ  จากแฟนหนุ่มซึ่งนั่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารักและเคารพเธอหมดหัวใจ “ลิน... ผมบอกแล้วไงว่าเรื่องค่าใช้จ่ายของแม่ลิน ปล่อยให้ผมจัดการเถอะนะ ลินจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยทำงานพิเศษทุกเย็นแบบนี้ เอาเวลาไปพักผ่อนอ่านหนังสือดีกว่า”  

 “ภีม...” .....ลลินหยุดเดินและหันมามองหน้าเขาอย่างจริงจัง

“เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ ลินรู้ว่าภีมหวังดี แต่ลินรับเงินของภีมไม่ได้จริงๆ ลินยังมีแรง ลินอยากดูแลแม่ด้วยตัวเองภีมอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยนะไม่งั้นลินจะโกรธจริงด้วย”

เห็นแววตาดื้อรั้นของแฟนสาว ภีมพลก็จำต้องถอนหายใจและยกมือขึ้นยอมแพ้ “โอเคๆ ไม่พูดแล้วครับ ยอมแล้วๆ งั้นวันนี้ให้ผมเลี้ยงข้าวเย็นนะ ไม่ต้องปฏิเสธเลย ผมจองร้านอาหารไว้แล้ว”

 “แต่ลินต้องรีบกลับไปดูแม่นะ ภีมลืมไปแล้วเหรอว่าช่วงนี้แม่อาการไม่ค่อยดี”

“ผมซื้อกับข้าวเผื่อคุณแม่ไว้แล้วด้วย อยู่หลังรถไง เดี๋ยวเราไปกินข้าวกันแป๊บเดียว แล้วผมจะรีบซิ่งรถไปส่งลินที่บ้านเลย ตกลงไหมครับ?” ภีมพลส่งสายตาออดอ้อน

ลลินเม้มปากอย่างชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้าตกลงในที่สุด เพราะรู้ดีว่าถ้าขัดใจ เขาคงหาวิธีตื๊อจนเธอต้องใจอ่อนอยู่ดี

รถสปอร์ตเปิดประทุนคันหรูแล่นไปตามท้องถนนยามเย็นของกรุงเทพมหานคร ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบๆ ที่คุ้นเคย สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่ปลูกสร้างอย่างแออัด สภาพแวดล้อมที่ดูทรุดโทรมและกลิ่นน้ำคลำที่ลอยมาเป็นระยะ ไม่ได้ทำให้ภีมพลแสดงอาการรังเกียจออกมาเลยแม้แต่น้อย เขาชินกับมันแล้ว เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา เขามาส่งลลินที่นี่แทบทุกวันเขาจอดรถไว้ที่ลานจอดรถเช่าหน้าปากซอย ก่อนจะเดินถือถุงอาหารและยาบำรุงราคาแพงหลายถุงตามหลังลลินเข้าไปในตรอกแคบๆ พื้นคอนกรีตที่มีน้ำขังเป็นหย่อมๆ ทำให้ภีมพลต้องคอยดึงแขนลลินให้เดินหลบเพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นเปื้อนรองเท้าผ้าใบสีขาวของเธอ  “ระวังลื่นนะลิน ตรงนี้ตะไคร่เยอะ” เขาเตือนเสียงนุ่ม

“ภีมนั่นแหละระวัง รองเท้าคู่ละตั้งหลายหมื่น เปื้อนโคลนไปลินไม่มีปัญญาซักคืนให้นะ” ลลินแซวกลับยิ้มๆ  “เปื้อนก็ทิ้ง ซื้อใหม่ได้ แต่แฟนผมหกล้มเจ็บตัวขึ้นมา ซื้อใหม่ไม่ได้นะครับ  มีคนเดียวในโลก”  คำหยอดหวานๆ นั้นทำเอาลลินแก้มร้อนฉ่า เธอตีแขนเขาเบาๆ ไปหนึ่งทีแก้เขิน ก่อนจะไขกุญแจเปิดประตูบ้านเช่าชั้นเดียวหลังเล็กเข้าไป

“แม่คะ ลินกลับมาแล้วค่ะ”  

ลลินส่งเสียงเรียกมารดาที่นอนพักอยู่บนฟูกเก่าๆ กลางบ้าน  

“กลับมาแล้วเหรอลูก... อ้าว คุณภีมก็มาด้วย สวัสดีค่ะคุณภีม”

นางประนอมพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าที่ซีดเซียวดูมีสีสันขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่ม

“สวัสดีครับคุณแม่ อย่าเพิ่งลุกเลยครับ นอนพักให้สบายเถอะครับ”

 ภีมพลรีบวางถุงของลงบนโต๊ะและเข้าไปประคองนางประนอมด้วยท่าทีนอบน้อม

“วันนี้ผมซื้อซุปหูฉลามกับรังนกมาฝากคุณแม่ด้วยนะครับทานตอนร้อนๆจะได้มีแรง”

“โธ่ คุณภีม ลำบากซื้อของแพงๆ มาให้แม่อีกแล้ว คราวหลังไม่ต้องซื้อมาหรอกนะคะ