บทที่ 5 ไม่มีอะไรต้องเสีย

“แต่ลินพูดความจริง! ภีมไปถามพนักงานที่โรงแรมก็ได้ ลินถูกผู้ชายชุดดำจับตัวไป ลินไม่เคยคิดจะหักหลังภีมเลยนะ!”

“หุบปาก! เลิกตอแหลสักที!” ภีมพลกระชากร่างบางเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด

“ฉันเห็นรูปพวกนั้นหมดแล้ว! เห็นตั้งแต่ตอนที่เธอเดินระริกระรี้เข้าไปในโรงแรม เห็นตอนที่เธอซบหน้าออดอ้อนกับมัน  และเห็นตอนที่พวกเธอพากันเข้าห้องไปเสพสุขกัน! หลักฐานมันมัดตัวขนาดนี้ เธอยังจะกล้าโยนความผิดให้แม่ฉันอีกเหรอ!”

“รูปพวกนั้นมันคือการจัดฉาก! ภีมฟังลินก่อนสิ ทำไมภีมไม่เชื่อลิน!”

“ให้ฉันเชื่อผู้หญิงหิวเงินแบบเธอน่ะเหรอ? ฉันมันโง่เอง... โง่ที่คิดว่าเด็กสลัมอย่างเธอจะมีความรักที่บริสุทธิ์ให้ฉัน  โง่ที่คิดว่าเธอจะหยิ่งในศักดิ์ศรีเหมือนที่ปากพูดที่แท้เธอก็แค่รอกอบโกย รอจังหวะที่จะอัปราคาตัวเองเท่านั้น!”

“ภีม... ฮึก... อย่าพูดแบบนี้... ลินเจ็บ...”  ลลินร้องไห้โฮ ร่างกายสั่นสะท้า  ไปทั้งตัว เธอพยายามจะยกมือขึ้นกอดเขา แต่ภีมพลกลับผลักร่างเธอออกอย่างแรง ร่างบอบบางที่อ่อนล้าจากฤทธิ์ยาและพิษไข้เสียหลัก ล้มลงกระแทกกับพื้นถนนคอนกรีตที่เจิ่งนองไปด้วยแอ่งน้ำขัง โคลนตมเปรอะเปื้อนชุดนักศึกษาของเธอจนมอมแมม ลลินเงยหน้ามองชายที่เธอรักด้วยสายตาที่แตกสลาย

“เจ็บเหรอ? ความเจ็บของเธอมันยังไม่ได้ครึ่งนึงของความรู้สึกฉันตอนนี้เลยลลิน!” ภีมพลชี้หน้าเธอ แววตาของเขาไม่มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความแค้นที่ฝังรากลึก    “แม่ฉันเตือนฉันแล้ว ว่าผู้หญิงอย่างเธอมันเลี้ยงไม่เชื่อง

แต่ฉันก็ตาบอดปกป้องเธอมาตลอด วันนี้ฉันตาสว่างแล้ว...

เราจบกันแค่นี้เถอะลลิน!”

“ไม่นะภีม! ลินไม่เลิก! ภีมอย่าทิ้งลินไปนะ ฮึก... ภีมต้องฟังความจริงก่อน!”

ลลินพยายามคลานเข้าไปเกาะขาของเขาไว้แน่น  น้ำตาผสมน้ำฝนจนแยกไม่ออก

“ปล่อย! อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉัน!”  ภีมพลสะบัดขาออกอย่างแรงจนลลินหน้าคะมำ  

“ต่อจากนี้ไป เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ฉันจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ   และหวังว่าชาตินี้... เราอย่าได้เจอกันอีกเลย ผู้หญิงแพศยา!”

ชายหนุ่มหันหลังกลับ ก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองร่างที่นอนสะอื้นไห้อยู่บนพื้นดิน  เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องก่อนที่รถจะกระชากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ลลินเผชิญกับพายุฝนและความหนาวเหน็บเพียงลำพัง

“ภีม!! กลับมาก่อน! ภีม!!”

ลลินกรีดร้องสุดเสียง พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งตามรถของเขาไปแต่เรี่ยวแรงที่หดหายทำให้เธอสะดุดล้มลงอีกครั้ง หญิงสาวฟุบหน้าลงกับแอ่งน้ำตา ร้องไห้ออกมาอย่างปิ่มว่าจะขาดใจ ฟ้าฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานี ราวกับจะเยาะเย้ยชะตากรรมที่แสนโหดร้ายของลลิน ในค่ำคืนนี้... แสงสว่างเดียวในชีวิตของเธอได้ดับวูบลงแล้ว พร้อมกับหัวใจที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี  ลลินได้เรียนรู้อย่างเจ็บปวดว่า ความรักที่แท้จริง... ไม่อาจต้านทานอำนาจของเงินตราและความหวาดระแวงได้เลยแม้แต่นิดเดียว!สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับพายุลูกนี้ไม่มีวันสิ้นสุดลลินไม่รู้เลยว่าตัวเองพยุงร่างที่เปียกปอนและบอบช้ำกลับมาถึงหน้าบ้านเช่าได้อย่างไร สองขาก้าวเดินไปตามสัญชาตญาณในขณะที่หัวใจแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

ภาพแผ่นหลังกว้างของภีมพลที่เดินจากไปอย่างเย็นชา และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขยะแขยงและเกลียนชัง  ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่ามือเรียวที่สั่นเทาผลักบานประตูไม้เก่าๆ เข้าไปด้านใน ความมืดมิดและเงียบสงัดของตัวบ้านทำให้ความรู้สึกอ้างว้างเกาะกินหัวใจมากยิ่งขึ้น หญิงสาวคลำหาสวิตช์ไฟริมผนัง แต่เมื่อแสงสว่างสาดส่องไปทั่วบริเวณ ภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอต้องแตกสลายไปอีกรอบ  เมื่อเห็นมารดานอนหมดสติอยู่กลางห้องโถงแคบๆ

“แม่! แม่คะ!”......ลลินถลาเข้าไปทรุดตัวลงข้างฟูกนอน ร่างของแม่ประนอมนอนนิ่งไม่ได้สติ  ใบหน้าซูบตอบนั้นซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ ลมหายใจรวยรินจนแทบจะจับสัมผัสไม่ได้  “แม่! ตื่นสิคะแม่ ลินกลับมาแล้ว อย่าทิ้งลินไปนะแม่ ฮื้อๆๆๆ”

ลลินเขย่าตัวมารดาราวกับคนเสียสติ ความกลัวที่น่าสยดสยองที่สุดพุ่งทะลุขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแตกร้าวขึ้นมากดเบอร์ฉุกเฉินด้วยมือที่สั่นระริก  น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปทะลักออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจกลั้นไม่นานนัก เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังก้องฝ่าสายฝนในยามค่ำคืน ลลินนั่งกุมมือที่เย็นเฉียบของมารดาไว้แน่นตลอดทางไปโรงพยาบาล  เธอพร่ำสวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์ ขอเพียงให้แม่ปลอดภัย ไม่ว่าจะต้องแลกหรือสูญเสียอะไรไปเธอก็ยอมทั้งนั้น

ณ หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง ลลินในชุดนักศึกษาที่ชื้เปียกปอนและมอมแมม นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงิน เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน จนกระทั่งประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับร่างของนายแพทย์วัยกลางคนที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

“คุณคือญาติของคุณประนอมใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะคุณหมอ! แม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ ท่านปลอดภัยแล้วใช่ไหม?”

 ลลินลุกขึ้นพรวด ถลันเข้าไปถามด้วยความหวัง นายแพทย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 “คนไข้มีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันครับ ลิ้นหัวใจของคนไข้เสื่อมสภาพอย่างรุนแรงและมีน้ำท่วมปอด ตอนนี้หมอให้ยาประคองอาการไว้ได้ชั่วคราว แต่ทางรอดเดียวคือต้องผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจให้เร็วที่สุด... ภายในสัปดาห์นี้ครับ หากช้ากว่านี้ หมอเกรงว่าคนไข้จะรับไม่ไหว”

คำวินิจฉัยของนายแพทย์วัยกลางคน เหมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงม  ลลินเข่าอ่อนจนต้องทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อีกครั้ง

“ผ่าตัด... ต้องใช้เงินเท่าไหร่คะคุณหมอ?”

“สำหรับการผ่าตัดใหญ่ระดับนี้ รวมค่าห้องไอซียูและยาหลังผ่าตัด ตกอยู่ประมาณเจ็ดแสนบาทครับ  ทางโรงพยาบาลของเราสามารถดำเนินการได้ทันทีที่ญาติพร้อมเรื่องค่าใช้จ่าย”

เจ็ดแสนบาท... ตัวเลขนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเด็กสาวที่เพิ่งได้ทิปจากการทำงานพิเศษมาแค่ร้อยกว่าบาท ลลินมืดแปดด้าน เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนให้พึ่งพา

เงินเก็บในบัญชีก็มีไม่ถึงหมื่นบาทด้วยซ้ำ ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำตาย วันต่อมา ลลินวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งเมือง เธอหน้าด้านบากหน้าไปขอกู้ยืมเงินจากนายหน้าเงินกู้เถื่อน ไปขอหยิบยืมจากเพื่อนร่วมคณะ หรือแม้แต่เสนอตัว ทำงานหนักล่วงหน้าแลกกับเงินก้อน  แต่ทุกที่ต่างก็ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่มีใครกล้าให้เด็กสาวตัวเปล่าๆ กู้เงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น บ่ายวันนั้น หญิงสาวกลับมานั่งเฝ้าดูมารดาผ่านกระจกหน้าห้องไอซียูด้วยดวงตาที่บวมช้ำและว่างเปล่า เสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวสติของเธอไว้

ติ๊ด... ติ๊ด...ติ๊ด!   ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าส่งเสียงร้องเตือน ลลินหยิบมันขึ้นมาดูอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่เมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า หัวใจที่ด้านชาก็กระตุกวูบ

“สวัสดีค่ะ”  เธอรับสายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันเอง...” เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงพิมพิศาดังลอดมาตามสาย

“ได้ข่าวว่าแม่ของเธอเข้าไอซียูอาการโคม่างั้นสิ? น่าสงสารจริงๆ นะ เด็กผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องมาแบกรับภาระหนักอึ้งขนาดนี้”ลลินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “คุณท่านโทรมาเพื่อจะเยาะเย้ยหนูเหรอคะ? แค่ภาพจัดฉากพวกนั้นมันยังทำลายชีวิตหนูไม่พออีกใช่ไหม”