All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นเมียยากูซ่าได้ไง: Chapter 11 - Chapter 20

กลุ่มรถยนต์สีดำหลายคันเคลื่อนตัวผ่านถนนหลวงที่เต็มไปด้วยไฟส่องสว่างของเมืองหลวง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วของเซฟเฮาส์ส่วนตัวที่คุ้มกันอย่างหนาแน่น ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงความเงียบและเสียงเครื่องยนต์ที่คอยเป็นเพื่อนร่วมทาง ท่อนแขนแกร่งของริวเซย์ยังคงโอบกระชับร่างบางเอาไว้แนบอก ไม่ยอมปล่อยให้ห่างกายแม้แต่เซนติเมตรเดียว ราวกับกลัวว่าหากเขาเผลอเพียงนิด ศัตรูตัวร้ายจะฉุดกระชากคนในอ้อมกอดนี้ไปอีกครั้งเมื่อรถจอดสนิท ยากูซ่าหนุ่มก้าวลงจากรถพร้อมประคองร่างเล็กที่เริ่มได้สติกลับคืนมาให้ก้าวเดินไปด้วยกัน ทว่านรินทร์ที่ไม่อยากเป็นภาระใครพยายามจะทัดทาน"ฉัน... ฉันเดินเองได้" น้ำเสียงของร่างเล็กยังคงแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย"อย่าดื้อกับฉันนะริน" ริวเซย์เอ่ยสั่งเสียงเรียบ"แต่ว่ารินไม่ได้เป็นอะไรแล้วครับ..." นรินทร์ในร่างเล็กแย้งเสียงอ้อมแอ้ม"เธอไม่ควรทำให้ฉันหงุดหงิด" ริวเซย์ตัดบทถึงคำพูดของคนตัวโตจะดูใจร้าย แต่ความห่วงใยในแววตาที่ก้มลงมองกลับปิดไม่มิดเลยสักนิด ยิ่งทำให้ผู้หมวดหนุ่มใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ยากูซ่าหนุ่มโอบประคองร่างเล็กเพื่อพากันเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของตัวบ้าน ทว่าก้า

กลุ่มรถยนต์สีดำสามคันแล่นฝ่าสายฝนที่เริ่มตกลงมาปรอยๆ มุ่งหน้าออกสู่แถบชานเมืองหลวง บรรยากาศภายในรถคันกลางเงียบสนิทจนน่าอึดอัด ริวเซย์นั่งนิ่งอยู่เบื้องหลังพวงมาลัย นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างไร้ความรู้สึกนรินทร์ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็ไม่ต่างกัน สองมือประสานกันอยู่บนตักบดบี้นิ้วเข้าหากันให้วุ่น คนตัวเล็กลอบกลืนน้ำลายลงคอเป็นระยะ เพราะความกดดันที่ปกคลุมภายในรถจนแทบจะหายใจไม่ออกไม่ถึงชั่วโมงขบวนรถแล่นผ่านแนวตึกสูงที่อัดแน่นกลายเป็นเบาบางจนกระทั่งเป็นเขตที่มีที่ดินรกร้างเต็มไปด้วยต้นธูปฤาษี มีเพียงเส้นทางปูนแตกร้าวที่กั้นไม่ให้วัชพืชพวกนี้คลุมเต็มพื้นที่ ก่อนจะเข้าเขตโรงงานร้างที่ตั้งอยู่ห่างๆ ยิ่งตอกย้ำว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนอันตราย"กลัวเหรอ?"น้ำเสียงเรียบนิ่งของริวเซย์ทำลายความเงียบที่มีมาตลอดทาง"คะ...ครับ" นรินทร์ตอบเสียงสั่นๆ แต่นั่นเป็นแค่เพียงการแสดงของผู้หมวดนรินทร์เท่านั้น เพราะเขารู้ดีว่าร่างกายนี้บอบบางแค่ไหน ไม่มีทางที่จะจิตแข็งถึงขนาดนั่งนิ่งๆ แล้วบอกว่าไม่กลัวได้ แต่สิ่งที่ผู้หมวดสายสืบพลาดไปก็คือ เวลาที่เจ้าของร่างกลัวขึ้นมาจริงๆ ทั่วตัวจะสั่นจนคว

เปรี้ยง!เสียงสายฟ้าฟาดดังสนั่นหวั่นไหวฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ สอดรับกับร่างของนรินทร์ที่ถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะทำงานหินอ่อนตัวยาวอย่างแรง แผ่นหลังเนียนกระแทกเข้ากับเหลี่ยมโต๊ะจนความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจุกที่อกริวเซย์ก้าวตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะสะบัดมือสั่งบอดี้การ์ดหน้าห้องเสียงเฉียบขาด "เคนจิ เฝ้าหน้าประตูไว้ ห้ามใครเข้าใกล้ห้องทำงานของฉันเด็ดขาด!"สิ้นคำสั่งเด็ดขาด ประตูบานหนาก็ปิดฉากลงทันที ร่างบางพยายามจะพลิกตัวหนีและชันกายขึ้นเพื่อหาทางรอด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ประคองสติ เรียวขาขาวทั้งสองข้างก็ถูกดึงลากกลับมา ก่อนจะแยกออกแล้วแทรกกลางด้วยร่างกำยำ ยากูซ่าหนุ่มที่กำลังโกรธจัดโน้มกายลงมาใช้มือสองข้างค้ำโต๊ะกักขังคนตัวเล็กไม่ให้ดิ้นหนีเสียงหัวใจที่เต้นดังจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกตัว แววตาวูบสั่นของรินไม่ได้ช่วยทำให้คนตรงหน้าผ่อนคลายความโกรธลงเลยสักนิด ร่างแกร่งยังคงโถมตัวลงมาจนแผงอกหนาเบียดชิดคนตัวเล็กจนแทบจะหายใจไม่ออก"คุณริวเซย์ ปล่อยผมนะ!"ผู้หมวดนรินทร์เค้นเสียงตวาดใส่จนลืมแกล้งทำตัวอ่อนแอไปชั่วขณะ ฝ่ามือเล็กออกแรงดันแผ่นอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างสุดกำลัง แต่ด้วยความต่างข

ขบวนรถตู้ติดเกราะกันกระสุนพิเศษสีดำทึบเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ของริวเซย์ในเวลากลางคืน มุ่งหน้าออกสู่โกดังร้างแถบชานเมืองอันห่างไกล บรรยากาศภายในห้องโดยสารอัดแน่นไปด้วยความกดดัน ลูกน้องชุดดำสี่คนนั่งนิ่ง ในมือเช็กอาวุธปืนดังคลิกแคลก นรินทร์แกล้งทำเป็นนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ข้างร่างสูงใหญ่ ทว่าดวงตากลมโตกลับคอยลอบสังเกตจำนวนกำลังพลและทิศทางตามสัญชาตญาณตำรวจสายสืบริวเซย์เอื้อมมือไปหยิบเสื้อเกราะกันกระสุนตัวหนาจากเบาะข้างตัวขึ้นมา เขาขยับกายเข้าประชิดร่างเล็กแล้วสวมมันลงบนหัวของนรินทร์โดยไม่เอ่ยปากถาม มือหนาดึงสายรัดข้างลำตัวให้แน่นเข้าล็อกอย่างชำนาญจังหวะที่แผ่นอกและกลิ่นอายดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มเบียดชิดเข้ามา ผู้หมวดนรินทร์เผลอตัวเกร็งและสูดหายใจลึก ขยับไหล่หนีตามสัญชาตญาณตำรวจที่ตื่นตัวเวลาถูกเข้าใกล้ในระยะประชิด ซึ่งผิดปกติวิสัยของรินตัวจริงที่ควรจะแสดงความกลัวหรือรีบซุกซบหาที่พึ่ง ริวเซย์กระตุกสายรัดเส้นสุดท้าย นัยน์ตาคู่คมจองมองปฏิกิริยาต่อต้านแบบนั้นแวบหนึ่งก่อนจะถอยกลับไปนั่งกอดอกตามเดิม"ใส่ไว้ ถ้าไม่อยากตาย" ริวเซย์เอ่ยเสียงเรียบต่ำขบวนรถตู้เคลื่อนเข้าสู่จุดอับสายตาก่

แรงกระชากมหาศาลที่ข้อมือทำให้นรินทร์ต้องก้าวถลาตามแรงของมาเฟียหนุ่มไปอย่างไม่มีทางเลือก ร่างบอบบางถูกผลักเข้าไปในเบาะหลังของรถยนต์คันหรูอย่างแรงจนไหล่บางกระแทกเข้ากับพนักพิงหนังแท้ เสียงประตูปิดตามหลังดังสนั่นราวกับเสียงลั่นไกปืนริวเซย์ก้าวตามเข้ามานั่งข้าง ๆ ทันที ปิดกั้นทางหนีทุกหนทาง บรรยากาศภายในห้องโดยสารคราวนี้กลับยิ่งเย็นเยียบและกดดันกว่าขามาหลายเท่า เครื่องปรับอากาศในรถส่งลมเย็นมากระทบผิว ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในใจลดลงเลย หมวดนรินทร์รู้สึกราวกับอากาศหายใจกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อยจนอึดอัดไม่มีเสียงพูดคุยหรือแม้แต่เสียงผ่อนลมหายใจหลุดรอดออกมาจากปากของยากูซ่าหนุ่มแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่นั่งนิ่งสนิทราวกับรูปสลักที่ไร้หัวใจ แววตาคมกริบคู่นั้นทอดตรงไปด้านหน้า ไม่หันมามองคนข้างกายเลยแม้แต่หางตา ความเงียบที่ปกคลุมอยู่มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงตวาดหมวดนรินทร์ได้แต่นั่งนิ่ง ขยับกายอย่างยากลำบากข่มความเจ็บแปลบที่แล่นเสียวขึ้นมาจากสะโพกและหน้าขา ร่างกายบอบบางของเด็กหนุ่มที่เพิ่งผ่านการพักฟื้นมาได้เพียงไม่กี่วันบอบช้ำเกินกว่าจะต่อต้าน มือบางยกขึ้นกุมข้อมืออีกข้างของตัวเองที