เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นเมียยากูซ่าได้ไง

กลิ่นควันปืน เขม่าดินระเบิด และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งค้างอยู่ในความรู้สึกสุดท้าย‘ร้อยตำรวจตรีนรินทร์’ หรือที่ลูกน้องในทีมสายสืบกองปราบฯ เรียกกันติดปากว่า ‘หมวดรินทร์’ จำความรู้สึกนั้นได้แม่นยำ มันคือความเจ็บปวดเจียนตายยามที่กระสุนหัวระเบิดความเร็วสูงสามนัดพุ่งทะลวงตัดขั้วหัวใจและปอด แผดเผาร่างกายแมนๆ สูง 180 เซนติเมตรของเขาจนทรุดฮวบลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในขณะที่เขากำลังสืบคดีค้ามนุษย์และสิ่งผิดกฎหมายข้ามชาติที่พัวพันกับพวกยากูซ่าสายมืดที่แฝงตัวเข้ามาในไทยและอีกเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็จะกระชากหน้ากากคนที่อยู่เบื้องหลังได้อยู่แล้วสายตาที่พร่าเลือน มองเห็นเงาร่างของหัวหน้างานอย่างผู้กำกับฯ สมชาย ยืนถือปืนเก็บเสียง ส่งรอยยิ้มเหี้ยมให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะได้ยินคำพูดทิ้งท้าย‘อย่าโทษฉันนะหมวดรินทร์ ถ้านายไม่แส่สืบมาลึกมากจนเกินไป นายก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้ หึหึ’ เขากัดฟันจนแทบแตกด้วยความแค้นที่ถูกหักหลังแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตอนนี้ลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหมดลงและเขากำลังจะตาย...ความมืดมิดที่โรยตัวปกคลุมทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ได้ทำหน้าที่สมบูรณ์แล้วทว่า...ควา

หลังจากยืนทำใจก้มมองขวดน้ำยาทำความสะอาดและก้อนสบู่ราคาแพงอยู่พักใหญ่ ผู้หมวดนรินทร์ก็ตัดสินใจข่มความเจ็บพาร่างกายที่บอบช้ำก้าวไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวทองเหลือง เปิดน้ำแล้วปล่อยให้สายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมาช่วยคลายความปวดเมื่อยตามมัดกล้ามเนื้อลงไปได้บ้าง แต่ผู้หมวดหนุ่มก็อดก่นด่าริวเซย์ไม่ได้"ไอ้ยักษ์บ้ากาม ไอ้เฮงซวย ขอให้กะจู๋มึงไม่แข็ง... อ๊ะ... อื้อ!"อยู่ๆ จากปากที่ก่นด่ากลับกลายเป็นส่งเสียงครางหวิวขึ้นมาแทน เพียงแค่เขากระทืบเท้าอย่างลืมตัวกับโดนน้ำที่ไหลผ่านช่องทางหลังที่ยังบวมตึงอยู่ก็เท่านั้นทำไมร่างกายเด็กนี่มันถึงได้ไวต่อความรู้สึกขนาดนี้นะ แค่แรงสั่นสะเทือนนิดหน่อยหรือโดนสัมผัสเบาๆ ก็รีบตอบสนองเร็วจนน่าโมโหนรินทร์จึงรีบอาบน้ำชะล้างคราบไคลและร่องรอยแห่งราคะออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนหนานุ่มซับตามตัวจนแห้งแล้วเดินกะเผลกกลับเข้ามาในส่วนของห้องนอนเขาตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าบิวต์อินหลังใหญ่ที่ทำจากไม้ขัดมัน ทว่าทันทีที่ออกแรงดึงบานประตูตู้ออก อดีตผู้กองหนุ่มถึงกับต้องยืนอ้าปากค้างพลางส่ายหัวรัวๆ ด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดี“ไอ้เหี้ย! เอาดีดี... นี่มันชุดบ้าบออะไร

พายุฝนด้านนอกคฤหาสน์ซาลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงจากชายคากระทบพื้นหินอ่อนเบาๆ แต่พายุราคะที่เพิ่งผ่านพ้นไปภายในห้องนอนกลับทิ้งร่องรอยแห่งความเสียหายเอาไว้บนร่างกายของผู้หมวดนรินทร์อย่างแสนสาหัสคนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายของวัน ร่างเล็กนอกจากจะไม่มีแรงหลงเหลือแล้วยังร้าวระบมเพียงแค่ขยับตัวเบาๆ ทุกครั้งที่ขยับขา ความเจ็บจากช่องทางหลังที่ถูกบดขยี้ด้วยความป่าเถื่อนของริวเซย์ก็เหมือนสิ่งที่ย้ำเตือนสติ ริมฝีปากบางเม้มเน้น ด้วยท่าทางคุ้นเคยสมัยที่ยังเป็นผู้หมวดนรินทร์ สมองของเขากำลังทำงานคิด วิเคราะห์ แยกแยะ กับเหตุการณ์บ้าๆ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขานอนมองเพดานหรูหราที่หากเป็นตอนที่อยู่ในร่างเดิมต่อให้ถูกลอตเตอรี 30 ล้านเขาก็ไม่มีทางจะเสียเงินให้กับแชนเดอเลียร์โง่ๆ ที่เจ้าของห้องไม่เคยได้ใส่ใจแก้วคริสตัลพวกนี้มากกว่าแค่เข้ามาเอา... พอปล่อยน้ำเสร็จก็หายหัวแต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะเขาจะได้มีเวลาคิดอะไรบ้าง‘หนีงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี’ นรินทร์แค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจให้กับความคิดแรกๆ ที่ดูโง่ๆ อย่างร้ายกาจด้วยสภาพร่างกายที่บอบบางราวกับตุ๊กตาผ้า แถมยังบอบช้ำจากศึกหนัก

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังถามขึ้นเป็นภาษาไทยสำเนียงติดญี่ปุ่นที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก ริวเซย์เอื้อมกักตัวคนร่างเล็กไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประชิดจนนรินทร์เห็นประกายความเงียบงันที่แสนอันตราย รังสีอำмнеดของผู้นำยากูซ่าทำให้นรินทร์รู้ซึ้งถึงคำว่าอันตรายถึงชีวิต และเขารู้ดีว่าหากตนเองแสดงพิรุธหรือตอบคำถามนี้พลาด... ชีวิตใหม่ในร่างนี้รวมถึงแผนการล้างแค้นคงได้จบลงตรงนี้แน่!สมองของตำรวจสายสืบแถวหน้าเริ่มหมุนวนเพื่อคิดหาทางรอดเพียงเสี้ยววินาที คนตัวเล็กพยายามสะกดลมหายใจให้สม่ำเสมอ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาคมกริบคู่นั้น ริมฝีปากเผยออ้อนอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะงัดเอาไม้ตายสุดท้ายจากความทรงจำส่วนลึกของเด็กหนุ่มเจ้าของร่างนี้ออกมาใช้มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมไปจับข้อมือหนาหนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามของริวเซย์อย่างแผ่วเบา ใบหน้าหวานทำเป็นซบหน้าแก้มนิ่มลงไปกับแผงอกแน่น“คุณริวเซย์... คือ... รินนอนไม่หลับครับ” ผู้หมวดหนุ่มพยายามพูดให้ดูออดอ้อนที่สุดในชีวิตเท่าที่จะทำได้ ก็ตำรวจแมนๆ ห้าวๆ อย่างเขามันเคยทำแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ ในใจก็ภาวนาให้ไอ้ยักษ์นี่มันเชื่อเขาด้วยเถอะ แม้ว่าการยกเข่ากระท

"เผด็จการ...""เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"ริวเซย์เลิกคิ้ว ขยับเข้าใกล้จนแทบชิด คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานแล้วเล่นละครทันที"รินบอกว่า เหมาะสมมากครับคุณริวเซย์"มือเล็กกำหมัดแน่นในสาบเสื้อ แต่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับตามใจไอ้คนบ้าอำนาจเวลาทุ่มตรง รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่ย่านธุรกิจ แหล่งรวมความบันเทิงและผู้มีอิทธิพล ภายในรถเงียบสนิท คนตัวเล็กนั่งอยู่เบาะหลังคู่กับริวเซย์ ตลอดเวลาเหมือนคนตัวเล็กจะยุกยิกเพราะความอึดอัดกับชุดมากๆ ตำรวจสายลุยอย่างเขาต้อใมานั่งใสชุดที่บางขนาดลมแอร์ในรถยังจะเป่าทะลุผิวเนื้อได้ ส่วนกางเกงหนังก็ยังรัดสะโพกจนรู้สึกวูบวาบทุกครั้งที่ขยับ"ขยับมานี่"ริวเซย์สั่งพลางตบหน้าขาตัวเอง นรินทร์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขานั่งกอดอกนิ่ง มองออกไปนอกกระจกรถแทน"ริน... ฉันบอกให้เธอมานั่งบนนี้"น้ำเสียงของริวเซย์ต่ำลงกว่าเดิม แฝงกระแสกดดัน"รถมันกว้างขวางดีอยู่แล้วครับ รินนั่งตรงนี้ดีกว่า คุณริวเซย์จะได้นั่งสบายๆ ไงครับ"ผู้หมวดนรินทร์ที่เริ่มจะถนัดการใช้มารยาหั