All Chapters of เรื่องสั้น..มันส์ฟิน: Chapter 21 - Chapter 30

“เฮ้ยตั้งใจซ้อมหน่อยดิวะพวกมึง เดือนหน้าก็มีแข่งแล้วนะ ตัวไหนไม่พร้อมก็ส่งสำรองนะเว้ย” เสียงของโค้ชตะโกนอยู่ข้างสนามในขณะที่พวกนักกีฬาอย่างผมกำลังฝึกเลี้ยงบอลหลบหลีกคู่ต่อสู้อยู่ ก็อย่างที่โค้ชบอกนั่นแหละ ช่วงนี้ต้องฝึกหนักมากและห้ามโดดซ้อม ขนาดเจ็บหรือป่วยก็ต้องมานั่งข้างสนามจะได้รู้ว่าไม่ได้ป่วยการเมืองหรือสำออยเพราะอยากไปหาเมีย“ไอ้เชี่ยเดฟ วันนี้เมียมึงมานั่งดูซ้อมด้วยเหรอวะ? แม่งโชว์หวานออกสื่อนี่หว่า” ไอ้ตี๋มันแซวก่อนจะบุ้ยปากไปที่มีนาที่นั่งรออยู่ ซึ่งผมเห็นตั้งนานแล้วแต่แค่ไม่พูด“เมียพ่องมึงดิสัด!”“ทำหงุดหงิดแก้เขินหรือเพื่อน ไม่เอาน่าใครก็ดูออกว่าพวกมึงเป็นอะไรกัน โอ๊ย!” ไอ้ตี๋มันกอดคอผมแล้วพูด ก่อนที่มันจะร้องออกมาเพราะโดนไอ้โชนตบหัวเสียงดังใช้ได้ก็คงน่าจะแรงอยู่แหละ“มึงนี่ชอบเสือกเรื่องของเพื่อนจริงๆ นะ”&

ติ๊ง!ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก มีนาก็เดินจูงมือผมไปที่ห้องของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าผมเคยมาที่นี่แล้ว ทั้งช่วยขนของ ทั้งทำรายงาน หรือแม้แต่มานั่งดู netflix ก็ทำมาแล้ว แต่วันนี้จุดประสงค์ของการมามันต่างออกไปผมที่เดินตามมาอย่างเงียบๆ พอมีนาประตูห้องเข้าไปเท่านั้นผมก็ดันตัวมีนาให้ติดกับผนัง ก่อนที่จะใช้เท้าเขี่ยปิดประตูห้อง“เดฟ..จะทำอะไร?” ดวงตากลมโตมองหน้าผมอย่างสงสัย ริมฝีปากแดงอวบขยับยั่วอย่างน่าจูบ“บทเรียนแรกไงมีนา”ตึก ตึก ตึกเสียงหัวใจของมีนาเต้นแรงมากๆ จนผมรู้สึกได้“ไม่ต้องเริ่มจากบนเตียงเหรอ?”“เซ็กส์ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากเตียงเสมอไป ขอแค่เธอมีอารมณ์เท่านั้น” ปลายเสียงผมแผ่วลงเหลือแค่ลมเบาๆ อยู่ข้างๆ หู

“เดฟ..แบบนี้แสดงว่ามีนาเรียนจบแล้วเหรอ? ถ้าพี่โจเขาทำก็จะประมาณนี้ใช่ไหม?”“ยังไม่จบ!” ผมดุเสียงเข้มใส่ ตอนประโยคแรกก็กะจะตอบว่าใช่ แต่พอประโยคต่อมาที่พูดถึงไอ้โจนั่นใครจะยอมให้จบวะพรึบ!“ดะ..เดฟ” เสียงหวานเรียกชื่อผมทันทีที่ผมจับร่างเปลือยเปล่าที่กำลังนอนหอบเหนื่อยอยู่ขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะจับท่อนเอ็นแข็งให้สอดลึกเข้าไปในช่องทางสีกุหลาบจนสุดแท่ง“บทเรียนต่อไปเลยนะมีนา”“ตะ..แต่มีนาไม่ไหวแล้วนะ..อือ”“ซี๊ดด! ไม่จริงหรอกนะเด็กน้อย เพราะของเธอยังตอดไอ้เดฟน้อยไม่ยอมหยุดเลยนี่น่า” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนที่ผมจะกดหน้าเข้าไปใช้ที่ซอกคอขาวเพื่อสร้างรอยสีกุหลาบแสดงความเป็นเจ้าของ“อื้อ..เดฟ มีนากลัวเป็นรอยนะ” เสียงหวานร้องปร

ผมเดินหงุดหงิดออกมาจากร้านและเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองจอดรถไกลฉิบหาย โชคดีที่ไม่เมาไม่งั้นได้คลานเหมือนหมาไปที่รถแน่“เสียดายเหล้าฉิบหายเลย”แล้วความซวยก็เกิดขึ้นอีกจนได้ เพราะหลังจากที่ค้นในกระเป๋าแล้วไม่รู้ว่ากุญแจรถไปหล่นหายที่ไหน หรือจะเป็นตอนที่ควักกระเป๋าเงินออกมาจ่ายค่าเหล้ารึเปล่า? แต่สรุปสุดท้ายผมก็ต้องเดินกลับไปในร้านอีกครั้ง“เจอยัยนี่ทีไรมีแต่เรื่องซวยๆ” ผมบ่นงึมงำในระหว่างที่เดินกลับเข้าไปในร้านแต่ยังไม่ทันที่จะได้เปิดประตูเข้าไปก็มีมือหมาตัวไหนไม่รู้ผลักอกผมอย่างแรงจนผมเซถอยหลัง ก่อนที่ไอ้คนที่ผลักผมมันจะมายืนกอดอกทำหน้ากวนตีนใส่“คือกูเคยรู้จักมึง?” ผมถามเพราะไม่แน่ใจว่าเคยไปกวนตีนใครมา“เปล่า” ถ้าจะนิยามหน้าตาของมันก็ต้องบอกว่าไอ้หมอนี่มันก็พอหล่ออยู่บ้างแต่ความกวนตีนแม่งเต็มกราฟ

“แต่ฉันไม่ไม่เอาในรถแล้วนะ มันเมื่อย” จินนี่บอกขึ้นมาหลังผลักอกผมให้ถอนตัวออกจากร่องแคบไปสักที“ทำไมล่ะ ฉันว่ามันส์ดีออก”“ก็มันเมื่อย อีกอย่างในรถมันแคบฉันไม่ถนัด” ในขณะที่พูดคนตัวเล็กก็จัดการเก็บสองเต้าอวบกลับเข้าไปในเสื้อในลายลูกไม้ ผมโยนเสื้อแจ็กเก็ทให้จินนี่คลุมเอาไว้แทนเสื้อเชิ้ตที่ถูกผมกระชากขาดไป“ที่พูดมาทั้งหมดคืออยากให้ฉันพาเธอไปเอาที่บ้านงั้นสิ!”“ทำไม รังเกียจเหรอ?” จินนี่กัดปากมองค้อน หรือว่ายัยนี่ลืมไปว่าเราสองคนเลิกกันไปแล้ววะ? แต่ว่าเหตุผลจริงๆ ของผมมันไม่ใช่เรื่องเลิกกันแล้วหรือยังหรอก เพราะว่าหลังจากเลิกกับจินนี่ผมก็ยังไม่มีใคร เพราะงั้นผมเลยไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาคอยหึงหวง แต่ว่าเป็นเพราะ..“มันไกล..เดี๋ยวฉันหมดอารมณ์ซะก่อน แต่ถ้า..”“อะไร?”