Lahat ng Kabanata ng เรื่องสั้น..มันส์ฟิน: Kabanata 31 - Kabanata 40

“น้องนัทยังไม่กลับเหรอคะป้านี?” “ยังจ๊ะ! แล้วหนูฟ้าใสมีอะไรกับมันหรือเปล่า?”“พอดีไฟห้องน้ำมันติดๆ ดับๆ น่ะค่ะ เลยอยากให้น้องนัทไปช่วยเปลี่ยนให้หน่อย”“แย่จังเลยนะแบบนี้ เจ้านัทมันก็ยังไม่กลับซะด้วยซิ เกิดมืดค่ำไปกว่านี้จะลำบากเอานะ ถ้างั้นเดี๋ยวป้าบอกให้ลุงไปเปลี่ยนให้ไหมจ๊ะ?”“อุ๊ย! ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ที่จริงถึงมันจะติดๆ ดับๆ แต่ก็ยังใช้ได้อยู่แค่ลายตานิดหน่อยเท่านั้นเอง ฟ้าใสไม่อยากรบกวนคุณลุงหรอกคะ เดี๋ยวรอให้น้องนัทมาเปลี่ยนก็ได้”“จะเอาแบบนั้นเหรอจ๊ะหนูฟ้าใส?”“ค่ะ งั้นฟ้าใสขอตัวก่อนนะคะคุณป้า”ผมได้ยินทุกอย่างที่พี่ฟ้าใสคุยกับแม่ เพราะผมที่แอบอยู่ในห้องนอนตัวเองนั่นแหละเป็นคนบอกให้แม่โกหกพี่ฟ้าใสว่าผมยังไม่กลั

ผมรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเพราะกลัวว่าแม่จะสงสัยว่าแค่เปลี่ยนหลอดไฟทำไมถึงนานจัง เลยขอตัวกลับไปบ้านก่อน แต่ในระหว่างทางที่ปั่นจักรยานอยู่ขาซ้ายขวาที่เบียดลูกชายตัวเองบวกกับภาพที่ติดตาเมื่อกี้ มันทำให้ลูกชายของผมแข็งตัวขึ้นมาอีกแล้ว"กลับไปเอาอีกสักน้ำจะทันไหมวะ?" ผมบ่นพึมพำกับตัวเองจนกระทั่งเห็นพ่อขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้าน"จะไปไหนล่ะพ่อ?""แม่มึงจะให้ไปตามเอ็งนะสิ เห็ยว่าแค่เปลี่ยนหลอดไฟไปซะนานเลย แม่มึงก็นึกว่ามีอย่างอื่นที่เสียอีกเลยจะให้พ่อไปช่วย" พ่อบ่นยาวเลยอารมณ์ประมาณเหมือนถูกบังคับนั่นแหละเพราะเวลานี้เป็นช่วงถ่ายทอดสดมวยไทยด้วย แต่ก็ยังดีที่ผมไม่ต่อกับพี่ฟ้าใส ไม่งั้นพ่อต้องรู้แน่"พอดีก๊อกน้ำมันหลวมก็เลยซ่อมให้พี่เขาซะเลย""มิน่ามึงถึงเหงื่อแตกโทรมตัวเลย งั้นก็ไปอาบน้ำซะจะได้กินข้าวกัน พ่อก็จะรีบไปดูมวยต่อแล้ว""ครับ" ผมรีบจูงจัก

เมื่อคืนผมจัดการพี่ฟ้าใสต่ออีกสามรอบแบบสดๆ ไร้การป้องกันใดๆ จนเราทั้งคู่หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ จะตื่นมาอีกทีก็ตอนที่มีเสียงมือถือของพี่ฟ้าใสดังขึ้นมานี่แหละRrrrr Rrrrr"อืม.."พี่ฟ้าใสเริ่มขยับตัวเอามือป่ายไปมาเพื่อหามือถือตัวเองก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงจุดยุทธศาสตร์ผมแล้วก็.."เบ๊บ..นั่นไม่ใช่มือถือนะ โอ๊ย! อย่าบีบมันดิ๊!" คราวนี้เป็นผมที่ตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ส่วนคนที่ควานหามือถือก็ยังขยำไม่ยอมปล่อย ดีที่ว่ามือถือของพี่ฟ้าใสอยู่ข้างๆ ตัว ผมเลยคว้าไปยัดใส่มือที่กำลังบีบลูกชายของผมแทนพอพี่ฟ้าใสได้มือถือไปก็กดรับพร้อมเอาไปแนบกับหูตัวเองทันที โดยที่ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าสายที่โทรมาเป็นใคร"ฮัลโล.." เสียงพี่ฟ้าใสยังติดงัวเงียอยู่ แถม เปลือกตาก็ยังเปิดขึ้นไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ[ว้าว..พี่ดีใจจังที่วันนี้น้องฟ้าใสรับสา

 บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขนม น้ำส้มและชีทสำหรับติวยังอยู่ที่เดิมแม้ว่าจะผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีแล้วก็ตาม แต่ดินสอที่ถืออยู่ในมือคนตัวเล็กก็ยังไม่มีท่าทีจะขีดเขียนอะไรทั้งสิ้น เพราะตอนนี้สาวน้อยเอาแต่จ้องดูบางอย่างในมือถือ"เมื่อไหร่จะเริ่มทำแบบฝึกหัดครับ?" ผมที่ปรับโหมดลงมาเป็นคนใจเย็นเอ่ยถาม ถึงผมจะไม่ใช่คนดีแต่ก็ไม่ชอบการปล่อยเวลาติวฟรีเพื่อเอาเปรียบใคร "อีกแป๊บนะคะ พอดีคัพเค้กมีเรื่องให้ต้องสนใจก่อน" ยัยเด็กแก่แดดนี่พูดแบบไม่ได้มองหน้าผมเลยซักนิด ผมเหลือบตามองบน เพราะกำลังรู้สึกว่า 'กูมาทำอะไรที่นี่วะ?'"ถ้าน้องคัพเค้กไม่พร้อมจะเรียนวันนี้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่ค่อยมาใหม่ละกันนะครับ" เสียเวลาฉิบหาย น้ำมันรถก็เปลือง แทนที่จะได้พักหลังซ้อมเสร็จ ผมเริ่มเก็บหนังสือเรียนแล้วก็ชีทลงกระเป๋า ตั้งใจว่าก่อนกลับจะแวะเข้าไปหาไอ้ธามสักหน่อย

 "ให้พี่สอนดีกว่า ว่าจูบของจริงมันทำกันยังไง"สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว จากที่คนตัวเล็กเป็นฝ่ายรุก คราวนี้ตัวสั่นอย่างกับลูกนกตกน้ำ แต่เสือก็คือเสือในเมื่อถูกเหยื่อท้าทายมาขนาดนี้ถ้าไม่ตะปบก็เสียเชิงให้อายเหยื่อเปล่าๆนิ้วชี้แตะที่ปลายคางคนตัวเล็กแล้วยกขึ้นมาให้ได้ระดับที่ต้องการ ริมฝีปากชมพูธรรมชาติที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำลายกำลังสั่นระริกแบบกล้าๆ กลัวๆ"อ๊ะ!"ผมขยับหน้าเข้าใกล้จนริมฝีปากเราทั้งคู่แนบสนิท ก่อนจะสอดลิ้นถูไถไปตามไรฟันจนคนตัวเล็กเผลอเปิดปากออกมา และผมก็ใช้จังหวะนี้สอดลิ้นเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กๆ ที่พยายามจะหนีแต่เพราะประสบการณ์ที่ต่างกันเกินไป ในที่สุดลิ้นเล็กก็ถูกกวาดต้อนให้จนมุม ผมไล่กวาดชมความหวานอย่างมูมมาม กลิ่นขนมกับน้ำส้มยังติดอยู่กับลิ้นคัพเค้กจางๆ แต่กินเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักทีจากตอนแรก