جميع فصول : الفصل -الفصل 8

8 فصول

บทที่ 1

“เซเลนา ขอบคุณพระเจ้าที่แม่รู้เรื่องนี้ทันเวลา!”“แต่ลูกแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่เปลี่ยนชื่อในใบสมัครแต่งงานน่ะ? เอนโซเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยมผิดมนุษย์นะ! ทำไมลูกถึงอยากแต่งงานกับเขาดูล่ะ? แม่นึกว่าลูกรักโลเรนโซมาตลอดเสียอีก”ขอบตาของแม่แดงระเรื่อจนฉันรู้สึกสงสารท่านจับใจนับตั้งแต่รู้ข่าวว่าโลเรนโซยอมแต่งงานกับฉัน ไม่มีใครจะมีความสุขไปมากกว่าแม่ของฉันอีกแล้วฉันเฝ้ารอโลเรนโซมานานถึงเจ็ดปีจากเด็กสาววัยสิบเก้าปี จนกลายมาเป็นสาวแก่ขึ้นคาน เป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ—เป็นผู้หญิงที่ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานด้วยในที่สุด โลเรนโซก็ยอมแต่งงานกับฉันเสียทีทว่าเขากลับพนันกับสาวใช้คนหนึ่ง และจงใจส่งใบสมัครแต่งงานที่กรอกชื่อผิดมาให้แม่ทั้งโกรธทั้งเสียใจ แต่สุดท้ายท่านก็ทำได้เพียงถามความเห็นของฉันฉันใช้นิ้วลูบไล้ไปตามตัวอักษรที่เป็นชื่อของเอนโซ ก่อนจะเอ่ยปากพูดอย่างแผ่วเบา “ยังไงซะ เขาก็ยังเป็นคนของตระกูลคัมมาราตาอยู่ดีค่ะ”ฉันไม่มีต้นทุนเหลือพอให้ทำตัวเอาแต่ใจอีกต่อไปแล้วการเลื่อนงานแต่งงานถึงสิบครั้งของโลเรนโซ ทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนในเมืองนี้กล้าแต่งงานกับฉันอีกเลยครั้งแรกที่เ
اقرأ المزيد

บทที่ 2

ฉันชะงักอึ้งไปครู่หนึ่งฉันอายุเพียงแค่สิบหกปีเท่านั้นตอนที่ได้รับแหวนวงนั้นมาในวันนั้นแสงแดดสาดส่องลงมาอย่างงดงาม โลเรนโซเดินมาหาฉันด้วยท่าทางมีลับลมคมนัย และทันทีที่เราพบกัน เขาก็สวมแหวนวงนั้นเข้าที่นิ้วของฉันแหวนวงนั้นเปล่งประกายระยิบระยับไปทั่ว... มันทำมาจากเพชรสีน้ำเงินฉันลนลานด้วยความตกใจและพยายามจะถอดมันออก แต่เขา กลับจับข้อมือของฉันไว้แน่น“นี่เป็นมรดกตกทอดของตระกูลคัมมาราตา รับมันไว้เถอะ!”เงาไม้ที่ทอดผ่านแสงแดดพริ้วไหวอยู่รอบตัวเรา รอยยิ้มของเขาในตอนนั้นดูเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงตะวันต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า แม่ของเขาเฆี่ยนตีเขาอย่างหนักที่แอบขโมยแหวนวงนี้มาแต่โลเรนโซกลับประกาศกร้าวอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ฉันจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นนอกจากเซเลนา! จะให้แหวนเธอช้าหรือเร็วก็ไม่ต่างกันหรอก!”ในพริบตาเดียว ฉันสวมแหวนวงนั้นมาเจ็ดปีเต็มแล้วมันค่อยๆ กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน... เช่นเดียวกับตัวของโลเรนโซเองเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไปนาน โลเรนโซจึงคิดว่าฉันไม่อยากจะคืนมันให้เขาทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูด เลนาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอื้อมมือไปควงแขนของเขาไว้ก่อนแล้วพูดเสียงหวาน
اقرأ المزيد

บทที่ 3

วันนั้น แม่พาฉันไปพบเลดี้อิซาเบลลา และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเอนโซเลดี้อิซาเบลลาเอ็นดูฉันมากและมอบของขวัญราคาแพงให้ฉันมากมาย หลังจากพูดคุยทักทายกันตามมารยาทเสร็จแล้ว เธอก็หันไปพูดกับเอนโซ “เอนโซ ดอกคามิเลียในสวนกำลังบานสะพรั่งเลย เซเลนาเธอชอบดอกไม้พวกนี้มาก ลูกช่วยพาน้องออกไปเดินเล่นหน่อยสิ”ฉันตอบรับเสียงเบาแล้วเดินตามเอนโซออกไปข้างนอกผิดจากข่าวลือที่เคยได้ยินมาอย่างสิ้นเชิง เอนโซไม่ได้เป็นอสูรกายอัปลักษณ์หรือปีศาจกระหายเลือดแต่อย่างใด เขาเป็นชายหนุ่มที่รูปงาม สง่างาม และเป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง อันที่จริง เขาดูอ่อนโยนและนอบน้อมเสียจนดูไม่เหมือนคนที่จะมาเป็นเจ้าพ่อมาเฟียได้เลยด้วยซ้ำพวกเราเดินเล่นกันไปตามริมทะเลสาบและพูดคุยกันหลายเรื่อง ความใส่ใจอย่างอ่อนโยนของเขาค่อยๆ ช่วยคลายความกังวลในใจของฉันลงทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถึงสายตาอันคมกริบคู่หนึ่งที่จับจ้องมาฉันหันกลับไปมองและเห็นโลเรนโซ ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเขาเห็นฉันหันไปมอง เขาก็ค่อยๆ เดินตรงเข้ามา “เธอมาทำอะไรกับอาเอนโซที่นี่?”ก่อนที่ฉันจะได้อธิบายอะไร เอนโซก็เหลือบสายตาไปมองเขาและพูดด้วยน้ำเ
اقرأ المزيد

บทที่ 4

ความเงียบงันเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโถง เหล่าแขกเหรื่อต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความสับสนที่หัวโต๊ะประธาน ใบหน้าของเลดี้อิซาเบลลาซีดเผือดด้วยความโกรธขอบตาของเธอแดงก่ำขณะจ้องเขม็งไปที่โลเรนโซและตวาดลั่น “แกกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่ ไอ้งั่ง!”“วันนี้เป็นงานแต่งงานของอาแก แกจะมาทำตัวเสื่อมเสียที่นี่ไม่ได้ ทหาร! ลากตัวมันออกไป!”โลเรนโซยืนแข็งทื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“งานแต่งของคุณอาเหรอ? เป็นไปได้ยังไง? มันควรจะเป็นงานของผมกับเซเลนาสิ…”บอดี้การ์ดหลายคนก้าวเข้ามาสะกดหัวไหล่ของเขาไว้ เขาดูมึนงงไปไม่กี่วินาที แต่ในตอนที่กำลังจะถูกลากตัวออกไปจากโบสถ์ โลเรนโซก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต “เป็นไปไม่ได้! เซเลนาเป็นภรรยาของฉัน!”“พวกเราโตมาด้วยกัน มั่นหมายกันมาตั้งหลายปี เธอจะไปแต่งงานกับคุณอาได้ยังไง?!”“มันต้องมีความผิดพลาดอะไรบางอย่างแน่ๆ!”“คุณย่าครับ! เซเลนา พูดอะไรบ้างสิ!”ฉันเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จะมีความผิดพลาดได้ยังไงกัน?”ผู้ช่วยก้าวเข้ามาอย่างนอบน้อมพร้อมกับชูเอกสารทะเบียนสมรสของฉันกับเอนโซขึ้นมา แสดงให้ทุกคนในงานได้เห็นอย่างทั่วถึงน้ำเสียงของฉันไร้ซึ่ง
اقرأ المزيد

บทที่ 5

ฉันรู้ดีว่าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ข่าวลือเรื่องที่โลเรนโซเปิดศึกกับคุณอาของตัวเองเพื่อแย่งชิงผู้หญิงคนหนึ่งจะแพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่งเมื่อถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่ตัวเขาและตระกูลคัมมาราตาเท่านั้นที่จะต้องอับอายขายหน้า แต่ตัวฉันและตระกูลเคนก็คงจะกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะไปด้วยเช่นกันภายในโบสถ์เงียบสงัดราวกับไร้สิ่งมีชีวิต ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงเล็ดลอดออกมาฉันค่อยๆ สาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาโลเรนโซแววตาแห่งความหวังวาบขึ้นบนใบหน้าของเขาแวบหนึ่งทว่าในวินาทีถัดมา ฉันก็เงื้อมือขึ้นแล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างสุดแรงเกิดฉันใส่แรงทั้งหมดที่มีลงไปในฝ่ามือนั้น แรงตบทำให้ใบหน้าของเขาหันสะบัดไปตามแรงนัยน์ตาของโลเรนโซหดเกร็งลงทันที เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อสายตาฉันมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชาพลางเอ่ยปากพูด “คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาจาบจ้วงสามีของฉันแบบนั้น และคุณเห็นตระกูลเคนเป็นตัวอะไร? คุณคิดว่าพวกเราจะจัดงานแต่งงานขึ้นมาโดยที่ไม่สืบประวัติเรื่องพวกนี้เลยงั้นเหรอ?”เขาชะงักอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ในทันทีว่าฉันกำลังหมายถึงเรื
اقرأ المزيد

บทที่ 6

ฉันเดินตามเอนโซกลับมายังห้องหอ ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ อันแสนสดชื่นของดอกหอมหมื่นลี้เอนโซยิ้มละมุนก่อนจะเอ่ยขึ้น “ดึกมากแล้ว คุณควรพักผ่อนได้แล้วล่ะ”อาจเป็นเพราะความตึงเครียดที่สะสมมานานได้ผ่อนคลายลงในที่สุด ทำให้ฉันนอนหลับสนิทลากยาวไปจนถึงตอนเที่ยงวันของอีกวันเมื่อสาวใช้เห็นว่าฉันตื่นแล้ว ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขินก่อนจะเข้ามาช่วยพยุงฉัน “คุณหนูเซเลนาคะ ท่านเจ้าพ่อมาเฟียแจ้งว่าได้คุยกับเลดี้อิซาเบลลาเรียบร้อยแล้ว วันนี้คุณหนูไม่จำเป็นต้องไปเข้าพบท่านค่ะ ท่านบอกว่าอยากให้คุณหนูพักผ่อนให้เต็มที่”หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพ ฉันก็ค่อยๆ สาวเท้าเดินออกมาจากเรือนหอทว่าทันทีที่ฉันผลักบานประตูรั้วเปิดออก ก็เห็นเลนากำลังคุกเข่าอยู่ตรงทางเข้าพอดิบพอดีใบหน้าของหล่อนซีดเผือด ดูอ่อนระโหยโรยแรงอย่างไร้เรี่ยวแรง และเมื่อเพ่งมองดูดีๆ เสื้อผ้าของหล่อนก็ดูหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยนักหัวใจของฉันดิ่งวูบลงทันที รู้ดีว่าสภาพของหล่อนในตอนนี้ไม่มีทางนำเรื่องดีๆ มาให้แน่และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เลนาเหลือบมาเห็นฉัน หล่อนก็รีบขยับเข่าคลานกะดึ๊กๆ เข้ามาหาทันที มือเรียวคว้
اقرأ المزيد

บทที่ 7

สายตาของเขาจับจ้องตรงมาที่ลำคอของฉันทันทีที่ตรงนั้นมีรอยรักสีกุหลาบเด่นชัดอยู่สองสามรอย—มันคือรอยประทับที่เอนโซฝากฝังไว้ตอนที่เขาจุมพิตฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาโลเรนโซจ้องเขม็งไปยังรอยเหล่านั้นอย่างไม่วางตา ดวงตาของเขาแผดเผาไปด้วยความเคียดแค้น “เธอมีอะไรกับเขาแล้วเหรอ? เธอทำแบบนี้ได้ยังไง…”ฉันมองตรงเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวคู่นั้น แล้วพบว่ามันช่างน่าขันสิ้นดีเขาหึงหวงและนึกเสียใจ แต่ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาพอที่จะคิดว่าเขาทำเพราะรักฉัน หรือเพราะเสียดายที่เห็นฉันไปแต่งงานกับคนอื่นหรอกนะสิ่งที่โลเรนโซนึกเสียดาย ก็แค่เพราะนกน้อยในกรงทองที่เขาเคยควบคุมได้มาตลอด มันดันบินหนีไปแล้วต่างหากสิ่งที่เขาเจ็บแค้น ก็แค่ความรู้สึกที่ว่าสิ่งที่เป็นของตัวเองถูกคนอื่นแย่งชิงไปก็เท่านั้น“โลเรนโซ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย”ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ตั้งแต่วันที่คุณจงใจกรอกชื่อผิดในใบสมัครแต่งงาน คุณก็ควรจะคาดคิดถึงวันที่จะมีวันนี้อยู่แล้ว”สายตาของฉันตวัดไปมองเลนาพร้อมกับจุดรอยยิ้มบางๆ “ดูเหมือนเมื่อคืนคุณจะมีความสุขกับ ‘สาวใช้’ ของคุณดีนี่คะ”ฉันจงใจเน้นคำว่
اقرأ المزيد

บทที่ 8

ฉันรีบถามขึ้นด้วยความร้อนใจ “สุขภาพของคุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ? เมื่อวานฉันยังเห็นคุณขี่ม้าอยู่เลย หรือว่าเป็นเพราะเรื่องนั้น…”เมื่อเห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิดของฉัน เอนโซก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาพลางส่ายหน้า “เปล่าหรอก”หลังจากวันนั้น ฉันก็ใช้เวลาอยู่เคียงข้างเอนโซในทุกๆ วันแน่นอนว่าต่อให้ฉันจะยุ่งเพียงใด ฉันก็ไม่เคยลืมเรื่องของโลเรนโซในช่วงเวลานั้น ฉันจงใจปล่อยข่าวลือเรื่องที่โลเรนโซรับสาวใช้มาเป็นเมียน้อย ไม่นานนักคนทั้งเมืองก็พากันซุบซิบนินทาเรื่องนี้กันให้แซดบรรดาคุณหนูไฮโซต่างพากันดูแคลนพฤติกรรมต่ำช้าของโลเรนโซ และในที่สุด เรื่องอื้อฉาวนี้ก็ดังไปถึงหูของเลดี้อิซาเบลลาเลดี้อิซาเบลลานั้นขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดโหดเหี้ยม ทันทีที่เธอเดินทางกลับมา เธอสั่งลงทัณฑ์โลเรนโซด้วยการเฆี่ยนด้วยแส้ถึงยี่สิบทีทันที ฉันได้ยินมาว่าเขาถูกโบยจนหมดสติคาเท้าเลยทีเดียวหลังจากนั้น โดยที่ไม่รอให้บาดแผลของเขาหายดี เธอก็สั่งให้คนลากตัวเขาไปคุกเข่าสำนึกผิดในศาลบรรพชนใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเลดี้อิซาเบลลารักและตามใจหลานชายคนนี้มาโดยตลอด แม้แต่คำพูดรุนแรงก็ไม่เคยเอ่ยปากว่าก
اقرأ المزيد
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status