เมื่อคู่หมั้นสำนึกผิดในวันที่สาย

“เซเลนา ขอบคุณพระเจ้าที่แม่รู้เรื่องนี้ทันเวลา!”

“แต่ลูกแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่เปลี่ยนชื่อในใบสมัครแต่งงานน่ะ? เอนโซเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยมผิดมนุษย์นะ! ทำไมลูกถึงอยากแต่งงานกับเขาดูล่ะ? แม่นึกว่าลูกรักโลเรนโซมาตลอดเสียอีก”

ขอบตาของแม่แดงระเรื่อจนฉันรู้สึกสงสารท่านจับใจ

นับตั้งแต่รู้ข่าวว่าโลเรนโซยอมแต่งงานกับฉัน ไม่มีใครจะมีความสุขไปมากกว่าแม่ของฉันอีกแล้ว

ฉันเฝ้ารอโลเรนโซมานานถึงเจ็ดปี

จากเด็กสาววัยสิบเก้าปี จนกลายมาเป็นสาวแก่ขึ้นคาน เป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ—เป็นผู้หญิงที่ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานด้วย

ในที่สุด โลเรนโซก็ยอมแต่งงานกับฉันเสียที

ทว่าเขากลับพนันกับสาวใช้คนหนึ่ง และจงใจส่งใบสมัครแต่งงานที่กรอกชื่อผิดมาให้

แม่ทั้งโกรธทั้งเสียใจ แต่สุดท้ายท่านก็ทำได้เพียงถามความเห็นของฉัน

ฉันใช้นิ้วลูบไล้ไปตามตัวอักษรที่เป็นชื่อของเอนโซ ก่อนจะเอ่ยปากพูดอย่างแผ่วเบา “ยังไงซะ เขาก็ยังเป็นคนของตระกูลคัมมาราตาอยู่ดีค่ะ”

ฉันไม่มีต้นทุนเหลือพอให้ทำตัวเอาแต่ใจอีกต่อไปแล้ว

การเลื่อนงานแต่งงานถึงสิบครั้งของโลเรนโซ ทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนในเมืองนี้กล้าแต่งงานกับฉันอีกเลย

ครั้งแรกที่เขาเลื่อน... เพื่อนๆ ของฉันต่างโกรธแค้นแทน และรุมประณามว่าเขาเป็นคนโลเลไม่รักษาคำพูด

ครั้งที่สอง... เหล่าไฮโซต่างพากันสับสนและนินทาว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราสองคน

แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา... ทุกคนกลับตัดสินว่าปัญหาทั้งหมดมันอยู่ที่ตัวฉันเอง

พวกเขากล่าวหาว่าฉันหน้าด้านหน้าทน คอยเกาะแกะโลเรนโซไม่ยอมปล่อยทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ต้องการฉันแล้ว พวกเขาตราหน้าว่าฉันเป็นคนใจร้าย หน้าไม่อาย และน่ารังเกียจ—ถึงขนาดบอกว่า ขนาดโลเรนโซที่เติบโตมาด้วยกันยังปฏิเสธที่จะแต่งงานด้วยเลย

ดังนั้น ตอนที่โลเรนโซยกเลิกงานแต่งงานเป็นครั้งที่หก ฉันจึงเคยคิดที่จะแต่งงานกับคนอื่น

แต่ทว่าบริษัทจัดหางานแต่งงานของเมือง พอเห็นว่าลูกค้าคือฉัน พวกเขากลับผลักสินน้ำใจนั้นคืนมาทันที

“คุณโลเรนโซประกาศกร้าวไว้ชัดเจนแล้วว่า คุณเป็นของเขา”

“ในซิซิลี ใครจะกล้าขัดใจมาเฟียล่ะ? โดยเฉพาะกับตระกูลคัมมาราตา เชื่อคำแนะนำของฉันเถอะ... แค่เรียนรู้วิธีเอาใจผู้ชายก็พอแล้ว”

เมื่อเลดี้อิซาเบลลา แม่ของเอนโซรู้เรื่องที่ฉันจะแต่งงานกับเอนโซแทนที่จะเป็นโลเรนโซ เธอก็รู้สึกประหลาดใจมาก

แต่เมื่อเธอลองคิดดูอีกที ด้านหนึ่งคือฉันที่ถูกโลเรนโซหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนอีกด้านคือเอนโซ ลูกชายคนเล็กของเธอที่ยังไม่ได้แต่งงานเสียทีเพราะข่าวลือเสียหายต่างๆ ที่แพร่สะพัดเกี่ยวกับตัวเขา

เธอจึงพูดขึ้นว่า “เห็นได้ชัดว่าเอนโซกับหนูเซเลนาเป็นคู่ที่ฟ้าลิขิตมาแท้ๆ ไม่อย่างนั้นพระเจ้าจะยอมปล่อยให้คนโปรดทั้งสองคนต้องเผชิญกับอุปสรรคความรักมากมายขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกัน?”

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยอมตกลงให้มีการแต่งงานระหว่างฉันกับเอนโซอย่างเต็มใจ

ในขณะที่งานแต่งงานกำลังถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โลเรนโซก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเลนา

ฉันรู้ดี—เขาคิดว่าฉันยังไม่รู้เรื่องที่ชื่อในใบสมัครแต่งงานผิด และเขาก็จงใจมาเพื่อลองเชิงฉัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังปักใจเชื่อว่างานแต่งงานครั้งนี้เป็นงานระหว่างเขากับฉัน

เมื่อฉันทำเป็นเมินเฉยใส่เขา เขาก็ไม่ได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจอะไร “เตรียมงานแต่งงานไปถึงไหนแล้วล่ะ? ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?”

“เรียบร้อยดี”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันเย็นชาของฉัน แววตาของเขาก็ไหววูบด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอ่านออก แต่เขาก็ทำเพียงแค่เตือนฉันว่า:

“ตรวจสอบทุกอย่างดีแล้วใช่ไหม? ยังไงซะนี่ก็เป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอนะ ทำไมไม่ลองเช็กดูอีกรอบล่ะ?”

ฉันแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจคำใบ้ของเขา แล้วพูดตัดบทไปง่ายๆ “ฉันตรวจสอบทุกอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าดีแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรอื่นอีก ก็ควรกลับไปได้แล้ว”

สีหน้าของโลเรนโซบูดบึ้งขึ้นมาทันที แต่เขาก็เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดว่า “ก็ได้ จริงๆ แล้ววันนี้ที่ฉันมาที่นี่เพราะมีธุระเรื่องหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อนฉันเคยให้แหวนมรดกตกทอดของตระกูลกับเธอไป—แต่แหวนวงนั้นมีไว้สำหรับผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของฉันในอนาคตเท่านั้น”

“ในเมื่อตอนนี้เรายังไม่ได้แต่งงานกัน เธอก็ควรจะคืนแหวนวงนั้นให้ฉันก่อนไม่ใช่หรือไง?”