บทที่ 3

วันนั้น แม่พาฉันไปพบเลดี้อิซาเบลลา และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเอนโซ

เลดี้อิซาเบลลาเอ็นดูฉันมากและมอบของขวัญราคาแพงให้ฉันมากมาย หลังจากพูดคุยทักทายกันตามมารยาทเสร็จแล้ว เธอก็หันไปพูดกับเอนโซ “เอนโซ ดอกคามิเลียในสวนกำลังบานสะพรั่งเลย เซเลนาเธอชอบดอกไม้พวกนี้มาก ลูกช่วยพาน้องออกไปเดินเล่นหน่อยสิ”

ฉันตอบรับเสียงเบาแล้วเดินตามเอนโซออกไปข้างนอก

ผิดจากข่าวลือที่เคยได้ยินมาอย่างสิ้นเชิง เอนโซไม่ได้เป็นอสูรกายอัปลักษณ์หรือปีศาจกระหายเลือดแต่อย่างใด เขาเป็นชายหนุ่มที่รูปงาม สง่างาม และเป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง อันที่จริง เขาดูอ่อนโยนและนอบน้อมเสียจนดูไม่เหมือนคนที่จะมาเป็นเจ้าพ่อมาเฟียได้เลยด้วยซ้ำ

พวกเราเดินเล่นกันไปตามริมทะเลสาบและพูดคุยกันหลายเรื่อง ความใส่ใจอย่างอ่อนโยนของเขาค่อยๆ ช่วยคลายความกังวลในใจของฉันลง

ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถึงสายตาอันคมกริบคู่หนึ่งที่จับจ้องมา

ฉันหันกลับไปมองและเห็นโลเรนโซ ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเขาเห็นฉันหันไปมอง เขาก็ค่อยๆ เดินตรงเข้ามา “เธอมาทำอะไรกับอาเอนโซที่นี่?”

ก่อนที่ฉันจะได้อธิบายอะไร เอนโซก็เหลือบสายตาไปมองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันจำเป็นต้องรายงานเรื่องของฉันให้แกรับรู้ด้วยงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย ผิดกับน้ำเสียงนุ่มนวลที่เขาใช้คุยกับฉันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เพียงแค่ประโยคเดียวนั้น สีหน้าของโลเรนโซก็เปลี่ยนไปทันที

ท่าทีของโลเรนโซดูนอบน้อมขึ้นมาก “คุณอาครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับเซเลนาสักสองสามคำ จะเป็นไปได้ไหมครับ...?”

เอนโซหันมามองฉัน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งฉันก็พยักหน้าให้ เขาจึงยอมถอยห่างออกไปสองสามเมตร เพื่อปล่อยให้เราอยู่กันตามลำพัง

โลเรนโซขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันมาคาดคั้นกับฉัน

“เซเลนา ทำไมเธอถึงเอานาฬิกาพกเรือนนั้นไปขาย?”

ในวันนั้นฉันสั่งให้สาวใช้เอาไปขาย แต่ไม่รู้ว่าผ่านอะไรมาบ้าง สุดท้ายมันกลับไปตกอยู่ในมือของโลเรนโซจนได้ (มารู้ทีหลังว่าสาวใช้เอาไปขายให้พ่อค้าในตลาด และผู้ช่วยของโลเรนโซบังเอิญไปเจอเข้าพอดี)

“ฉันขายไปแล้วล่ะ มันพังแล้ว” ฉันอธิบายไปส่งๆ

โลเรนโซดูหงอยลงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดจาอวดดีเหมือนเดิม “งั้นก็ช่างเถอะ คราวหน้าเธอต้องหาของที่ดีกว่านี้มาให้ฉันแล้วกัน”

“วันนั้นฉันก็แค่ล้อเล่นเฉยๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเอาไปขายจริงๆ เธอ นี่ทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่างเลยสินะ?”

“งั้นถ้าฉันบอกให้เลนามาเป็นภรรยาหลวง แล้วเธอเป็นได้แค่เมียน้อย เธอจะยอมตกลงด้วยไหมล่ะ?”

ไม่มีวัน... ชาติหน้าตอนบ่ายๆ เถอะ

ฉันมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจของเขาแล้วไม่อยากจะเสียเวลาเถียงด้วย ทำเพียงพูดจาเย็นชาใส่ “ฉันจะกลับแล้ว มีงานแต่งงานที่ต้องเตรียมการอีกเยอะแยะ”

“เดี๋ยวก่อน!” เขาก้าวเข้ามาขวางทาง “เลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะพาเลนาไปล่าสัตว์ที่ชานเมือง”

เลนาอีกแล้ว...

ฉันกำลังจะอ้าปากตอบโต้ แต่ก็มีเสียงใสของผู้หญิงคนหนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน “โลเรนโซ!”

เลนาโผเข้ากอดเขาเต็มแรง

โลเรนโซรับร่างเธอไว้ตามสัญชาตญาณ เลนาใช้แขนโอบรอบเอวของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ฉันเก็บกระเป๋าเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”

จากนั้น ราวกับเธอเพิ่งจะสังเกตเห็นฉัน เลนารีบปล่อยมือจากเขาด้วยท่าทางลนลาน แล้วแกล้งทำเป็นหมุนแหวนที่นิ้วไปมาพลางพูดว่า:

“เซเลนา อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันแค่—”

“ยัยนี่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้หรอก” โลเรนโซเอามือขยี้ผมเลนาเบาๆ “เธอรู้ดีว่าฉันคิดกับเธอแค่พี่น้อง เธอไม่หึงเรื่องแค่นี้หรอกน่า”

เลนาถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

เธอกัดริมฝีปากและฝืนยิ้มออกมา “เซเลนาใจกว้างจังเลยนะคะ ถ้าเป็นคนอื่นที่รักกันจริงๆ เจอแบบนี้ต้องหึงไปแล้วแท้ๆ”

โลเรนโซชะงักไปเมื่อได้ยินคำนั้น เขาหันมามองใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกของฉัน และในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาบ้าง

“เซเลนา เธอ—”

ฉันเมินเขาแล้วหันหลังเดินหนี “ฉันจะกลับแล้ว”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพยักหน้ารับ “อ่า... ใช่ๆ ไปเตรียมตัวเรื่องงานแต่งงานเถอะ พอเธอแต่งงานกับฉันแล้ว ฉันจะดีกับเธอให้มากๆ เลยนะ”

แต่งงานกับเขาเนี่ยนะ?

ไม่มีวัน... ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนๆ มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

และแล้ววันแต่งงานก็มาถึงตามกำหนดการ

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ฉันส่งยิ้มน้อยๆ ให้กับเอนโซ ฝ่ามืออันอบอุ่นและแข็งแกร่งของเอนโซกุมมือฉันไว้ขณะที่เขาค่อยๆ พยุงฉันลงจากรถ

ภายในโบสถ์ เสียงดนตรีจากออร์แกนเริ่มบรรเลงขึ้น บาทหลวงยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นพิธีและเริ่มขานคำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

ฉันกำลังจะอ้าปากกล่าวคำว่า “รับค่ะ” แต่ทันใดนั้นเอง ก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอกโบสถ์

“ปล่อยฉันเข้าไป! ฉันคือเจ้าบ่าว! เซเลนา นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?!”

ร่างของชายคนหนึ่งพังประตูพรวดพราดเข้ามา... เขาคือโลเรนโซ คนที่ควรจะพายายเลนาไปล่าสัตว์อยู่ที่ชานเมืองนั่นเอง