All Chapters of THE MAID I MARRIED: Chapter 21 - Chapter 30

DARIUS Mabigat siya, pero hindi ko naramdaman ang pagod. Sa halip, parang tumigil ang mundo ko noong sandaling sumandal siya sa akin at ibinigay ang halik na iyon.Hindi ako umiwas pero hindi rin ako tumugon. Hinayaan ko lang ang labi niya na dumikit sa labi ko. Nablangko ang utak ko. Habang karga ko siya, ang maamo niyang mukha ang umaagaw ng atensiyon ko. Hindi ko alam pero nagugustuhan ko ang paraan kung paano ko siya alagaan. Para kasi siyang bata na kailangan ng kalinga ng magulang. "S-sir, D-arius...Hmmm..." Even in her sleep, she was still calling my name. I sat beside her and fixed the blanket she kept kicking off. Malamig ang aircon, paniguradong lalamigin siya mamaya. Maya-maya pa'y tumayo na ako. Iniwan ko ang tubig at gamot sa mesa, at pinagmasdan ko siya nang matagal bago ako lumabas. Ang gulo ng isip ko. Hindi dapat ako nagkakaganito sa kanya. Parang pinagtaksilan ko na rin si Amara dahil sa ginagawa ko pero bakit hindi ko magawang umiwas?The next morning, I woke

DARIUSWhen my phone rang and her name appeared on the screen, I simply sighed. I didn't know why, but every time I saw the name Akia Markisha Sylvastra — the wife forced upon me to fulfill my grandparents wish— a heavy weight settled in my chest. I didn't know her. I had never met her. And now, suddenly, she was showing up here as if she had every right to everything that belonged to me."Can you please pick me up? I don't even know where your house is,"sabi niya sa kabilang linya. Ang boses niya ay malambot, parang batang humihingi ng pabor, ngunit ang ugat ng pagkainis ay naiguhit na sa aking noo."Don't you have a personal driver? I thought your family was wealthy?" I replied sharply. Why did she need to bother me anyway? She had her own wealth, her own world — why did she have to enter mine?"Please, I'm your wife. You should pick me up without even asking," she answered sarcastically.I smiled bitterly. It was easy for her to say. She had no idea what carrying the name Darius Ca

DARIUSHindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Lahat ay parang hindi na bago sa akin. Pamilyar ang bawat paggawa niya, ang pananalita, maging ang pagtawa niya. Mukha lang ang nagbago pero magkatulad sila ni Akhira. Kahit ang niluto niyang ulam ay kalasa ng mga luto ni Akhira. Hindi dahil hinahanap ko ang presensya niya kundi dahil nakikita ko talaga sa kanya si Akhira. "B-bakit ganyan ka makatitig? M-may dumi ba sa mukha ko?" nauutal na sabi niya habang hawak ang kanyang matambok na pisngi."Hindi kita tinitingnan. Napaka-assumming mo," nakaismid na sabi ko. "Ang garden ang tinitingnan ko," walang-ganang dugtong ko. Nakita ko kung paano nalukot ang mukha niya at ibinaon ang mukha sa pagitan ng kanyang tuhod. Arte! Napakaspoiled brat talaga.Ang katahimikan sa pagitan namin ay muling namayani. Mayroong bagong uri ng katahimikan, isang katahimikan na naghihintay ng katotohanan. Nakaupo kami sa magkabilang dulo ng sofa, ang gabi ay malalim na.. Tinitigan ko siya, ang babaeng pinakasa

DARIUSNakatayo ako sa may pintuan ng kusina nang matagal, nakikinig sa kanilang usapan habang ang mainit na kape sa aking mga kamay ay unti-unting lumalamig. Ang liwanag ng umaga ay dumaloy sa sahig, at nakita ko ang pamumula ng pisngi ni Akia nang makita niya ako. Lumingon sa akin si Reina, nakataas ang kilay sa kanyang nakasanayang paraan. "Ang aga mong magising, Kuya. May nangyari ba kagabi?"I watched the colour drain from Akia’s face, then burn even brighter—spreading all the way to her neck and ears. She looked as if she wished the ground would swallow her whole. And if I were being honest with myself, a part of me was pleased to see her like this: unguarded, genuine, stripped of all pretense. So different from the quiet, obedient maid who once moved through my home like a shadow, afraid even to stir the dust.“Yes,” I said, my voice calm but teasing. “Someone hugged me—and then vomited on me.” wika ko. Ang aking tinig ay kalmado ngunit may halong pang-aasar na naging dahilan n

AKIA Nanatili akong nakaluhod sa lupa matagal na panahon matapos mawala ang tunog ng kanyang mga yabag. Ang aking mga tuhod ay nanlamig at nabasa ng damo, at kahit na mataas na ang araw at nagbibigay ng mainit na liwanag sa bawat bulaklak at dahon, pakiramdam ko ay nakabalot ako sa dilim. Hinawakan ko nang mahigpit ang tangkay ng sampaguita hanggang sa matusok ako ng mga tinik — maliit at masakit, ngunit halos hindi ko na naramdaman kumpara sa bigat sa aking dibdib.Just business. Nothing personal.The words looped endlessly in my mind, mocking every quiet moment I had allowed myself to cherish. The way he had held me when I was sick. The way he had looked at me like I was something fragile, something worth protecting. The way his voice had softened when he told me I was worth more than any ruined shirt. All of it—nothing more than kindness out of obligation. All of it—just part of playing the part.Binitawan ko ang halaman nang makita kong tumulo na ang dugo sa aking daliri. Pinunasa