Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“แด๊ดดี้จะพยายามนะครับ แต่แด๊ดดี้มีงานที่สเปนเยอะมากตอนนี้คงไม่ได้ไปส่งยัยหนูทุกวัน ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ แต่ถ้าแด๊ดดี้มีเวลาเมื่อไหร่ก็จะไปส่งยัยหนูแน่นอนครับลูก” เบนจามินบอกลูกสาวให้เข้าใจถึงแม้ว่าเขาอยากไปส่งยัยหนูทุกวันแต่งานของเขานี่สิ ดีว่าช่วงนี้เขาพยายามเคลียงานทั้งหมดและดึงตัวมาร์โก้กลับมาที่สเปนเพื่อเรียนรู้งานต่อจากเขา เบนจามินคิดไว้ว่าถ้าเขามีครอบครัวเมื่อไหร่เขาจะไม่แยกกันอยู่อาจจะให้โทมัสกับมาร์โก้ทำงานด้วยกันถ้าอดัมหายดีและทำงานได้เต็มตัวงานทุกอย่างจะลงตัวมากกว่านี้ถึงแม้ว่าเขาจะเดินทางไปกลับสเปนและเมืองไทยก็ไม่เป็นปัญหา“จัสมินเข้าใจค่ะแด๊ดดี้” เสียงแหลมเล็กอ่อนลงเล็กน้อยแต่เธอก็ร่าเริงเหมือนเดิมตามประสาเด็กที่ผิดหวังแล้วพอได้ดั่งใจก็จะลืม สองพ่อลูกเดินเข้าไปในบ้านที่มีคุณมายาวีนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกมีกระเป๋าลากนักเรียนใบขนาดกลางวางอยู่ใกล้ๆ“สวัสดีครับคุณน้า” เบนจามินยกมือไหว้ว่าที่แม่ยายที่ยิ้มให้เขาเมื่อเห็นหลานสาวจับมือเดินหัวเราะเข้ามาอย่างมีความสุข“สวัสดีจ้ะคุณอัครเชิญนั่งก่อน มารับยัยตัวแสบล่ะสิ” คุณมายาวีรับไหว้แด๊ดดี้ของหลานสาวที่วันนี้มาแต่เช้าเพื่อพาหลานสาวท่

“เป็นไงครับยัยหนูวันนี้เรียนสนุกมั้ยครับลูก” เบนจามินถามจัสมินเมื่อเดินมาถึงรถเอสยูวีคันใหญ่สุดหรูของเขา“สนุกค่ะ เพื่อนๆไม่มีใครล้อจัสมินเลยค่ะ มีแต่ชมแด๊ดดี้ของจัสมินกันทั้งนั้นเลยค่ะ” จัสมินบอกเบนจามินอย่างภูมิใจที่เพื่อนๆชมแด๊ดดี้ของเธอว่าหล่อมาก“ดีครับ ต่อไปจะไม่มีใครมาล้อลูกสาวของแด็ดดี้อีกแล้วครับ” เบนจามินบอกจัสมินเพราะเขารู้ว่าลูกสาวมีปมด้อยเขาจะลบปมนั้นให้หมดและจะดูแลปกป้องมัลลิกาและจัสมินให้ดีที่สุด“สวัสดีค่ะลุงวิชัย” จัสมินไหว้วิชัย“สวัสดครับน้องจัสมิน” วิชัยรับไหว้คุณหนูตัวน้อยหลงรักหมดใจเด็กอะไรน่ารักจริงๆแม่ของเธอสอนมาดีมากแม้แต่คนขับรถจัสมินก็ไหว้และขอบคุณทุกครั้งไม่เหมือนเด็กบางคนที่ไม่มีสัมมาคาราวะเพราะถือว่าบ้านรวยเลยมองคนอื่นอย่างเหยียดๆแต่จัสมินไม่เป็นแบบนั้นจึงทำให้ทุกคนหลงรักได้อย่างง่ายๆ เมื่อขึ้นรถแล้วสองพ่อลูกก็คุยกันกระหนุงกระหนิงตลอดทางจนถึงโรงแรมแล้วก็เดินจับมือกันไปหามัลลิกาฝ่ายมัลลิกายังนั่งเหม่อเป็นพักๆทั้งที่ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้วเธอทำงานรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างจนปาริฉัตรสงสัยว่าวันนี้เจ้านายสาวไม่สบายหรือเปล่า“พอแค่นี้ก่อนค่ะคุณปั้ก ลิกาไม่ไ

เบนจามินเสร็จงานแล้วก็ตรงมาที่โรงแรมทันทีกว่าจะมาถึงก็เกือบสี่โมงเย็นก็รีบขึ้นลิฟต์ไปหามัลลิกาที่ห้องทำงานของเธอตามที่ได้นัดกันไว้ว่าเขาจะมารับเธอไปสนามบิน“สวัสดีค่ะคุณเบน เชิญค่ะคุณลิกากำลังรออยู่ค่ะ” คุณปาริฉัตรบอกเบนจามินที่เธอคิดว่ามาเหนือกว่าหนุ่มคนอื่นได้ผ่านเข้ามาถึงห้องทำงานของเจ้านายสาวส่วนหนุ่มคนอื่นก็แค่นั่งกินข้าวกินกาแฟที่ห้องอาหารเท่านั้น“ขอบคุณครับคุณปั้ก” เบนจามินขอบคุณปาริฉัตรเลขาของมัลลิกาแล้วเข้าไปหาเธอในห้อง“เสร็จหรือยังครับเบบี้” เบนจามินส่งเสียงนำไปก่อนเมื่อเห็นมันลิกาขะมักเขม้นมองเอกสารบนโต้ะ“อ่อ เสร็จแล้วค่ะ ลิกาขอเก็บงานแป๊บหนึ่งนะคะ” มัลลิกาเงยหน้ามองเบนจามินแล้วเก็บงานบนโต้ะวางอย่างเป็นระเบียบ เบนจามินมองตามทุกอริยบทของเธอแล้วยิ้ม“กระเป๋าล่ะครับเบบี้” เบนจามินถามหากระเป๋าเพราะทริปนี้ไปแค่สองคืนสามวันมัลลิกาจึงเตรียมกระเป๋าใบเล็กที่จุเสื้อผ้าได้ประมาณสิบชุดแล้วเธอก็เดินไปลากกระเป๋าที่อยู่ในห้องออกมา“เสร็จแล้วค่ะ ไปกันเถอะค่ะ” มัลลิกาบอกเบนจามินเมื่อเธอเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินมาประชิดตัวเธอรั้งร่างบางเข้ามากอดแล้วจับปลายคางดันขึ้นรับจูบหวานของเ

"เอ่อ..." มัลลิกาติดอ่างแทบหายมึนเลยทีเดียว คนบ้านี่พูดต่อหน้าทุกคนอย่างนี้เธอก็อายเหมือนกันนะแล้วจะให้ตอบยังไงล่ะ“นายพูดแล้วห้ามคืนคำนะเว้ยเบน ไม่อย่างนั้นฉันเอาแกตายแน่ๆถ้ามาหลอกน้องสาวของฉัน" ธนดลทำหน้าที่พี่ชายให้มัลลิกาถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเบนจามินนั้นชอบน้องสาวของเขาแต่เพื่อให้น้องสาวเชื่อใจเพื่อนรักเขาจึงช่วยทั้งสองฝ่าย"ฉันแน่ใจที่สุดดล นายสบายใจได้ตกลงเราเป็นแฟนกันแล้วนะครับลีก้า" เบนจามินก้มพูดกับมัลลิกาที่กำลังงงเพราะเธออุตส่าห์วางแผนเอาชนะใจเขาแต่เขากลับทำเซอร์ไพรส์เธอซะอย่างงั้นทำเอาเธอไปไม่เป็นเลย"นัตตี้ขอดื่มให้เพื่อนรักที่กระโดดลงจากคานทองคนที่สองนะคะ เอ้าชนแก้วหน่อยค่ะ" นัตต้ตี้เห็นเพื่อนกำลังมึนๆเธอจึงช่วยมัลลิกาแก้เขินด้วยการชวนทุกคนดื่ม คืนนี้ทุกคนมีความสุขกันมากที่เห็นเพื่อนๆมีความสุขกัน"ฉันพาขวัญไปเดินเล่นก่อนนะบรรยากาศกำลังโรแมนติกเลยว่ะ" ธนดลบอทุกคนและจับมือครองขวัญลุกขึ้นเดินเลาะชายหาดไปตามแสงไฟที่สว่างไสวตลอดทาง"งั้นเราไปเดินเล่นกันมั้ยครับลีก้า" เบนจามินชวนมัลลิกาไปบ้าง แล้วเสียงโห่ของนวัชและเสียงแซวของน้องชายกับนัตตี้ดังขึ้น"แหม คุณเบนขาเว้นจังห

“อื้อ อือ..” มัลลิการ้องครางในคอเมื่อเขาไม่ยอมถอนจูบร่างเธอแทบแตกเป็นเสี่ยงกลางร่างเจ็บจนชาคับแน่นตึงไปหมดสองขาเรียวกอดรัดเอวหนาไว้แน่น เบนจามินถอนจูบออกแล้วยกตัวเองขึ้นกดสะโพกชิดติดร่องกลีบสาวสนิทแนบแน่น“หื้มม ลีก้าที่รัก อ่าส์ คุณยังไม่เคย” เบนจามินยิ้มในใจแต่แกล้งถามเธอเพราะอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงหลอกทุกคนว่ามีลูกแล้วและจัสมินเป็นลูกของใครทำไมเธอถึงยอมรับว่าเป็นลูกของตัวเอง“อ้ะ ซี้ดด ค่ะ อ้า ลิกาเจ็บ อู้ยย คุณอัคร อะ เอาออกไปก่อนได้ไหม อ้ะ โอ้ยย..” มัลลิกาบอกเขาเสียงแหบพร่าเธอทั้งเจ็บทั้งเสียวเมื่อท่อนเอ็นลำใหญ่มันเต้นตุ้บๆในร่องกลีบสาวของเธอจนขยับไม่ได้มันคับแน่นตึงเต็มร่องกลีบสาวที่เพิ่งถูกเบนจามินพรากเอาพรหมจรรย์ของเธอไปแต่เธอเต็มใจสมยอมให้เขาเองจะไปโทษใครได้ล่ะ“เอาออกไม่ได้ครับ อู้ววส์ เบบี้ อ่าส์ ดูดอีกแล้ว หื้มม” เบนจามินพูดไปครวญครางไปด้วยความกระสันเมื่อกลีบสาวของเธอตอดดูดรัดจนเขาเจ็บปลายหัวหยักที่มันถูกร่องกลีบสาวของเธอบีบรัดแน่น“อ้ะ โอ้ยย ลิกาเจ็บ อ้ะ อู้ยย ซี้ดด..” มัลลิกสูดปากซี้ดซ้าดไม่หยุดพอๆกับเบนจามินที่หน้าบิดเบี้ยวทั้งงเจ็บทั้งมีความสุขทีได้เป็นคนแรกของเธอ เขาไม่เ