Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“ขอบคุณค่ะ วันหนึ่งเมื่อพร้อมลิกาก็จะบอกยัยหนูค่ะ ตอนนี้เธอรู้ว่ามีแม่ทูนหัวหลายคนเท่านั้นค่ะ” มัลลิกาขอบคุณเบนจามินที่เข้าใจและจะเก็บเรื่องที่เธอเล่าให้ฟังเป็นความลับเพราะอย่างนี้นี่เองจัสมินถึงมีแม่ทูนหัวหลายคน“ขอบคุณเบบี้มากนะที่เล่าให้ผมฟังครับ” เบนจามินกระชับวงแขนแน่นขึ้นเขารักเธอที่เป็นเธอไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็นแม่ม่ายแต่สุดท้ายเธอก็เป็นนางฟ้าของเขาที่งามทั้งกายทั้งใจและจะเป็นแม่ที่ดีของลูกๆเขาต่อไป“ลิกาขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ” มัลลิกาบอกเบนจามินเพราะสายแล้วเธอกลัวเพื่อนๆจะมาหาแล้วเจอเขาอยู่ในห้องด้วย“งั้นเบบี้นอนนิ่งๆก่อนนะครับ ผมไปเตรียมน้ำอุ่นให้ก่อนมันจะช่วยให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายจะได้ไม่เจ็บมาก” เบนจามินพูดจบเขาก็ลุกขึ้นตัวเปลือยเปล่าแล้วยิ้มเมื่อเห็นสายตาเธอมองอัครน้อยของเขาที่มันกำลังคึกคักในตอนเช้าโดยที่เขาห้ามมันไม่ได้ด้วยแล้วเดินไปห้องน้ำเธอเห็นรอยข่วนกระจายเต็มแผ่นหลังแกร่งด้วยฝีมือของเธอเองล้วนๆแล้วหน้าแดงคิดถึงบทรักทุกฉากทุกตอนของเขามันยังติดตราตรึงในกายเธอเบนจามินร้องเพลงเบาๆอย่างมีความสุขขณะที่เขาเปิดน้ำใส่อ่างจากุชชี่ทิ้งไว้หยิบผ้าขนหนูมาพันเอวสอบแล้วเดินออกไปหามัลลิ

“อย่าทำให้น้องสาวฉันเสียใจนะไม่งั้นฉันเอานายตายแน่เบน ยินดีด้วยน้องเขย” ธนดลว่าให้เบนจามินแล้วเขายื่นมือไปจับมือกันแล้วยิ้มให้กันอย่างจริงใจ“ด้วยความเคารพครับ พี่ชาย” เบนจามินตบไหล่เพื่อนเบาๆแล้วทั้งสองก็คุยกันต่อทั้งเรื่องงานที่ประสบความสำเร็จเป็นที่พอใจของทุกฝ่าย ธนดลก็กลับไปทำงานของเขาส่วนเบนจามินจึงนั่งทำงานของเขาเพราะอีกสามวันก็จะกลับสเปนแล้วเพื่อจะเคลียงานให้มาร์โก้ และงานบางส่วนก็ให้แด๊ดของเขาดูแลให้ เพราะเขาคิดจะกลับมาปักหลักอยู่ที่เมืองไทยส่วนเรื่องงานเขาก็เดินทางไปกลับได้เมื่อมีงานสำคัญจริงๆ“เฮ้อ ทำไมนะจะมีเมียนี่มันยากจริงๆ” เบนจามินบ่นคนเดียวแต่บังเอิญทอมเดินเข้ามาได้ยินเจ้านายพูดพอดีเขาจึงอดแซวไม่ได้“รวบหัวรวบหางกินเค้าไปแล้วจะกลัวอะไรครับ ยังไงคุณลิกาก็ต้องแต่งงานกับคุณเบนอยู่แล้วนี่ครับ” ทอมพูดกับเจ้านายที่นั่งทำหน้ายุ่งหลังโต้ะทำงานตัวใหญ่“นายก็เห็นว่าลีก้าไม่เหมือนใคร ดูสิขนาดเป็นเมียฉันแล้วเธอยังทำเฉยเลยถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงเกาะติดฉันเป็นปลิงแน่ๆ” เบนจามินกล้าคุยกับทอมเพราะเขาคือบอดี้การ์ดคนสนิทอยู่กับเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง“พรุ่งนี้ไม่มีงานอะไรเร่งด่วนแล้วครับ

“ให้แด๊ดดี้ป้อนนะครับคนเก่ง มาครับผมป้อนลูกเองครับ” เบนจามินหยิบชามข้าวต้มที่มัลลิกาวางช้อนคนเบาๆ แล้วปล่อยให้เบนจามินจัดการต่อ ส่วนทอมก็เดินออกไปจากห้องปล่อยเจ้านายมีเวลากับครอบครัว“ขอบคุณค่าแด๊ดดี้” จัสมิตอบรับอย่างพอใจที่แด๊ดดี้จะป้อนข้าวเธอจะได้เอาไปคุยให้เพื่อนๆฟังที่โรงเรียนเบนจามินปรับเตียงนอนแล้วประคองจัสมินที่เจ็บทั้งศีรษะและข้อเท้าพลิกเบาๆกลัวลูกจะเจ็บแล้วลงมือป้อนข้าวต้มให้ลูกสาว มัลลิกานั่งปอกแอปเปิ้ลตาก็คอยแอบมองสองพ่อลูกคุยกันไปป้อนข้าวกันไปกระหนุงกระหนิงฝ่ายลูกสาวก็ยิ้มแก้มแตกที่มีแด๊ดดี้คอยเอาใจไม่ห่างทั้งๆที่เบนจามินจะต้องกลับสเปนในอีกสองวันที่จะถึงนี้ทำให้เขาต้องเลื่อนการเดินทางออกไปก่อนรวมทั้งแด๊ดกับมัมของเขาด้วย“อร่อยมั้ยครับคนเก่ง” เบนจามินถามลูกสาวที่กินข้าวต้มอย่างอร่อยและกินได้เยอะทั้งที่เจ็บแต่จัสมินก็อดทนมากพอตื่นขึ้นมาก็งอแงแป๊บเดียวแล้วก็เล่นเหมือนเดิม“อร่อยม้ากมากค่ะแด๊ดดี้” จัสมินพูดอย่างร่าเริงจนคนป้อนอมยิ้มกับท่าทางของคนไข้ตัวเล็กที่เริ่มจะกลับเข้าสู่สภาพเดิมคือร่าเริงสดใสเหมือนทุกๆวัน“ยัยหนูจะกินผลไม้เลยมั้ยคะลูก” มัลลิกาถามลูกสาวที่กินข้าวอิ่มแล้

“เบบี้ยังเจ็บอยู่มั้ยครับ” เบนจามินถามเธอเบาๆขณะที่ส่งนิ้วยาวเข้าออกช้าๆไม่หยุดตอนนี้เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วท่อนเอ็นลำใหญ่มันแข็งขึงตึงเครียดเขม็งจนร่างหนาสั่นสะท้านเมื่อเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้“เจ็บค่ะ อื้ออ คะ คุณอัครทำเบาๆนะคะ ซี้ดด อื้มม” มัลลิกาพูดเสียงสั่นเมื่อนิ้วยาวของเขาหมุนวนในร่องกลีบสาวจนเธอร่อนสะโพกตามนิ้วเรียวยาวแล้วเขาก็ดึงนิ้วออกจับท่อนเอ็นลำใหญ่ที่ฉ่ำเยิ้มด้วยลาวาร้อนรูดขึ้นลงติดกันแล้วจ่อหัวหยักแดงก่ำถูไถร่องกลีบสาวที่บานฉ่ำกดยอดหัวหยักมุดลงไปแล้วตรึงร่างบางติดผนังห้องสองมือกุมสะโพกกลมกลึงของเธอไว้ทั้งสองข้างรั้งเข้าหาตัวกดสะโพกสอบลงไปพร้อมกัน“อึ้บ อึ้บ หื้มม์” เบนจามินออกแรงกดท่อนเอ็นลำใหญ่เข้าไปในร่องกลีบสาวที่อ่อนนุ่มของเธอติดกันสองครั้งจนสุดทางรักที่เข้ากันได้อย่างพอดิบพอดี“อื้ออ อือ อึก อึ้ก” มัลลิกากัดไหล่หนากลั้นเสียงครางไว้อย่างทรมานสองมือบางสอดไปใต้รักแร้เขาแล้วเกาะไหล่เขาแน่นเมื่อเบนจามินสอดท่อนเอ็นลำใหญ่กระทุ้งเข้าไปลึกสุดจนเธอจุกแล้วแช่นิ่งไว้ให้เธอปรับตัวก่อนจะขยับเอวสอบบดคลึงโยกท่อนเอ็นลำใหญ่ในร่องกลีบสาวของเธอช้าๆ“อ่าส์ เบบี้ที่รักผมรักคุณลีก้า หื้มม”

มัลลิกาโบกมือให้เบนจามินที่นั่งอยู่บนรถที่เคลื่อนออกไปช้าๆใจหายเล็กน้อยแต่เดี๋ยวเคลียงานเสร็จเขาก็กลับมานี่นาเมื่อรถหรูของเขาลับตาไปเธอก็เดินเข้าบ้านที่มีลูกสาวนอนรอที่ห้องพักผ่อนส่วนแม่ของเธอนั่งอยู่ในห้องรับแขกคุยโทรศัพท์กับเพื่อนของท่าน“ยัยหนูง่วงหรือเปล่าคะลูก” มัลลิกาถามลูกสาวเมื่อเห็นจัสมินอ้าปากกว้างหาวเสียงดังแล้วอดยิ้มขำไม่ได้“ยังไม่ง่วงค่ะม่ามี้” จัสมินยังห่วงของเล่นที่ได้มาใหม่จากแด๊ดดี้ที่สัญญากับเธอไว้ว่าถ้ากินยาแล้วจะซื้อของเล่นให้ตอนอยู่โรงพยาบาล“ไม่เอาค่ะ นอนดีกว่าม่ามี้ไม่ให้เล่นแล้วหนูต้องพักผ่อนเยอะๆนะคะลูก ไม่งั้นจะไม่หายไม่ได้ไปโรงเรียนเล่นกับเพื่อนๆนะคะ” มัลลิกาบอกลูกสาวที่อยากไปโรงเรียนเพราะหยุดมาสี่ห้าวันแล้ว“แล้วเมื่อไหร่จัสมินจะได้ไปโรงเรียนละคะม่ามี้” จัสมินถามมัลลิกาเพราะเธอคิดถึงเพื่อนๆที่โรงเรียน“ยัยหนูหายเจ็บเท้าและแผลที่หัวก่อนค่ะถ้าคุณหมออนุญาตหนูก็จะได้ไปโรงเรียนได้เล่นสนุกกับเพื่อนได้ค่ะ” มัลลิกาอธิบายให้ลูกสาวฟังอย่างอ่อนโยน“แล้วเมื่อไหร่แด๊ดดี้จะกลับมาล่ะคะม่ามี้” จัสมินโพล่งถามออกมาทั้งที่เบนจามินยังไปไม่ถึงสนามบินด้วยซ้ำ“แด๊ดดี้พึ่งกลับนะค