All Chapters of หวงสวาท: Chapter 21 - Chapter 30

บริษัทชั้นนำชื่อดัง เป็นบริษัทที่ได้ขึ้นชื่อว่าสวัสดิการดีมากแต่ก็เข้ายากเพราะคัดบุคลากรที่มีคุณภาพ ทันทีที่ร่างระหงส์เดินเฉิดฉายเข้ามารายงานตัว หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างมองตามเป็นตาเดียวกันแพ้ให้พลังออร่าของอดีตดาวคณะบัญชีซึ่งพ่วงท้ายด้วยเกียรตินิยมเรียกว่าทั้งสวยทั้งเก่ง แม้บุคลิกของเมรีจะดูแตกต่างจากลุคนักบัญชีทั่วไปที่คุ้นตา “สวัสดีค่ะน้องเมรีใช่มั้ยคะ พี่ชื่อคริสต้านะคะเป็นผู้จัดการค่ะ” สาวใหญ่วัยกลางคนเดินเข้ามาทักทายต้อนรับสมาชิก,ใหม่ เมรีคือนักบัญชีที่สวยที่สุดเท่าที่คริสต้าเคยเห็นมาก่อน ทั้งสวย ทั้งเก่ง โปรไฟล์ดีแบบนี้หาได้ไม่ง่ายเลย  ผ่านไปสิบวันความทุรนทุรายเกาะกินหัวใจของสารวัตรอคิณจนผุกร่อน แม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจที่เก่งกาจทำคดียากๆ มากมายหลายคดี แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นกับการตามหาเมรีที่ไม่เจอแม้แต่เงา หญิงสาวตัดการติดต่อกับเขาโดยสิ้นเชิง สารวัตรอคิณคิดว่าให้ตามจับผู้ร้ายยังง่ายกว่าการตามหาหัวใจตัวเองที่หลุดหายไปเสียอีกแต่เขาก็ไม่ยอมถอย เบาะแสเดียวที่มีตอนนี้คือเพื่อนสนิทอย่างอลิสเท่านั้น อคิณขับรถไปดักรออลิสาที่หน้าบ้านทุกวั

เมรีนิ่งอึ้งถึงเขาจะดีแค่ไหน ไม่คิดว่าบอสจะโพล่งเจตนาออกมาตรงๆ ว่าอยากรับดูแลเธอกับลูก แต่เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้เพราะในใจยังมีพี่อคิณอยู่เต็มหัวใจ เพียงไม่นานชีวิตในต่างแดนเริ่มทำให้หญิงสาวคุ้นชินวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานนักเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความรักของผู้เป็นแม่ ถึงเธอจะต้องเลี้ยงลูกคนเดียวในต่างแดนแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ในแต่ละสัปดาห์เมรีแทบจะไม่เว้นว่างกับการต้อนรับแขก ทั้งเพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้าน และที่สำคัญเจ้านายแสนดีอย่างบอสลีที่ผลัดเปลี่ยนกันมาดูเด็กหญิงตัวน้อย ที่เรียกได้ว่าเป็นลูกรักของพระเจ้า เมื่อลืมตาดูโลกก็มีแต่คนรักคนเอ็นดู เกลลีไม่เคยขาดความรักเลยสักวัน ลูกสาวตัวน้อยของเธอยังเลี้ยงง่าย ไม่ขี้โรค ไม่งอแง ร่างกลมๆ กับใบหน้าจิ้มลิ้ม มีนิสัยเป็นเด็กอารมณ์ดีขยันสร้างเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้ผู้เป็นแม่และคนรอบข้างได้เสมอ ทำให้เมรีคิดว่าชีวิตเธอถูกเติมเต็มแล้วด้วยการมีลูก‘น้องเกล หรือ เกลลี่ ชื่อจริง เกลวดี’ ทำให้เธอไม่ขาดอะไรอีก แม้แต่ความรักที่เคยโหยหามาตลอด“หม่

 ร้านสะดวกซื้อระดับพรีเมียมสัญชาตญี่ปุ่นที่มีสาขาไปทั่วประเทศ และมีสาขาในสนามบินแห่งนี้ด้วยเปิดบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง ภายในมินิมาร์มีอาหาร เครื่องดื่ม ขนมหน้าตาน่ารักและยังอร่อยหลากหลาย  แต่ขนมคือสิ่งที่เตะตาเด็กอ้วน เกลลีชอบกินขนม และเครปเย็นสอดไส้ครีมกับสตรอว์เบอรีล้นจุกๆ ชวนน้ำลายสอ จนแม่หนูต้องพาตัวกลมๆ มายืนติดที่ตู้แช่ขนม“น้องน่ากินที่ชู้ด” พลางกวักมือเรียกขนมให้ลงมาหาพุงกลมๆ “ไปอยู่กับพี่เกลนะจ๊ะ พุงพี่ยังว่าง” เด็กหญิงเขย่งปลายเท้าแล้วเอื้อมมือป้อมไปคว้าเครปเย็นสอดไส้ครีมสตรอว์เบอรีที่เหลือเป็นชิ้นสุดท้ายบนชั้นวาง“อีกนิดเดียวจะถึงแย้ว” แต่ด้วยความสูงอันน้อยนิดแม้ขนมจะไม่ได้วางอยู่บนชั้นที่สูงมากทำให้มือป้อมๆ ยังไม่สามารถเอื้อมหยิบขนมลงมาได้ แม่หนูแหงนคอมองขนมชิ้นนั้นอย่างแน่วแน่“หม่ามี๊ฉอนว่า ความพยามอยู่ที่ไหน ความฉำเร็จอยู่ที่นั่น” แม่หนูวัยสามขวบมีความพยายามในเรื่องกินเป็นอย่างมาก ร่างกลมในชุดเดรสสีชมพูสดใสใสกระโดดสุดตัวหวังจะคว้าขนมชิ้นนั้นเพื่อเอาลงมาและไปจ่ายตังค์ที่เ

“เฮ้ย มึงพูดถึงใครวะ ขาสั้น ตัวตันๆ” เมธีกวาดตามองก็เห็นอคิณยืนอยู่คนเดียว“ไม่มีอะไร ลูกใครก็ไม่รู้ เอฟขนมไว้ ไม่มีตังค์จ่าย จะเอาไปส่ง คงหนีไปหาผู้ปกครองแล้ว” แต่เขาก็นึกห่วงเด็กผู้หญิงที่เห็นคราวแรกก็รู้สึกถูกชะตา  จึงบอกให้เพื่อนยืนรอแล้วเดินย้อนไปที่หน้าร้านสะดวกซื้อเพื่อถามพนักงานขายว่าเห็นเด็กหญิงคนที่มีประเด็นกล่าวหาว่าเขาแย่งซื้อขนม แล้วไม่มีเงินจ่ายบ้างไหม“อ่อ น้องคนนั้นเหรอคะ แกวิ่งไปหาคุณแม่แล้วค่ะ” พนักงานสาวบอกแล้วผายมือไปด้านขวาภายนอกของร้าน บอกว่าเด็กวิ่งไปทางนั้น สารวัตรหนุ่มมองตามแต่ไม่เห็นเด็กและผู้ปกครอง เข้าใจได้ว่าคงจะพากันเดินไปที่อื่นแล้ว ดวงตาคู่คมมองขนมในมือแม้ร่างกายอยากได้ของหวาน แต่กัลรู้สึกไม่อยากกินขนมชินนี้  วันนี้มันทำให้เขาต้องกลายเป็นคนนิสัยไม่ดีแย่งขนมเด็กกินเอาเถอะ ถ้าคราวหน้าเขาเจอเด็กนั่นอีก จะซื้อเครปเค้กสักสองปอนด์ให้แม่หนูนั่นกินเลย เป็นการขอโทษที่วันนี้เธออดกินเครปสตรอว์เบอรีชิ้นนี้ “โอ๋ โอ๋ โอ๋ คุณแม่ขา น้าอลิสขา ไม่ต้องร้องนะคะ

“ดะ แด๊ด  ดี้” อคิณทำหน้าสงสัย ขมวดคิ้วเข้ม “อลิสทำไมต้องเอามือปิดปากแกด้วย” อลิสาไม่กล้าตอบและหลบตาหัวใจหล่นวูบไปที่ปลายเท้าอคิณเลื่อนสายตากลับมามองไปที่เด็กหญิงตัวอวบ “ถ้าอย่างนั้นหนูชี้ให้ฉันดูหน่อยใครเป็นแม่ของหนู” เขาเดาได้ไม่ยากแต่อยากถามเด็กให้แน่ใจ ปากถูกปิดไว้แต่แขนอวบๆ ยังว่างแม่หนูที่ออกเสียงไม่ได้เลยชี้ไปที่มารดาอย่างว่องไว  เท่านั้นเมรีก็อยากหายตัวไปจากที่นี่ซะ ส่วนอคิณตกใจมากดวงหน้าคมเข้มเปลี่ยนสี แววตาเปล่งประกาย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเข้มอย่างเอาเรื่อง“หนูเป็นลูกของเมรีอย่างนั้นเหรอ? จริงใช่ไหมรี ผมอยากรู้”เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ เป็นการรับคำว่าเธอคือลูกของแม่เมรีคนสวยล้านเปอร์เซ็นอคิณรู้ทันทีว่าเขามีเรื่องต้องเคลียใจกับหญิงสาวตรงหน้ายาว ยาวมาก คราวนี้จะไม่ปล่อยให้เธอวิ่งหนีหายไปอีกถึงแม้จะต้องใช้กุญแจมือคล้องติดตัวกับเขาไว้ก็ตาม ฝ่ามือใหญ่คว้าข้อมือเล็กกึ่งดึงกึ่งกระชากออกไปนอกร้านไม่อยากทะเลาะกันต่อหน้าเด็กน้อย บอสลีรีบลุกตามออกไปคว้ามืออีกข้างหนึ่งของเมรีไ