All Chapters of หวงสวาท: Chapter 31 - Chapter 40

"เกลจะปลอดภัย…เกลจะต้องปลอดภัยนะลูก" เสียงเธอสั่นพร่าราวคนใกล้ขาดใจ คำพูดประโยคเดิมซ้ำไปมาเหมือนบทสวดที่ต้องการบอกใคร หรืออาจจะเพียงแค่ต้องการบอกตัวเองเท่านั้นอคิณหันสบดวงตาคู่งามที่บัดนี้มันแดงเรื่อจนดูเหมือนคนจมน้ำ เขาเคลื่อนมือไปกุมมือบางไว้ มือที่เคยอุ่นกลับเย็นเฉียบ“ต้องปลอดภัยสิ…เกลของเราต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน” น้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่น้ำหนักของคำพูดนั้นราวกับคำสัญญาที่ตั้งใจจะมอบให้เธอ...และลูกสาวของเขาเมรีเม้มริมฝีปาก กลั้นสะอื้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาหยดน้อยไหลลงอาบสองข้างแก้ม อคิณขยับเข้ามาใกล้ ดึงเธอสู่อ้อมอกกว้าง ร่างเล็กในอ้อมแขนเขาสั่นน้อย ๆ เหมือนคนที่กำลังจะพังทลาย“เกลอยู่ในมืออาจารย์หมอสินธร อาจารย์แพทย์โรคหัวใจมือหนึ่งของประเทศ และเป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ลูกของเราต้องปลอดภัย”ชื่อของอาจารย์แพทย์เจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ใช่เมรีไม่รู้จัก เธอหาข้อมูลมากมายตอนที่รู้ว่าลูกสาวป่วยและต้องทำการผ่าตัดในวันใดวันหนึ่ง เธอถึงเตรียมความพร้อมและเก็บเงินมาตลอด แต่ชื่อเสียงของอาจารย์หมอสินธร เกินที่เธอจะเอ

แสงไฟในห้องผู้ป่วยอ่อนนวลราวเปลวเทียน บนเตียงเล็กกลางห้อง เด็กหญิงตัวน้อยนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว เสียงลมหายใจดังไปพร้อมกับเครื่องวัดการเต้นของหัวใจ ข้างเตียงนั้น เมรีนั่งกุมมือเล็กของลูกเอาไว้แน่น ดวงตาแดงช้ำจากการอดนอน ขณะที่มองลูกซึ่งนอนนิ่งถูกต่อท่อช่วยหายใจออกจากปาก แขนถูกเจาะห้อยสายระโยงระยาง ตามตัวมีเครื่องมือมากมายติดไว้ แต่ที่ทำให้เธอปวดใจคงไม่พ้นตรงหน้าอกมีผ้าก๊อซถูกปิดทับไว้ ตรงนั้นยังเห็นเลือดซึมออกมา ใจหนึ่งเธออยากกอดลูกให้แน่น เผื่อจะช่วยรับความเจ็บปวดแทนได้ แต่อีกใจก็รู้ว่าความเข้มแข็งคือสิ่งเดียวที่ลูกต้องการในตอนนี้เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นก่อนจะเปิดเข้ามา ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีเข้มของ… อคิณ...เขาเดินเข้ามายืนอยู่ในเงามืดของห้อง ด้วยแววตาที่ไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน ทั้งปวดร้าว สับสน และเหมือนคนกำลังจมน้ำกลางแสงไฟเขาไม่ได้พูดอะไร แค่เดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ราวกับกลัวแม้แต่ลมหายใจตัวเองจะปลุกให้ร่างบนเตียงตื่นขึ้นมาก่อนเวลาอันควร เขาวางมือลงเบา ๆ บนผ้าห่มจากอีกฟากของเตียง แล้วมองใบหน้าของลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและควา

เด็กหญิงพยายามขยับริมฝีปากอีกครั้ง “แด๊ดดี้ขา…อยู่กับเกลด้วยนะคะ อยู่กับหม่ามี๊ด้วย” อคิณกลั้นใจแน่น หัวใจเขาเหมือนถูกบีบจนแทบหลุดจากอก“อยู่ครับพ่อจะอยู่กับลูกตลอดไปไม่ไปไหนอีก” เขาหมายความตามนั้นจริง ๆ วันต่อ ๆ มา เขาลางานมาอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวันทั้งคืน เมรีไม่ได้เอ่ยห้ามอะไร บางทีเธอเองก็แอบรู้สึกถึงความมั่นคงที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น มันเป็นความมั่นคงในจิตใจที่เธอเองก็ยากจะปฏิเสธมันพอร่างกายของเด็กหญิงค่อย ๆ ฟื้นตัว คุณลุงหมอเริ่มสั่งให้ทำกายภาพเบา ๆ สลับกับเล่นเกมเสริมทักษะเพื่อทำให้เด็กฟื้นตัวได้เร็วแต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนไม่ทันสังเกตคือแววตาของเด็กหญิงทุกครั้งที่มองพ่อกับแม่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เมื่อก่อนเธอไม่เคยเข้าใจมาก่อนว่าเหตุใดครอบครัวอื่นมีแด๊ดดี้อยู่ข้างกายเสมอ มีแด๊ดดี้ไปส่งที่โรงเรียน แต่เธอกลับมีเพียงหม่ามี๊คนเดียวที่อยู่ด้วย บัดนี้เธอมีพร้อมทั้งสองคนแล้ว มันช่างอบอุ่นในใจเหลือเกิน เธอจะไปคุยให้เพื่อนฟังว่าแด๊ดดี้ของเธอกลับมาแล้ว เธอก็มีแด๊ดดี้ แด๊ดดี้ของเธอก็หล่อซะด้วย   เด็กหญิงอมยิ้มแอบขิงในใจถ้าแด๊ดดี้

 หนึ่งเดือนถัดมา….บ้านไร่ธีระกานต์เสียงล้อรถเอสยูวีคันหรูบดเบียดไปกับทางลูกรัง ถนนเส้นเดียวที่ทอดยาวสู่พื้นที่บนเนินเขา บ้านหลังใหญ่สีขาวราวกับปราสาทเก่าในยุโรปตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลท่ามกลางไร่องุ่นซึ่งถูกปลูกเรียงรายสองข้างทาง ลมเย็นได้พัดเอาความทรงจำเก่ากลับมาดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของหญิงสาวช่างว่างเปล่า ราวกับยังไม่แน่ใจว่าการกลับมาครั้งนี้ควรเรียกว่าจุดเริ่มต้นหรือจุดจบ“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?” น้ำเสียงของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับดังขึ้นขัดความนึกคิดต่าง ๆ ของหญิงสาวไปจนสิ้น เขาไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ ปากบางเม้มแน่นไม่ยอมเอ่ยคำใดออกมา เหมือนถูกพ่อของลูก ลูกสาว และแม่ตัวเองรวมหัวกันมารดาของเธอมาช่วยเลี้ยงลูกได้หนึ่งเดือนแล้ว อคิณกับแม่ของเธอเข้ากันได้ดี เมื่อเช้าขณะที่เขาแวะมาหาเธอที่บ้านซึ่งเขาจัดหาให้เธอกับลูกและแม่พักกันอย่างสบาย เธอเห็นแก่ความสะดวกสบายของลูกเลยรับความช่วยเหลือ เมื่อเช้าเขาแวะมาหาลูกตามปกติ เขาบอกกับเธ

“ไม่ต้องห่วงถ้ารีเดินไม่ไหวพี่จะอุ้มรีเอง”เขาไม่ได้พูดแต่ปากแต่รุกอย่างหนัก“อ่า...อ่า” ความรู้สึกแสบซ่านจนทำให้เธอต้องหลับตาแน่น ปลายนิ้วที่ไล้ผ่านซี่โครงทำให้ร่างบางสะท้าน มือใหญ่เลื่อนต่ำลง...ลึกลง...จนเกรงว่าจะไม่มีที่ใดในตัวเธอที่เขาไม่ได้สัมผัสมัน มือใหญ่ปลดกระโปรงตัวยาวออกโดยไร้การขัดขืน ลิ้นลากไล้จากปลายยอดอกงาม มายังหน้าท้องแบนราบ เขาบรรจงจูบลงตรงนั้น ยิ่งสัมผัสแผ่วเบาเท่าไร ร่างแบบบางก็ยิ่งสั่นกระสับกระส่ายเท่านั้น แต่การสัมผัสไม่ได้หยุดลงตรงหน้าท้องกลับเลื่อนต่ำลงไปอีก แพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วถูกถอดออกไปเมื่อไหร่ไม่รู้ร่างเล็กไร้ซึ่งสิ่งปกปิด มือใหญ่แหวกขาเรียวขาวเล็กออกแล้วก้มหน้าลง ปลายลิ้นสัมผัสกลีบดอกไม้งาม “อืมมม หวานเหมือนเดิม”“พี่คินน่าเกลียด อย่าค่ะ”“ไม่เห็นน่าเกลียดตรงไหน รีอร่อยเหมือนเดิม หวานจัง”เสียงเล็กกระเส่าทันทีพลางตั้งท่าจะหุบขา แต่ไหนเลยชายหนุ่มจะยอมให้ทำเช่นนั้น ลิ้นสากแหวกทางก่อนแทรกเข้าสู่ใจกลางทีละนิด มือสองข้างยึดจับสะโพกมนไม่ให้ถอยหนี“อย่าหนี