All Chapters of Midnight Relation สัมพันธ์ลับวิศวะร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ผ่านไปหลายเดือนแล้วที่ความสัมพันธ์ของทิศเหนือและมุกไหมดำเนินไปอย่างลับ ๆ ตอนเช้าต่างแยกย้ายกันไปทำงานและไปเรียน แต่พอเที่ยงคืน จากเดิมที่เสียงออดหน้าห้องของเธอดังขึ้น ตอนนี้กลายเป็นเสียงล็อกประตูอัตโนมัติดังขึ้นแทน“ผมกลับมาแล้วครับ คิดถึงจังเลย”คนตัวโตขี้อ้อนวางถุงอาหารลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปกอดหอมคนตัวบางที่นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเพื่อรอเขากลับห้องเหมือนทุกคืนแม้วันนี้เขาจะขอไปงานวันเกิดเพื่อนแต่ก็รีบกลับ แถมยังแวะซื้อข้าวต้มปลาเจ้าดังที่เธอชอบกินมาฝากอีกด้วย“ผมซื้อข้าวต้มปลามาฝากครับ”พูดพลางจูบศีรษะทุยของคนในอ้อมกอด เธอเงยหน้าขึ้นแล้วย่นจมูกใส่“ใครเขาจะกินข้าวดึกขนาดนี้ล่ะ อ้วนตายพอดี”“ทีพี่ไหมกินผมดึก ๆ ทุกคืนยังไม่เห็นอ้วนเลย คืนนี้ให้เลือกว่าจะกินข้าวต้มหรือกินผมครับ” เอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแววตาร้อนแรงมุกไหมค้อนขวับ เดินไปหยิบชามมาแกะข้าวต้มปลาใส่ ทิศเหนือเดินตามไปนั่งตรงข้าม เธอจึงเลื่อนชามของเขาให้“กินไปเลย ไม่ต้องพูดมาก”คนตัวโตที่เมานิดหน่อยหัวเราะเบา ๆ ชอบใจ ก่อนตักข้าวต้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ คนตัวบางจึงกินบ้าง แต่เมื่อเธอเงยหน้าจากชามขึ้นมาสบตาที่แ

คืนนี้เขามีนัดกับกลุ่มเพื่อนที่ผับของวายุ แม้จะไม่อยากไปแต่เขาจำเป็นต้องใช้ชีวิตให้ปกติ ไม่อย่างนั้นจะเป็นเขาเองที่จมอยู่ในความทุกข์อยู่คนเดียว จึงทั้งดื่มทั้งเต้นอย่างสนุกสนานเต็มที่แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำใจหักหลังมุกไหมได้ แม้ชายหนุ่มรูปหล่ออย่างเขาจะมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาเข้ามาชนแก้วและเต้นนัวเนียจนแทบจะสิงร่างก็ตามแล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเวกัสดันทำให้น้ำอิงงอนเรื่องผู้หญิงคนเก่า และชายหนุ่มไม่ควรประมาทความรู้สึกหึงหวงของผู้หญิง เพราะน้ำอิงดันประชดเวกัสด้วยการคุยกับผู้ชายคนอื่นจนถูกลากออกไปทำมิดีมิร้ายกว่าพวกเขาจะตามออกไปช่วยได้ เวกัสเพื่อนของเขาก็ถูกพวกนั้นยำเละจนสลบคาเท้าพวกเขาอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลจนเวกัสพ้นขีดอันตรายก็เกือบเช้าจึงได้แยกย้ายเมื่อกลับถึงห้องนอนที่มืดสนิทก็ก้าวขึ้นไปนอนข้างมุกไหมบนเตียง เขาถอนใจพรืด ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมานอนห้องเธออีกทำไม ทั้งที่รู้ว่าดึกดื่นป่านนี้เธอคงไม่แหกตารอต้อนรับเขากลับห้องอย่างทุกที และทั้งที่ห้องของเขาก็อยู่ห่างจากเธอไม่กี่ชั้นเท่านั้น แต่หัวใจไม่รักดีดันเรียกร้องให้มานอนกับผู้หญิงไร้หัวใจมุกไหมรู้สึกตัวตั้งแต่ที่ประตู

“คืนนี้พี่จะนอนที่บ้านนะ เป็นห่วงไม้ นายกลับบ้านเถอะ”มุกไหมเอ่ยขึ้นทันทีที่ทิศเหนือพาไม้หมอนขี่หลังขึ้นมาส่งถึงห้องนอน“ให้ผมนอนด้วยคนได้ไหม ผมจะนอนหลับได้ยังไงถ้าไม่ได้กอดพี่ไหม”“นายจะบ้าเหรอเหนือ เกิดใครเห็นเข้าจะทำยังไง ที่บ้านคนเยอะแยะ”พูดพลางใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้น้องชาย ทิศเหนือจึงช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไม้หมอนที่หลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไรแม้แต่น้อย“งั้นเราก็กลับคอนโดกันดีไหมครับ”“แต่พี่เป็นห่วงไม้ อยากดูแลน้องก่อน”“แต่ไอ้ไม้มันเมาหลับไปแล้วนี่ครับ พี่จะต้องดูแลอะไรมันอีก สภาพอย่างนี้คงตื่นสาย ๆ โน่นแหละ อีกอย่างพี่ก็มีงานแต่เช้าด้วย ยังไงก็อยู่ไม่ทันมันตื่นหรอก เชื่อผมสิ”“งั้นกลับคอนโดก็ได้ แต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับไม้บ้าง นายต้องเล่าให้พี่ฟังให้หมด”แล้วคืนนั้นมุกไหมก็ได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับน้องชาย รวมไปถึงเรื่องราวของเพื่อนในกลุ่มอย่างเวกัสและน้ำอิงด้วยหลังจากที่เล่าจบ ทิศเหนือก็ทำให้เธอผ่อนคลายจากความเครียดด้วยวิธีเดิมอย่างที่ชอบทำทุกค่ำคืน แต่คืนนี้สัมผัสของเขาเร่าร้อนรุนแรงและแฝงไปด้วยความโหยหามากกว่าทุกครั้งอาจเป็นเพราะว่าเจ็บปวดกับเรื่องบ้า ๆ ที่ทุกคนให้คว

“ไปเที่ยวกลับมาหน้าตาสดใสนะครับพี่ไหม”มุกไหมที่กำลังเดินเข้าบ้านหลังกลับจากต่างจังหวัดชะงักเท้าเมื่อถูกน้องชายที่เพิ่งเดินออกจากห้องนั่งเล่นแซว“ไม้ กลับบ้านด้วยเหรอ”พี่น้องตรงเข้าสวมกอดกัน ก่อนมุกไหมจะจับน้องชายหมุนตัวซ้ายขวาเพราะไม่ได้เจอหน้ากันพักใหญ่“อะไร พี่ไหม”“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ก็คิดถึงน่ะสิ”น้องชายอมยิ้มก่อนจะหรี่ตามองเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่างในแววตาของพี่สาว เธอดูมีความสุข ดูมีชีวิตชีวาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนราวกับคนกำลังมีความรักแต่สายตาราวจ้องจับผิดของน้องชายทำพี่สาวเอนตัวหนี“อะไร”“พี่ไหมดูแปลกไปนะ”“แปลกยังไง อ้วนขึ้นเหรอ”รีบก้มมองร่างกายของตัวเอง เพราะพักหลังที่เธออยู่กับทิศเหนือ เขามักจะบังคับให้เธอกินข้าวจนแน่นท้องทุกมื้อ“ไม่อ้วน แต่ดูมีน้ำมีนวล ดูสดชื่นแปลก ๆ อย่าบอกนะว่าพี่มีแฟนใหม่แล้ว”คิ้วเข้มขมวดจนแทบจะชนกัน ดวงตาคมกริบวาววับ จ้องพี่สาวจนเธอรู้สึกร้อนวาบไปทั้งต้นคอกลัวหลุดพิรุธ“แฟนใหม่อะไร ไม่มี”“ใคร ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร”“บ้า พี่ไม่ได้มีใคร เอาอะไรมาพูดเนี่ย”ลูบซอกคอดับอาการประหม่า แม้จะมั่นใจว่าคราวนี้ทิศเหนือไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้ใคร

พิธีการในงานวันเกิดดำเนินต่อเนื่องจนสุดท้ายก็ถึงช่วงร้องเพลงอวยพรวันเกิดและเป่าเค้กเรียบร้อยแล้ว ไฟบนเวทีจึงดับพรึบก่อนจะสว่างจ้า เผยให้เห็นโซฟา พรมขนนุ่มปูบนพื้นเวทีพร้อมด้วยพานสินสอดทองหมั้นอย่างอลังการโดยมีฉากหลังเป็นอุโมงค์ดอกไม้สีขาวหอมฟุ้งทั่วบริเวณ“พี่ไหม แม่พี่กำลังจะทำอะไร” ทิศเหนือถามเสียงดังแทนเพื่อนทุกคนในโต๊ะที่มองหน้ากันไปมา“ว่าไงครับพี่ไหม ไอ้ไม้ไปไหน แล้วบนเวทีมันคืออะไร” ทิศเหนือยังไม่ยอมง่าย ๆ“ใจเย็นนะทุกคน อย่างที่เห็นนั่นแหละ พ่อแม่จัดงานหมั้นให้ไม้กับมิริน”เมื่อพูดจบ ทุกคนที่ต้องเข้าร่วมพิธีก็เดินขึ้นบนเวทีด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ยกเว้นเพียงไม้หมอนที่ใบหน้าบอกบุญไม่รับ ซึ่งทุกคนก็นั่งใกล้จนเห็นสีหน้าของเจ้าตัวอย่างชัดเจน“ขอเชิญคุณไม้หมอน สวมแหวนให้คุณมิรินได้เลยค่ะ”ไม้หมอนหันมองหน้าคนรัก กัดกรามแน่นแล้วลุกพรวดขึ้นยืนท่ามกลางความงุนงงและตกใจของทุกคนในงาน ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหาพิธีกรหญิง แย่งไมโครโฟนมาพูด“ผมต้องขออภัยทุกคนด้วยนะครับ ทั้งที่วันนี้ถูกเชิญมาร่วมงานวันเกิดแม่ผม แต่อยู่ ๆ ก็ต้องมาร่วมเป็นสักขีพยานในการหมั้นของผมด้วย งั้นผมขอใช้งานวันนี้ในการประกาศข