All Chapters of MAID FOR THE CEO: Chapter 11 - Chapter 17

RAFAEL MONTECILLO POVNakatitig lang ako sa labas ng bintana ng opisina ko. Ang view ng Makati skyline ay laging mukhang maayos, malinis, at organized. Pero ang buhay ko? Simula nang dumating si Maya, unti-unti nang nagulo ang lahat ng plano ko. At sa totoo lang, hindi ko akalaing magugustuhan ko ang gulo na ‘yun.Naalala ko noong unang araw na pumasok siya. Maid lang siya, kinuha ko para mag-asikaso kay Baste dahil wala na akong oras. Noong una, inis ako sa presensya niya. Masyado siyang prangka. Masyadong malakas ang loob na sumagot sa akin. Pero habang tumatagal, ‘yung "inis" na nararamdaman ko, unti-unting napapalitan ng kuryosidad. Sino ba itong babaeng hindi natatakot sa akin?Si Clara? Dati, akala ko siya ang kailangan ko. Business partner, sosyal, pasok sa standards ng pamilya ko. Pero noong nandiyan si Maya, doon ko napagtanto kung gaano kapeke ang mga relasyong nakabase lang sa status.Noong dinner party, noong aksidenteng mabasag ang vase, nakita ko ang takot sa mga mata ni

MAYA DELA TORRE POVAng mga sumunod na araw ay parang paglalakad sa ulap. Minsan, kinukurot ko ang sarili ko para masigurong hindi lang ako nananaginip. Ang CEO na dati ay halos hindi ako lingunin, ngayon ay parang laging hinahanap ang presensya ko sa loob ng mansyon. Pero hindi ibig sabihin na naging madali ang lahat. Sa katunayan, mas naging komplikado ang mga tinginan at ang mga simpleng salita."Maya, help me with my tie," utos ni Sir Rafael isang umaga habang nagmamadali siyang mag-ayos para sa isang meeting.Lumapit ako, medyo kinakabahan pa rin kahit sanay na ako. Ramdam ko ang mainit na hininga niya habang nakatingala siya nang bahagya para maayos ko ang necktie niya. Ang lapit niya. Masyadong malapit.*Huwag kang titingin sa mga mata niya, Maya. Huwag na huwag.*"Done, Sir," sabi ko agad pagkatapos kong higpitan nang bahagya ang pagkakatali. Hindi ko siya hinintay na tumingin sa akin at mabilis akong humakbang paatras."You're shaki

MAYA DELA TORRE POVAng mga sumunod na araw ay parang pag-akyat sa isang matarik na bundok. Hindi namin alam kung kailan kami mahuhulog o kung kailan kami makakarating sa tuktok. Habang ang balita tungkol sa audit ng Montecillo Holdings ay mainit na pinag-uusapan sa telebisyon at internet, ang mansyon naman ay naging isang tahimik na kuta.Si Rafael ay palaging nasa harap ng laptop niya, nakikipag-video call sa mga abogado, o di kaya'y nakatingin lang sa bintana na malalim ang iniisip. Hindi ko na siya tinatanong kung ano ang nangyayari. Alam kong pagod na pagod na siya sa pagpapaliwanag. Ang ginagawa ko na lang, sinisigurado kong may mainit na kape siya sa desk, na kumakain siya sa tamang oras, at na hindi nararamdaman ni Baste ang tensyon.Isang hapon, pagkatapos naming mag-bake ni Baste, nakita ko si Rafael na nakahiga sa sofa sa living room. Tulog siya. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko siyang makatulog nang ganito kahimbing sa gitna ng araw. Ang mga gu

MAYA DELA TORRE POVMahirap huminga kapag ang buong mundo ng taong kasama mo ay biglang gumuho sa harap mo. Nakayakap pa rin si Rafael sa akin, at ramdam na ramdam ko ang pag-uga ng mga balikat niya. Hindi siya umiiyak—mas malala pa roon, parang pinipigilan niya ang isang bulkan na sumabog mula sa loob. Para siyang estatwa na anumang oras ay pwedeng mabasag sa sobrang bigat ng dinadala niya.*Paano mo ba sasaluhin ang isang bilyonaryong sanay na solusyunan ang lahat ng problema gamit ang pera, pero ngayon ay wala nang magawa kundi manginig sa galit at gulat?*"Rafael," bulong ko habang patuloy na hinahaplos ang likod niya. "Huminga ka. Huwag mong dibdibin lahat nang sabay-sabay."Dahan-dahan siyang kumalas sa pagkakayakap. Tiningnan niya ako, at ang mga mata niyang laging matalas at mayabang ay puno na ng kawalan ng pag-asa. Ibinagsak niya ang mga dokumentong hawak niya sa mesa. Kumalat ang mga lumang papel—ang mga ebidensyang pilit itinago ng mga Montecillo sa loob ng maraming taon.