All Chapters of 4P หลังม่านมังกรร้อนเร่า: Chapter 11 - Chapter 20

สามวันต่อมาโจวอวี้หลุนหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนทำผิดโดยการไม่ไปหาพี่สะใภ้ทั้งสองอีก มีเพียงส่งเหวินเฉินไปดูแลพวกนางเท่านั้น พวกนางถูกขังอยู่ในเรือนพิษกำหนัดยังไม่กำเริบซึ่งโจวอวี้หลุนคิดว่าคงไม่พ้นคืนนี้เป็นแน่ เพราะพิษกำหนัดนี้จะกำเริบทุกสามวันขณะที่เขากำลังวางแผนว่าจะพาพวกนางหนีได้อย่างไร พ่อบ้านซินก็เร่งมารายงาน“นายน้อย แม่นางหยาง หายไปจากเรือนแล้วขอรับ”เขาเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงเย็น“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”“แม่นางหยาง หายจากเรือนไปแล้วขอรับ นายท่านนี่คือจดหมายที่แม่นางหยางทิ้งเอาไว้ขอรับ”ชายหนุ่มรับจดหมายมาอ่านอย่างร้อนใจ จากนั้นเขาก็กำจดหมายแน่นข้อความที่ทิ้งเอาไว้ให้เขาคือ อย่าตามหานางอีก นางยอมตายดีกว่าถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจากฝ่าบาทเขากำจดหมายแน่น เอ่ยเสียงเบา“หยางหลินหลิน ไยจึงโง่เพียงนี้”หยางหลินหลินคือสหายวัยเยาว์ของเขา ไม่แตกต่างจากฮองเฮาเหยียนซินซินพวกเขาร่ำเรียนและเติบโตมาพร้อมกัน แต่เดิมก่อนเข้าวังนางมีฐานะเป็นท่านหญิงหยาง ได้รับการเลี้ยงดูที่ใคร ๆ ก็ตามใจมาแต่เด็ก นางแก่นทะโมนและดื้อรั้นยังมีวรยุทธ์ แม้ว่าจะไม่สูงส่งแต่ก็เพียงพอที่จะเอาตัวรอดได้คงเพราะว่าข้างกายของเขามีสต

โจวอวี้หลุนปลอบคนไม่เก่งนัก เมื่อเห็นนางร้องไห้เขาก็รู้สึกอึดอัด มือหนึ่งยกขึ้นหมายจะลูบแผ่นหลังแต่จู่ ๆ ก็ยั้งมือเอาไว้“เจ้าพักเถิด ข้าจะไปเอาอาหารมาให้เจ้ากิน ยามนี้ดึกแล้วอย่างไรก็ต้องค้างที่นี่ พรุ่งนี้พวกเราค่อยรีบกลับเรือนก่อนที่คนของฝ่าบาทจะล่วงรู้”ราวครึ่งชั่วยามโจวอวี้หลุนก็กลับมาพร้อมกับโจ๊กข้าวเหนียวธัญพืชในมือทว่าบัดนี้กลับพบว่าหยางหลินหลินตกอยู่ในสภาพที่ไม่อาจมองได้ด้วยสายตาอีกต่อไปเมื่อร่างกายของนางเปลือยเปล่าและกำลังเล่นรักกับร่างกายของตนเองพร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอกระเส่าพิษกำหนัดของหยางหลินหลินกำเริบแล้ว หลังจากที่สงบลงไปชั่วระยะเวลาหนึ่งหยางหลินหลินลืมทุกสิ่ง ลืมว่านางตัดสินใจฆ่าตัวตาย เวลานี้รู้เพียงแต่ว่า ความรู้สึก อึดอัด ร้อนรุ่ม ไปทั้งตัว ทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังจะขาดใจตาย ด้วยสติสัมปชัญญะที่หดหาย ทำให้นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา มือเรียวคลึงร่างกายของตนเองพร้อมกับส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเอ่ยว่า"ข้ารู้สึกเหมือนจะตายแล้วท่านช่วยข้าด้วยเถิด"ชายหนุ่มรีบปิดประตู ก่อนที่นางจะส่งเสียงดังขึ้นเขาก็รีบวางชามโจ๊กข้าวเหนียวลงบนโต๊ะ แล้วตรงไปปิดปากของนาง

"ข้าไม่ไหวแล้ว สามี อื้อ ข้าจะแตกแล้ว""เจ้าเบาหน่อย พวกเรามีแขกนะวันนี้""ข้าไม่สนแล้ว ที่นี่บ้านข้าไยข้าต้องเกรงใจคนอื่น ท่านหุบปากแล้วเย่อข้าแรงขึ้น ให้ตายเถอะ ซี้ด ข้าเสียว อา..."สองสามีภรรยาที่อยู่ห้องติดกัน ก็คงทำเรื่องอย่างว่าไม่ผิดแน่ พวกเขาเองก็คงอดกลั้นไม่ต่างกัน จากนั้นโจวอวี้หลุนก็ได้ยินเสียงสตรีวัยกลางคนผู้ร้อนแรงผู้นั้นเอ่ยเสียงดัง“สามี เย่อแรงกว่านี้ หากว่าท่านทำไม่ได้ ข้าจะไปหาสามีใหม่”จากนั้นนางก็เร่งร้อนให้สามีดูเลียอกของตัวเอง สามีไม่รอช้าทำตามคำสั่งของภรรยาอย่างรวดเร็ว เขาก้มลงไปละเลงลิ้นตวัดเลียที่ปลายถันที่กำลังแข็งชันสู้ยิบตาเสียงกระแทกรุนแรงดังตับ ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงครางเสียวของภรรยา และเสียงดังที่แสดงความภูมิใจของสามี"เจ้าอย่าดูถูกข้า เป็นอย่างไรเล่า แรงพอหรือไม่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"เสียงกระแทกยังดังไม่หยุด แม้ว่าจะได้ยินเสียงของฝ่ายหญิงครางเพราะเสร็จไปแล้ว และเสียงของพวกเขาก็ทำให้หยางหลินหลินสติแตกไปแล้วในเวลานี้นางขึ้นคล่อมโจวอวี้หลุนพร้อมกับกำแท่งหยกของเขาเอาไว้แน่น“ให้ข้า เข้าไปในตัวข้า“ใบหน้าของนางแดงซ่าน ร่างกายร้อนเหมือนมีกองไฟใหญ่สุมอยู่ด้านใน หยางห

หยางหลินหลินครางสยิวออกมาเป็นระยะ ร่องหวานของนางตอดเขาถี่กระชั้น บัดนี้ลิ้นของเขากำลังละเลงเลียปลายยอดอก และเลื่อนมาเลียที่ฐานเต้า ไต่ลิ้นกลับมาที่ปลายยอดและดูดเข้าไปในปากทั้งปาดเลียทั้งดูดอย่างเร่าร้อน"อ๊าส์...เสียว"แผ่นหลังของนางหยัดแอ่น ควงสะโพกเสียวสะท้าน สองมือของโจวอวี้หลุนขยับกอบกุมสะโพกนางเอาไว้ จากนั้นก็ช่วยยกขึ้นและดันกระแทกลงมา ดุ้นของเขาถูกดันเข้าไปจนลึกสุดปะทะกับบางสิ่งบางอย่างภายในร่างของนางดังกึก ๆ ร่องรักขมิบตอดอย่างแรง โจวอวี้หลุนครางเสียวซ่านออกมา"อ๊าส์..." เสียงหอบหายใจดังฟืดฟาด หยางหลินหลินครางเสียงสั่นเมื่อนางกำลังจะเสร็จอีกครั้งแล้ว"ท่านอ๋อง อื้อ...ข้าจะแตกแล้ว..."เขาจับนางให้นอนหงาย สองขาพาดไหล่แล้วเป็นฝ่ายกระแทกด้วยตัวเอง ริมฝีปากของเขาขยับมาบดเคล้าแล้วแทรกลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปาก ครานี้เขาตั้งใจสำรวจอย่างเต็มที่โพรงปากของหยางหลินหลินช่างหอมหวานนัก ปลายลิ้นของนางก็นุ่มนุ่มเร้าอารมณ์นางซบใบหน้าลงบนลำคอแกร่ง ไล้ลิ้นเลียไปทั่วจนเปียกชื้น ร่างกายของโจวอวี้หลุนสั่นเล็กน้อยด้วยความเสียวซ่าน ร่องหลืบของนางตอบรับจากแรงกระแทกของเขา แน่นจนโจวอวี้หลุนครางแผ่ว และยิ่

เขาใช้เข่าดันขาสองข้างของนางให้อ้าออก จากนั้นก็ทาบแท่งหยกของตนเองถูไถกลีบอวบอวม"ซี้ด..."ยิ่งนางครางเขาก็ยิ่งถูไถแรงขึ้น "ข้าร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว ใส่มันเข้ามาเร็วเข้า ใส่เข้ามา"สองมือของเหยียนซินซินยกขึ้นเคล้นหน้าอกของตนเอง เสียงกรีดร้องอย่างเอาแต่ใจเร่งเร้าให้เขาสอดใส่เข้ามาถูกกลืนหายไปกับจุมพิตร้อนแรงของเหวินเฉิน"อื้อ อื้อ"นางกดศีรษะของเขาลงมาจูบ ริมฝีปากบดคลึงเคล้าคลอ บังเกิดเสียงตวัดลิ้นจูบคลึงเสนาะหู "อา...ฮองเฮา"เหยียนซินซินอ้าขากว้างพยายามให้เขาแทรกแท่งหยกเข้ามา ทว่าเหวินเฉินยังคงถูไถอยู่เช่นนั้น "เหวินเฉิน ข้าชอบเจ้าเพียงนี้ ไยเจ้าจึงไม่ยอมทำเล่า"นางกล่าวเสียงหวานแหบพร่าด้วยความกระสัน เสียงลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความทรมาน "ให้ข้าช่วยให้ท่านบรรเทาก่อนดีหรือไม่"นิ้วมือเรียวยาวของเหวินเฉินขยับมาขยี้ปลายยอดสีชมพูที่สู้มือ จากนั้นพลันครอบริมฝีปากลงบนเนินเนื้ออวบใหญ่ มือข้างหนึ่งเฟ้นฟอน ปากดูดเลียตวัดลิ้นไปรอบ ๆ ปลายถันด้วยความหิวกระหาย "อื้อ..."เขาขยับดูดสองข้างสลับกันจนเต้าของนางเปียกชื้น มือเรียวขาวกดศีรษะของเขาให้แนบยิ่งขึ้น ช่วงกลางร่างกายถูไถกับแท่งหยกแข็