All Chapters of 4P หลังม่านมังกรร้อนเร่า: Chapter 21 - Chapter 27

"สุดยอด เหวินเฉิน ข้ารักลิ้นของเจ้า เหวินเฉิน อ่าส์..."เหยียนซินซินครางชื่อของเขากระเส่า เหวินเฉินไม่คิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้ลิ้มลองฮองเฮาเช่นนี้ อีกทั้งเขายิ่งประหลาดใจ ที่นางแม้จะลืมตัวแต่ไยจึงได้ครางเรียกชื่อของเขาโดยไม่หลุดเรียกนามของผู้อื่นเลยแม้แต่น้อยทั้ง ๆ ที่เขากับฮองเฮาแม้จะพบกันบ่อยครั้ง แต่กับมีนับครั้งได้ที่จะได้สนทนากัน เขาเป็นสหายเรียน เป็นองครักษ์ของโจวอวี้หลุน จึงนับว่าเป็นสหายเรียนของนางเช่นกัน ทว่าเขาย่อมเจียมตัวไม่คิดจะอาจเอื้อมสนทนากับสตรีผู้ที่สูงส่งเช่นนาง อีกทั้งเขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าคนที่โจวอวี้หลุนมีใจให้ก็คือนางผู้นี้ทว่าบัดนี้ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไรก็ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว เมื่อเขากำลังดูดกินน้ำหวานจากร่องหลืบของนางอย่างเอร็ดอร่อย ลิ้นของเขาที่ตวัดเลียแบนาบ กลิ่นจรุงหอมหวานของนางทำให้เขาหยุดไม่ได้ ศีรษะของเขายังคงซุกอยู่ที่หว่างขาของนาง ใบหน้าที่ฝังลึกคลึงปลายลิ้นลงมาเลียความฉ่ำเยิ้มของนางทำให้หญิงสาวเปล่งเสียงครวญครางด้วยความเสียวซ่านปลายลิ้นหนาปาดเลียไปทั่วกลีบเนื้อรวดเร็ว ลิ้มรสชาติหอมหวานของกลินกายสาวอย่างแนบชิด ลมหายใจผ่าวร้อนเป่าลงที่เนินเนื้อ

เพราะว่าระหว่างที่หยางหลินหลินตกน้ำ จึงทำให้ขาได้รับบาดเจ็บไม่รู้ว่าไปกระแทกกับอะไร ทำให้ขาแพลงเดินไม่สะดวก โจวอวี้หลุนจึงจำเป็นต้องแบกนางกลับเรือน เส้นทางกลับเรือนย่อมคดเคี้ยว ไหนจะต้องเดินขึ้นเดินลงเขาทางลาดชัน โจวอวี้หลุนกลับแบกนางคล้ายแบกกระสอบนุ่น ใช้วิชาตัวเบาเหินบินโดยไม่รู้จักคำว่าหนักเพียงแต่ว่าการแนบชิดเช่นนี้กลับกระตุ้นพิษกำหนัดที่อยู่ในร่างของนาง เต้าอวบเสียดสีกับแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและไออุ่น ใบหน้าของนางแบลงมาใกล้ลำคอแกร่ง มองเห็นสันกรามคมของเขาได้ถนัดตา ช่วงเนินเนื้อกลีบยังแนบชิดแผ่นหลังเสียดสีกันจนนางคายน้ำหวานเยิ้มฉ่ำออกมาจนเปียกชุ่มลมหายใจของนางเริ่มถี่กระชั้น กระนั้นหยางหลินหลินก็ก็ยังพยายามควบคุมความต้องการของตนเองไว้ ทว่ายิ่งเขาขยับก็ยิ่งเสียดสี ในที่สุดหยางหลินหลินก็เปล่งเสียงครางออกมา"อ่าส์...ท่านอ๋อง"โจวอวี้หลุนกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เมื่อริมฝีปากของนางขยับเข้ามาแนบลำคอ มือของนางกำลังลูบที่หน้าอกของเขา และยังมีเต้าใหญ่ที่บดเบียดอยู่ด้านหลัง พิษกำหนัดแม้ไม่ได้กำเริบ แต่อย่างไรก็ยังอยู่ในร่างกายที่ผ่านมาเขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงไม่พบพวกนาง ส่งเพียงบ

หยางหลินหลินใช้สองมือกดใบหน้าของเขาเอาไว้แล้วกระหน่ำแลกลิ้นจูบด้วยความกระหาย กระทั่งลิ้นของทั้งคู่คล้ายจะเลือนหายเข้าไปในโพรงลิ้นของกันและกัน จากนั้นเขาก็ดึงสาบเสื้อของเธอให้แยกออกจากกันแสงสว่างที่ทำให้ทุกอย่างมองเห็นชัดทำให้เขาถึงกับตกตะลึง เมื่อเห็นเต้านมใหญ่ขาวนวลและปลายถันสีชมพูของนาง โจวอวี้หลุนเลื่อนใบหน้าลงมาดูใกล้ ๆ เขากดใบหน้าลงไปสูดดมความหอมหวานของอกขาว ๆ จากนั้นก็ผละออกเล็กน้อย พร้อมกับแลบลิ้นออกมาทว่าเขากลับเพียงแกล้งเลียเท่านั้น เมื่อปลายลิ้นของเขาหาได้สัมผัสปลายถันแต่อย่างใด"อื้อ ท่านแกล้งข้า ดูดนมข้า ได้โปรด ท่านอ๋อง ข้าทนไม่ไหวแล้ว"หยางหลินหลินเด้งหน้าอกเข้าไปตรงหน้าเขา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาจมหายเข้าไปในอกอวบใหญ่อีกครั้ง มือของนางจับมือหนาให้ทาบทับลงมาพร้อมกับเคล้นคลึงเต้าของนางข้างหนึ่งไปพร้อมกัน"ดูด หวั่นอ๋องข้าสั่งให้ท่านดูด"นางส่งเสียงกระเส่า สั่งเฉียบขาดแล้วหันข้างส่งเต้านมเข้าปากของเขา ชายหนุ่มส่งเสียงครางแผ่วแล้วเริ่มดูดรวบหัวนมเข้าไปในปากทั้งกัดกลืนเนื้อนุ่มนิ่มเต็มใบหน้าร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มแทบจะหลอมรวมกัน สองมือของเขาตะโบมลูบไล้เนื้อขาวอย่างหิวกระหาย

เขาปลดปล่อยน้ำสีขุ่นเข้าไปในปากเล็ก ปล่อยให้นางกลืนกินจนหมดและเริ่มเลียปลายหัวอีกครั้ง แท่งเนื้อของเขาอ่อนตัวลงเพียงชู่ครู่ หลังจากที่ปลดปล่อยน้ำกามออกมาแล้ว และพริบตาเดียวมันก็แข็งขึ้นมาอีกจากการดูดเลียไม่หยุดของนางครานี้เขาดึงตัวของนางขึ้นมาอุ้มเอาไว้ หญิงสาวใช้สองขาเกี่ยวเอวทั้งใช้มือเรียวงเกี่ยวลำคอของเขาเอาไว้ ปากของคนทั้งคู่ประกบแลกลิ้นกันอีกครา ราวกับว่าการต่อสู้นี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เมื่อเขากำลังอยู่ในท่าลิงอุ้มแตงและสอดใส่แท่งหยกเข้าไปในรูรักร้อนฉ่าของนาง"อ่าส์...แท่งหยกของท่านอ๋องร้อนยิ่งนัก อื้อ แทงเข้าไปในท้องของข้าจนสุดเช่นนี้ก็ยังเข้าไปไม่หมด""ร่องของเจ้าก็หวานยิ่งนัก ตอดข้าเก่งเหลือเกิน ข้าเสียใจแทนฝ่าบาทที่ไม่ได้ลิ้มลองร่องนี้""อย่าเอ่ยถึงคนผู้นั้นได้หรือไม่ ในสายตาของข้ามีเพียงท่านเท่านั้น"แท่งหยกของเขากระแทกเข้าไปในร่องหวานอย่างแรง สองมือของเขาจับก้นของนางเอาไว้แล้วขยับเข้าหาตัวตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ"ซี้ด เสียว อ่าส์ ซี้ด"กลีบของนางตอดรับแท่งหยกของเขาและปลิ้นออกมา ยิ่งิขาแทงลึกเทาไหร่เสียงครางของนางก็ยิ่งระงมดังสนั่นทั่วป่าผืนนี้ ร่างเล็กสั่นไปตามแรงกระแท