ระฆังยามเย็นมิอาจมองเห็นจันทร์เหนือสายน้ำ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 9

"ทำไมถึงต้องทำแบบนี้?"ผมพยายามสะกดกลั้นร่างกายที่สั่นเทา เอ่ยถามทั้งดวงตาแดงก่ำ หลายปีผ่านไป อวี๋เฉี่ยนไม่ได้อ่อนโยนน่ารักอีกต่อไปแล้ว ทว่าดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา"ซ่งหมิงโจว เพราะนายมันไม่ค่อยรู้จักความน่ะสิ"แล้วแบบไหนกันแน่ถึงจะเรียกว่ารู้จักความแม้กระทั่งแม่เองก็ขมวดคิ้วมองมาที่ผมเช่นกัน"หลายปีมานี้ ก็แค่อยากจะดัดนิสัยให้นายทำตัวดีๆ หน่อย ไม่ใช่คอยแต่จะคิดแย่งของของน้อง""หมิงโจว พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว แกตัดใจปล่อยมือซะเถอะ แกยังต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้แน่ๆ"ไม่มีวันได้เจออีกแล้วผมเม้มริมฝีปากแน่น เจ็บปวดหัวใจอย่างถึงที่สุด"ผมไม่เคยแย่งสิ่งของของซ่งฉีเลยสักครั้ง" ผมพูดจบด้วยเสียงสะอื้นตอนเด็กๆ พ่อกับแม่มักจะจำแต่สิ่งที่ซ่งฉีชอบได้เสมอ ดังนั้นผมจึงถูกบังคับให้ต้องชอบสิ่งเดียวกับเขาโดยปริยายเพื่อที่จะให้พวกเขาแบ่งปันความสนใจมาให้ผมบ้างสักเล็กน้อยแต่คิดไม่ถึงเลยว่า แม้กระทั่งคำว่า "ผมก็อยากได้เหมือนกัน" ในสายตาของพวกเขา มันก็คือการแย่งชิงตอนเป็นวัยรุ่น ผมตัวสูงกว่าน้องชายถึงสิบเซนติเมตรแต่แม่มักจะซื้อเสื้อผ้าตามขนาดตัวของน้องชายเสมอ ไม่ว่าผมจะคอยเ

เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าผมก็ยังคงทุบประตูอย่างสุดชีวิตจนฝ่ามือแดงบวม และมีเลือดซึมออกมา ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้ ภาพวาดของผมยังไม่ได้ถูกส่งไปที่นิทรรศการเลยชีวิตของผมมันมืดมนไร้หนทางไปหมดแล้ว แต่ภาพวาดของผมจะต้องได้แขวนอยู่ในกรอบที่สะอาดงดงามไม่รู้ว่าทุบอยู่นานแค่ไหน ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกอวี๋เฉี่ยนยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าตึงเครียด พอเห็นผมขดตัวอยู่บนพื้น แววตาของเธอก็เผยความตื่นตระหนก เธอรีบย่อตัวลง เอื้อมมือมาแตะหน้าผากของผม แต่ความร้อนจัดทำให้เธอต้องชักมือกลับ"นายเป็นไข้งั้นเหรอ? ทำไมตัวร้อนจัดขนาดนี้!""ยา…อยู่ใต้หมอนของผม…" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับจะขาดใจอวี๋เฉี่ยนรีบลุกขึ้น วิ่งไปยังห้องเล็ก ๆ ของผม หยิบกล่องยาออกมา ก่อนจะรินน้ำอุ่นมาให้ เธอค่อย ๆ ประคองให้ผมลุกนั่งอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าจะทำให้ผมเจ็บ "รีบกินเร็ว กินแล้วจะได้ไม่เจ็บนะ"ทันทีที่ผมกลืนยาลงคอ ซ่งฉีก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดเขาจ้องมองมาที่ผม แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นเบาๆ"พี่ครับ ทำไมพี่ต้องโกหกทุกคนด้วยล่ะ?""เมื่อกี้ผมเพิ่งเข้าไปดูในห้องของพี่มา ยาที่พี่กินเข้าไปมันไม่ใช่ย

"หมิงโจว""ไม่นะ"ผมได้ยินเสียงของพวกเขา เป็นครั้งแรกที่เสียงเหล่านั้นแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกเพราะตัวผมในวินาทีที่ร่างร่วงหล่นลงไป ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แทรกซึมไปทั่วทั้งร่าง เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกจากร่างของผม ย้อมแปลงดอกไม้จนแดงฉาน ครั้งนี้ พวกคุณจะยอมเชื่อผมขึ้นมาบ้างสักเล็กน้อยไหมนะสายฝนกระหน่ำเทลงมา ชะล้างทั้งเลือดและน้ำตาของผมไปจนหมดตัวเย็นเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน ผมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า"ผมเหนื่อยแล้ว…"ผมค่อย ๆ หลับตาลง และไม่ลืมตาขึ้นมาอีกเลย เที่ยงวันถัดมา คนในบ้านก็ยังคงตามหาซ่งหมิงโจวไม่พบเขาตกลงมาจากชั้นบน ตัวคนหายวับไปแบบนี้แสดงว่าต้องยังไม่ตายแน่ๆคงจะเดินหนีไปเองแม่ซ่งคิดในใจว่ารอให้ซ่งหมิงโจวกลับมาเมื่อไหร่ จะต้องตักเตือนสั่งสอนเขาให้หนักๆ เสียหน่อยกล้าดียังไงถึงคิดจะประชดด้วยการโดดตึกก็โดดอวี๋เฉี่ยนขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อย "หมิงโจวหนีไปมุดหัวอยู่ที่ไหนนะ ยังจะรู้จักประชดประชันไม่ยอมกลับบ้านอีก"แม่ของผมบ่นพึมพำ "รอให้เขากลับมาค่อยสั่งสอนเขาให้ดีๆ อย่าเอาแต่ใจตัวเองอีก"ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังข

อวี๋เฉี่ยนเดินทางไปยังสุสานฉางชิงก่อนเป็นที่แรก และได้พบกับร่างอันเย็นเยียบไร้วิญญาณของซ่งหมิงโจวเธอมองดูเขานอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่มีวันที่จะส่งยิ้มให้เธอได้อีกต่อไปแล้วเธอคุกเข่าลงต่อหน้าป้ายหลุมศพ ร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กคนหนึ่ง ก่อนเอ่ยคำว่าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ากลับไม่ได้รับเสียงตอบรับใดๆ กลับมาอีกเลยเจ้าหน้าที่ของสุสานได้นำสิ่งของที่ซ่งหมิงโจวทิ้งไว้มามอบให้แก่เธอ มันคือสมุดรวมภาพวาดเล่มหนึ่ง และไดอารี่อีกหนึ่งเล่มภายในสมุดรวมภาพ มีแต่ผลงานที่เขาวาดขึ้นตลอดหลายปีมานี้ มีทั้งบ้านในวัยเด็ก และมีภาพของเธอในวัยเยาว์ภาพวาดเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเงาร่างที่โดดเดี่ยว ใช้โทนสีที่หม่นหมอง มืดมน และแฝงไปด้วยความโศกเศร้าสลดใจจางๆผลงานภาพวาดชิ้นสุดท้าย ก็คือผลงานชิ้นที่เขาส่งไปจัดแสดงในนิทรรศการมันเป็นภาพของสุสานอันรกร้างว่างเปล่า มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ด้านหลังไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ภาพนี้มีชื่อว่า "ทางกลับบ้าน"ที่แท้ เขามองสุสานแห่งนี้เป็นบ้านหลังสุดท้ายของตัวเองมาตั้งนานแล้ว ส่วนไดอารี่เล่มนั้น ได้บันทึกเรื่องราวในใจทั้งหมดของเขา นับตั้งแต่เรื่องงานเลี้ยงหมั้นเมื่อ

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ค่าใช้จ่ายของซ่งฉีก็ยิ่งนับวันจะยิ่งบานปลายเขาเอาแต่รักความสนุกสบาย ใช้เงินมือเติบสุรุ่ยสุร่ายเงินเก็บทั้งชีวิตของพ่อซ่งและแม่ซ่ง ถูกเขาผลาญจนหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็วทว่าเขาก็ยังคงไม่รู้จักพอ เมื่อมองดูบ้านหลังนี้ที่ตั้งอยู่ในทำเลค่อนข้างดี ในหัวก็พลันผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาเขาแอบขโมยบัตรประชาชนและโฉนดที่ดินของพ่อซ่งแม่ซ่งไป โดยปิดบังไม่ให้ใครรู้ ก่อนจะนำบ้านไปจำนองกู้เงินกับธนาคารมาได้ก้อนโตเขาเอาเงินทั้งหมดนั้นไปเที่ยวเตร่ผลาญเล่น เข้าออกแต่สถานที่หรูหราราคาแพง ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยสุขสบายจนกระทั่งมีหนังสือทวงหนี้จากธนาคารส่งมาถึงบ้าน พ่อซ่งและแม่ซ่งถึงเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ ทั้งสองคนสติแตกในพริบตาพวกเขาทั้งโกรธทั้งแค้นซ่งฉี "ซ่งฉี แกมันบ้าไปแล้ว! แกกล้าดียังไงถึงเอาบ้านไปจำนอง!" พ่อซ่งโกรธจนตัวสั่น ยกมือจะตบเขา แต่กลับถูกซ่งฉีผลักกระเด็น ซ่งฉีไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “ก็แค่บ้านหลังเดียวเอง จะโวยวายอะไรกันนักหนา? ผมใช้เงินหน่อยแล้วเป็นอะไร? ตอนนี้บ้านนี้ก็เหลือผมเป็นลูกแค่คนเดียว เงินพวกนี้เดิมทีก็ต้องเป็นของผม