ระฆังยามเย็นมิอาจมองเห็นจันทร์เหนือสายน้ำ

"ทำไมถึงต้องทำแบบนี้?"

ผมพยายามสะกดกลั้นร่างกายที่สั่นเทา เอ่ยถามทั้งดวงตาแดงก่ำ

หลายปีผ่านไป อวี๋เฉี่ยนไม่ได้อ่อนโยนน่ารักอีกต่อไปแล้ว ทว่าดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

"ซ่งหมิงโจว เพราะนายมันไม่ค่อยรู้จักความน่ะสิ"

แล้วแบบไหนกันแน่ถึงจะเรียกว่ารู้จักความ

แม้กระทั่งแม่เองก็ขมวดคิ้วมองมาที่ผมเช่นกัน

"หลายปีมานี้ ก็แค่อยากจะดัดนิสัยให้นายทำตัวดีๆ หน่อย ไม่ใช่คอยแต่จะคิดแย่งของของน้อง"

"หมิงโจว พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว แกตัดใจปล่อยมือซะเถอะ แกยังต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้แน่ๆ"

ไม่มีวันได้เจออีกแล้ว

ผมเม้มริมฝีปากแน่น เจ็บปวดหัวใจอย่างถึงที่สุด

"ผมไม่เคยแย่งสิ่งของของซ่งฉีเลยสักครั้ง" ผมพูดจบด้วยเสียงสะอื้น

ตอนเด็กๆ พ่อกับแม่มักจะจำแต่สิ่งที่ซ่งฉีชอบได้เสมอ ดังนั้นผมจึงถูกบังคับให้ต้องชอบสิ่งเดียวกับเขาโดยปริยาย

เพื่อที่จะให้พวกเขาแบ่งปันความสนใจมาให้ผมบ้างสักเล็กน้อย

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า แม้กระทั่งคำว่า "ผมก็อยากได้เหมือนกัน" ในสายตาของพวกเขา มันก็คือการแย่งชิง

ตอนเป็นวัยรุ่น ผมตัวสูงกว่าน้องชายถึงสิบเซนติเมตร

แต่แม่มักจะซื้อเสื้อผ้าตามขนาดตัวของน้องชายเสมอ ไม่ว่าผมจะคอยเตือนอย่างไร แม่ก็ไม่เคยจำได้เลย

เป็นเหตุให้เสื้อและกางเกงของผมสั้นเต่ออยู่ตลอด

และเพราะเรื่องนี้ ผมจึงถูกหัวเราะเยาะมานานหลายปี

ผมควรจะยอมรับความจริงได้ตั้งนานแล้ว ซ่งหมิงโจว พวกเขาไม่ได้รักแกเลยสักนิด

อาจเป็นเพราะสีหน้าของผมดูโศกเศร้าจนเกินไป

ความเย็นชาที่อวี๋เฉี่ยนสร้างขึ้นมาสั่นคลอนเล็กน้อย เธอยื่นกระดาษทิชชู่ให้ผม

"หมิงโจว มองไปข้างหน้าเถอะนะ"

ผมไม่ได้รับมันไว้ น้องชายทำเป็นรู้สึกผิดอย่างเสแสร้งว่า

"พี่ครับ เป็นเพราะผมที่ทำผิดต่อพี่ ตอนนี้ผมกับอวี๋เฉี่ยนยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันเลย ผมคืนเธอให้พี่ก็ได้”

ทันใดนั้น แม่ของผมก็ยกมือขึ้นตบหน้าผมฉาดใหญ่

บนใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวและเจ็บปวดขึ้นมาทันที

ผมมองไปที่เธออย่างไม่อยากจะเชื่อ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบ

"ซ่งหมิงโจว แกจะอาละวาดหาเรื่องอะไรอีก! เฉี่ยนเฉี่ยนท้องแล้ว แกอยากจะให้เด็กเกิดมาแล้วกลายเป็นความอัปยศเหมือนอย่างแกงั้นเหรอ?"

ผมยืนอึ้ง เจ็บปวดใจจนแทบสิ้นลมหายใจ

ผมเป็นลูกที่แม่ตั้งท้องก่อนที่จะแต่งงาน

ในสายตาของแม่ ผมคือตราบาปจากการตั้งท้องก่อนแต่งงาน

ส่วนในสายตาของพ่อ ผมเป็นเพียงเครื่องมือบีบบังคับให้เขาแต่งงาน

เรื่องพวกนี้ผมรู้ดีมาตลอด ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโต ผมจึงมีผลการเรียนที่โดดเด่นและไม่เคยสร้างเรื่องเดือดร้อนเลยสักครั้ง

ผมคิดว่า ถ้าหากผมทำตัวให้ดีขึ้นอีกนิด พวกเขาก็คงจะหันมารักผมบ้าง

จนกระทั่งวินาทีนี้เอง ผมถึงได้เข้าใจว่า ไม่ว่าผมจะทำอะไรไปมันก็ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น

เพราะความปรารถนาสูงสุดของพวกเขาก็คือ การที่ไม่มีผมอยู่บนโลกใบนี้

และมันกำลังจะกลายเป็นความจริงในไม่ช้านี้แล้ว

อวี๋เฉี่ยนเดินเข้ามาใกล้ผม ดวงตาฉายแววสงสาร ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"หมิงโจว พวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ฉันกับอาฉีจะดูแลนายเป็นอย่างดีเอง"

ผมรีบถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อหลบเลี่ยงการสัมผัสจากเธอ

"อย่ามาจับตัวผม"

เสียงแหบแห้งจนแทบไม่มีเสียง

หกปีเต็มๆ

ไม่มีเลยสักวินาทีเดียวที่ผมจะไม่รู้สึกผิด

ทุกๆ ปีในวันเช็งเม้ง และวันครบรอบวันตาย ผมจะยืนขอโทษและสำนึกผิดอยู่หน้าหลุมศพครั้งแล้วครั้งเล่า

เฝ้าแต่คิดอยู่เสมอว่า ถ้าไม่ใช่เพราะจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ผม พวกเขาก็คงไม่ตาย

ทว่าเรื่องทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นเพียงเรื่องลวงโลก

แม้กระทั่งพ่อแม่แท้ๆ ของผมก็ยังร่วมมือกันหลอกลวง เพียงเพื่อความสุขของซ่งฉีเท่านั้น

ผมหันไปมองแม่ แล้วถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่เต็มอกออกมา "ที่พวกคุณบอกว่าไม่ยอมให้เข้าห้องของซ่งฉีเพราะกลัวจะทำใจไม่ได้ แท้จริงแล้วเป็นเพราะมันทะลุไปถึงห้องข้างบ้านได้ใช่ไหม?"

สีหน้าของแม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาหลบเลี่ยง ทว่าก็ยังคงฝืนพยักหน้า

"ใช่แล้วจะทำไมล่ะ? พวกเราทำไปก็เพราะหวังดีกับแกนะ อยากให้แกตัดใจให้ขาด จะได้ไปเริ่มต้นใช้ชีวิตดีๆ"

"เริ่มต้นใช้ชีวิตดีๆ งั้นเหรอ?"

ผมหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง ทว่าน้ำเสียงกลับฟังดูเศร้า

"พวกคุณทนดูผมไปกวาดหลุมศพเหมือนคนโง่คนหนึ่งในทุกๆ ปี ทนเห็นผมใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดและความคิดถึงอย่างทรมาน ในขณะที่พวกเขาเสพสุขรักใคร่กันอยู่ห้องข้างๆ นี่น่ะเหรอคือสิ่งที่พวกคุณบอกว่า หวังดีกับผม?"

"ซ่งหมิงโจว แกพูดจาอะไรของแก!"

ในที่สุดพ่อก็เดินออกมาจากห้องทำงาน คิ้วขมวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ

"พวกเขาสองคนรักใคร่ชอบพอกัน ที่ต้องแกล้งตายก็เพื่อไม่อยากให้แกต้องเสียใจ พวกเขาต้องยอมทนลำบากใจมาตั้งหลายปีขนาดนี้แล้ว แกยังจะเอาอะไรอีก?!"

รักใคร่ชอบพอกัน

ทนลำบาก

คำๆนี้ทิ่มแทงลึกลงไปกลางอกของผมอย่างโหดร้าย

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของผมก็เด้งข้อความว่า การจองคิวของศูนย์สุสานเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

ผมถอดแหวนวงนั้นที่ตามหาจนเจอเมื่อหลายปีก่อน วางลงบนโต๊ะ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ผมจะไม่สร้างปัญหาอีกแล้ว”