Todos los capítulos de สวย รวยและโง่ด้วย: Capítulo 61 - Capítulo 70

งานฉลองรับปริญญาของรัณนภันต์ถูกจัดขึ้นในคฤหาสน์เดชพิพัฒกุล งานรับปริญญาที่พ่วงด้วยงานแต่งงานเล็ก ๆ ของทั้งคู่“เราประหยัดเกินไปไหม จัดแยกกันก็ได้นะ” พระรามบ่นกับเมียรัก“ไม่เอามันเหนื่อย จัดครั้งเดียวแหละ” เจ้าสาวบอกกับเจ้าบ่าวที่หน้าหงิกหน้างอตั้งใจจะจัดงานแต่งให้เธอสมฐานะ แต่แม่คุณบอกเอางานเล็กเชิญแค่คนสนิทก็พอ ไม่อยากจัดอะไรให้ยุ่งยาก ในเมื่อจดทะเบียนสมรสกันอยู่แล้วและอยู่ด้วยกันนี่ก็จะครบสามปีอยู่แล้วแขกที่มาร่วมงานมีเพียงเพื่อนสนิทของคนทั้งคู่เท่านั้น ส่วนผู้ใหญ่สุดในงานก็น่าจะเป็นแทนไทที่เป็นทั้งทนายและผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว ส่วนผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าวก็ได้พ่อแม่ของพัสวีย์มาช่วยปูเตียงในห้องหอให้แม้แขกจะน้อยและแค่คนสนิทเท่านั้น แต่สองสาวเพื่อนยาหยีและเปียโนก็อดร้องไห้ไม่ได้จริง ๆ คำสัญญาของสองหนุ่มสาวแม้จะเรียบง่ายแต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ“พี่จะรักและซื่อสัตย์กับเธอตลอดอายุขัยของพี่”“รัณจะรักพี่รามตลอดไป”รักของเธอกับเขาเริ่มต้นจากศูนย์และเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จากคนไม่รู้จักพอได้อยู่ด้วยกันทุกเมื่อเชื่อวันความผูกพันทำให้ความรักที่มีต่อกันมั่นคงโดยที่ทั้งสองเองก็ไม่รู้ตัวและไม่เคยคิด

เธอไม่ได้ปฏิเสธขยับกายขึ้นนั่งบนหน้าท้องแกร่ง มือบางจับลูบแท่นเนื้อขึ้นลงมองหน้าคนนอนแผ่ราบ ใบหน้าพระรามบิดเบ้ด้วยความเสียว “ชอบไหมคะ” คนปลุกเร้าเอ่ยถาม ซึ่งแน่นอนว่าเขาพยักหน้าและตอบด้วยเสียงกระเส่า “ที่สุดเลยครับเมียจ๋า อา” เวลานี้คนที่อยากแตกคาคงไม่ใช่แค่เธอเขาเองที่อยากมากอยากให้เธอกดสะโพกลงเข้าครอบครองเขาจนสุดลำจากนั้นก็ส่ายร่อนและกระแทกเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง “รัณจ๋า เอาพี่” เมื่อเธอยังไม่ยอมครอบเขาสักทีพระรามจำเป็นต้องร้องขอ “พี่รามขารัณแห้งหมดแล้ว” เสียงหวานครางตอบอย่างน่าฟัด ดวงตาของเธอซุกซนอย่างที่เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร “ขึ้นมานี่ เกาะหัวเตียง” คนแห้งหมดแล้วขยับกายในท่วงท่าสุดน่าอายแต่เธอก็ชื่นชอบ สองมือบางจับหัวเตียงไว้แน่น วางกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำกับปลายลิ้นที่แลบออกมารอรับ “อา” เสียงหวานครางและแอ่นสะโพกไปมาด้วยความเสียว แม้มือเรียวยาวของพระเอกหนุ่มจะจับไว้แน่นไม่ให้เธอขยับหนี แต่เธอก็เสียวเกินกว่าจะทนนิ่งให้เขาใช้ลิ้นแทงกระหน่ำเธอได้ เธอขยับสะโพกขึ้นลงเมื่อลิ้นร้อนแข็งราวกับส่วนนั้นของเขา เสียงกรีดร้องกับจังหวะส่ายร่อนพร้

แทนไทจะบอกเพื่อนทุกคนที่เก่ง ๆ ว่าไม่ให้รับงานนี้“ถ้าบอกอา ป่านนี้พวกนั้นได้ไปเฝ้ารากมะม่วงแล้ว” คำว่าเฝ้ารากมะม่วงทำพระรามหันมองหน้าแทนไททันที“คุณรัณพูดอะไรคุณพระรามจะมองผมยังไง” แทนไทใช้มือลูบท้ายทอยอย่างเก้อเขิน“พี่รามอย่าทำให้รัณเสียใจนะ บอกไว้เลยคุณอาแทนไทโหดมาก” คนโดนบอกว่าโหดมากทำหน้าเหนื่อยใจกับสรรพคุณที่รัณนภันต์เสริมเติมแต่งไปมาก“ใครจะกล้า พี่ว่าไม่ทันถึงมืออาแทนหรอกเธอนั่นแหละจะจัดการพี่ก่อน” พระรามพูดติดตลก ไม่นึกกลัวสักนิดเพราะเขาไม่เคยคิดร้ายต่อเมียรักอยู่แล้ว“แล้วคดีความเป็นไงบ้างคะ” รัณนภันต์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ อยากรู้เฉย ๆ ไม่ได้มีความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยอะไรเลย“ตำรวจไม่ให้ประกันตัว เพราะกลัวหลบหนี อีกอย่างคุณชายมีการซื้อตั๋วเครื่องบินออกนอกประเทศหลังวันที่ขายหุ้นตำรวจก็เลยคิดว่าน่าจะเตรียมการหนีคดี”แทนไทอธิบายตามที่ได้รับฟังจากทางตำรวจและจากที่สมหญิงเล่าให้ฟัง“อาแทนจะบอกหลวงอาไหมคะ”“ไม่ครับ ผมว่าตอนนี้ท่านหย่าแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ไม่ควรไปรบกวนท่าน” พระอานัติหรือหลวงอาของรัณนภันต์เดินทางแสวงบุญอยู่ที่อินเดีย ท่านเลือกเดินทางสายธรรมะแล้ว เรื่องทางโลกก็ไม่สมคว

“ไปได้เหรอ” พระรามถามอย่างงุนงง“ได้สิคะ”“แล้วงานล่ะ”“ก็ลาออก” รัณนภันต์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาถาม“ลาออกได้เหรอ” พระรามถามอย่างไม่อยากเชื่อ เขานึกว่าเธอจะเป็นห่วงบริษัทเป็นห่วงงาน อยากให้เขาดูแลอยู่ทางนี้ส่วนเธอก็ไปเรียนทางโน้น“อ้าว...ก็ได้สิ”“เธอไม่ห่วงบริษัทเหรอ” พระรามถามด้วยความสงสัย“ไม่อะ ก็ให้คุณธนากรบริหารไป ส่วนพี่รามก็ไปกับรัณ” ห่วงบริษัทเหรอ ไม่ห่วงหรอก ห่วงผัวแก่มากกว่า หมาแก่ยิ่งขี้น้อยใจอยู่ด้วย“พี่ไปได้จริงนะ ไปแล้วพี่จะทำอะไรดี” ถามประโยคแรกแค่พอเป็นพิธีแต่ใจคิดไปไกลแล้วว่าถ้าไปอยู่ที่โน่นเขาจะทำอะไรดี“ไม่ต้องทำอะไรหรอก ถือว่าไปพักผ่อน พี่ทำงานมาเยอะแล้ว” รัณนภันต์บอกกับคนที่ทำงานเลี้ยงตัวเองตั้งแต่เด็ก“อืม พักบ้างก็ได้เนอะ พี่ว่าจะขายรถเอาเงินไว้ไปใช้ตอนอยู่กับเธอที่โน่น”“นั่นลูกรักไม่ใช่เหรอ” รัณนภันต์เอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ พระรามเคยยึดติดกับของพวกนี้“ไม่มีเวลาขับ ไม่มีเวลาดูแล ให้น้องไปอยู่กับคนที่เขามีเวลาดูแลได้พาน้องออกไปวิ่งบ้างดีกว่า” หลังจากไตร่ตรองอยู่นานเทียบค่าบำรุงรักษา ค่าประกันและค่าเสื่อมแล้ว พระรามคิดว่าขายออกน่าจะคุ้มที่สุด ถึงจะขาด

ตลอดช่วงบ่ายถึงเย็นย่ำพระรามร้องเพลงสลับเสียงครางให้เมียรักฟังไม่หยุด“รัณรู้แล้วว่าพี่รามชอบร้องเพลง แถมเสียงยังดีด้วยค่ะ พอเถอะนะคะ” คนไม่มีแรงวางมือข้างแก้มของคนหล่อ“อยากรู้ว่าเสียงดีไม่ดีโบราณเขาให้ร้องใส่โอ่ง” พระรามว่าวงแขนยังกอดรัดเธอไว้แน่นและยังฝังความเป็นชายไว้ในกายเธอคนฟังยังกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจสิ่งที่ต้องการสื่อ“ปกติโอ่งจะอยู่ในห้องน้ำ ไปกันเถอะครับไปร้องเพลงในห้องน้ำกัน”“ฮื่อ ไม่ไป! พอแล้ว รัณเหนื่อย”“เดี๋ยวพี่นวดให้ครับรับรองไม่เหนื่อย หายเมื่อยแน่นอน” คำล่อลวงของพระรามไม่ทำให้รัณนภันต์เชื่อเลยสักนิด แต่เธอจะทำอะไรเขาได้ในเมื่อเวลานี้เขายกตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าลิงอุ้มแตงสองขาเรียวของเธอทำได้เพียงตวัดรอบเอวสอบไว้แน่นเพราะกลัวตก สองแขนก็กอดรอบลำคอแกร่ง ปล่อยให้เขาพาเธอเดินไปยังห้องน้ำ ทุกจังหวะก้าวย่างทำให้บางสิ่งบางอย่างที่เสียบคากันอยู่ต้องผลุบเข้าออกแทบตลอดเวลา“อา...เสียว เสียวไหมครับที่รัก”คำกระซิบข้างใบหูสะอ้านนั้นไร้คำตอบกลับด้วยคำพูด หากแต่เธอตอบกลับเขาด้วยแรงสั่นสะท้านและขมิบตอดตอบพระรามร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี บางจังหวะอาจจะร้องกระท่อนกระแท่นด้วยเพราะความเส