Todos los capítulos de สวย รวยและโง่ด้วย: Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ คฤหาสน์เดชพิพัฒกุล“รัณจะแวะไปหาหลวงอาไหมเดือนนี้” พระรามเอ่ยถาม ปกติพวกเขาจะแวะไปกราบหลวงอาของรัณนภันต์ทุก ๆ สอง“หลวงอาไปอินเดีย รัณยังไม่ได้บอกพี่เหรอ”“ไม่ได้บอก” พระรามค่อนข้างชอบสนทนากับหลวงอาของเธอ คงเพราะทำให้เขาเข้าใจโลกมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นบรรลุที่จะทิ้งกิเลสทุกอย่างได้ในเวลานี้ มีห่วงเป็นเมียเด็กตรงหน้า“หลวงอาไปอินเดีย ไม่รู้จะไปกี่เดือน” ตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอเสีย หลวงอาก็บวชและไม่ยอมสึก สุดท้ายท่านก็เลิกรากับป้าหญิง ส่วนสมหญิงได้ยินว่ามีแฟนใหม่รุ่นราวคราวลูก“ทำไมหุ้นของบริษัทคุณพอลขึ้นไม่หยุดเลย” พระรามเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นข่าวหุ้น นึกสงสัยว่าหุ้นที่งบการเงินไม่ได้ดีเด่อะไรนั้นทำไมถึงได้ขึ้นไม่หยุด“อย่าซื้อนะ” รัณนภันต์ร้องห้าม“ไม่ได้ซื้อ แค่สงสัยว่างบการเงินก็ไม่ดี การแข็งขันในตลาดก็ใช่ว่าจะดี ทำไมหุ้นถึงได้ขึ้นไม่หยุด”“คงเป็นปาหี่ของใครบางคน ดูต่อไปอย่างห่าง ๆ เถอะค่ะ” เธอพูดแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าต่อไป“ทำโปรเจ๊กถึงไหนแล้วผ่านหรือยัง” พระรามกลับมาเรื่องเรียน รัณนภันต์ใกล้สอบแล้ว เพียงอีกไม่ถึงสองเดือนเธอก็จะทำเรื่องจบได้แล้ว“ผ่านแล้วค่ะ เหลือแค่ร

“จากตรงนี้ไปอีกสามสิบกิโลนะคะพี่ราม” คนหายงอนแล้วกำลังเปิดหนังสือเดินทางท่องเที่ยวชื่นชมกับลายเซ็นที่ได้มาประดับในสมุดเดินทางท่องเที่ยวเล่มแรกในชีวิตบทที่ 32 คนจะเลิกกันเพราะเดินป่า“อืม นี่ก็เป็นการเดินป่าครั้งแรกของพี่เหมือนกันนะ” พระรามเอ่ยบอกคนข้างกาย“ทำไมอะ พี่รามกลัวลำบากเหรอ”“นี่ถามหรือหลอกด่าพี่”“โธ่ ถามสิค่ะ ใครจะว่าคุณสามีได้ลงคะ” คนอ้อนสามีกอดแขนไว้แน่น“อืม…ตอนวัยรุ่นก็ไม่มีเงิน พอโตขึ้นมาหน่อยก็ทำงาน คิดว่าเก็บเงินสร้างฐานะก่อนค่อยเที่ยวก็ไม่สาย สุดท้ายก็อย่างที่เห็น” คำว่าน้ำขึ้นให้รีบตักจากผู้จัดการทำให้เขาทำงานหนักตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเทศกาลอะไรก็ตามเขาไม่เคยได้หยุด มีงานโชว์ตัวตลอดว่างจากถ่ายละครก็ต้องไปออกรายการต่าง ๆ งานหนักแต่เขาก็ได้เงินเยอะจริง ๆ แต่สิ่งที่ต้องจ่ายคือการรักษาหน้าตาของซูเปอร์สตาร์บ้านต้องหรู รถต้องแพง เสื้อผ้าต้องแบรนด์เนม นาฬิกา กระเป๋า ณ เวลานั้นพระรามจัดการจ่าย ๆ ไปตามที่ชาคริตแนะนำ กังวลแค่ว่าคนจะไม่รู้ว่าเรารวยแต่เมื่อมาอยู่กับรัณนภันต์ สิ่งที่เธอทำแตกต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิง เธอทำอะไรก็กลัวคนจะรู้ว่ารวย เขาในเวลานั้นคือหิวแสง ส

บทที่ 33 ขอหนูขี่หน่อย (ใส่รูป ขี่หลัง)“เดี๋ยวเรากินข้าวกันก่อนนะคะ” แพรรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเหตุว่าเวลานี้บ่ายโมงแล้วทุกคนน่าจะเริ่มหิวและเหนื่อย ตรงที่ทุกคนแวะกินข้าวคือภูหินช่อซึ่งถือว่านี่คือหนึ่งในจุดชมวิวที่สวยมาก อากาศบนเขาอุณหภูมิต่ำลงกว่าบริเวณพื้นราบซึ่งเวลานี้ยังถือว่าเย็นสบาย“งือ...ดีใจหยีหิวแล้วค่ะพี่วีย์” ยาหยีอ้อนหนุ่มที่เดินประกบข้างกาย ส่วนเพื่อนรักอย่างเปียโนยาหยีได้ถีบเพื่อนไปให้คุณภูเมฆดูแลแล้ว“พี่ราม...รัณเหนื่อยมากเลย” ใบหน้างามของยายเมียเด็กเต็มไปด้วยเหงื่อ แก้มแดงเป็นลูกตำลึง พระรามได้แต่ยิ้มกับคนเหนื่อย เขายื่นกระบอกน้ำเย็นที่ตัวเองเป็นคนแบกขึ้นมาให้กับเธอ“กินน้ำก่อน ค่อย ๆ จิบนะ”“ขอบคุณค่ะ ที่รัก” คำว่าที่รักทำให้เพื่อน ๆ ที่เหม็นความรักต้องหันหน้าออกไปทางอื่น คู่นี้จะหวานกันไปถึงไหนผ้าใบถูกปูให้ทุกคนได้นั่งสบายกว่าการนั่งบนพื้นหญ้าซึ่งอาจมีแมลงหรือหนาม อาหารบนภูเขาสูงพร้อมวิวหลักร้อยล้าน ที่รายล้อมด้วยขุนเขาและสายหมอกคือหมูทอดกับไก่อบที่ทางลูกหาบกับทีมอาหารทำมาจากข้างล่างและห่อขึ้นมาด้วยกระติกเก็บความร้อนทำให้อาหารยังคงอุ่นและน่ากินพระรามสั่งให้เดวิดกับแพร

“เดินกันต่อเลยนะคะเดี๋ยวเราจะไม่ทันไปผาหัวสิงห์ เจ้าหน้าที่ให้อยู่ที่ผาหัวสิงห์แค่ถึงห้าโมงเย็นค่ะ” แพรรี่เอ่ยย้ำกับทุกคนให้รีบออกเดินต่อไปยังจุดกางเต็นท์ซึ่งอยู่ไม่ไกลเดินจากเนินหมาหอบเพียงไม่นานทุกคนก็ถึงจุดกางเต็นท์ซึ่งทีมลูกหาบได้มากางเต็นท์เป็นที่เรียบร้อย“พี่เจ้าหน้าที่ เราไปตามล่าลายเซ็นกัน” ยาหยีชี้ไปยังจุดที่เจ้าหน้าที่อุทยานตั้งแคมป์ ซึ่งเวลานี้มีเจ้าหน้าที่ประมาณห้าหกคน สาว ๆ ต่างดีใจที่ได้ลายเซ็นจากพี่ ๆ เจ้าหน้าที่“งือ พี่วาดสวยจัง” รัณนภันต์มองลายเซ็นของพี่ ๆ เจ้าหน้าที่ที่วาดเป็นรูปสัตว์และรูปผาหัวสิงห์ คนชอบงานศิลปะอย่างรัณนภันต์มองสิ่งที่อยู่ในมือด้วยความอิ่มเอิบใจ“ใช่คุณพระรามไหมครับ” เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งทักอดีตซูเปอร์สตาร์ของเมืองไทย“ใช่ครับ” พระรามตอบพร้อมรอยยิ้ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงปิดหน้าปิดตาเพื่อไม่ต้องการให้คนจำได้ แต่เวลานี้พระรามไม่ได้คิดว่าตนเองเป็นพระเอกดังใช่แต่ก่อนก่อนหน้าการใช้ชีวิตของเขายุ่งยากเกิน กลัวแต่ว่าจะไปไหนแล้วคนจำได้ กลัวว่าจะโดนถ่ายรูป กลัวว่าจะโดนแฟนคลับรุม เอาเข้าจริง ๆ ทุกวันนี้เขาไปไหน อย่างมากก็แค่มีคนเข้ามาทักบ้างเท่านั้นพระราม

“ขอบคุณนะครับพอล ไม่มีคุณผมคงไม่มาถึงตรงนี้” ชายหนุ่มหอมแก้มคนข้างกายฟอดใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะพอลเขาก็คงไม่ก้าวมาถึงจุดนี้“ผมก็ต้องขอบคุณชายเหมือนกัน” พอลกอดเอวแฟนหนุ่มไว้แน่น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง “แล้วนี่เก็บของแล้วเหรอครับ” ชานนท์เอ่ยถามคนในอ้อมกอด“ครับ ชายตามไปนะพอลให้เลขาซื้อตั๋วไว้ให้แล้ว” พอลต้องไปทำงานที่ดูไบเพื่อเจรจาร่วมทุนกับบริษัทอาหารเสริมของดูไบ“ทำไมไม่ไปพร้อมกัน” ชานนท์เอ่ยอย่างขัดใจ เขาอยากไปกับพอล“ไปด้วยกันแล้วใครจะดูบริษัทล่ะ เอาน่าแป๊บเดียวนะแค่อาทิตย์เดียวแล้วชายค่อยตามไป จากนั้นเราก็จะได้เที่ยวกันยาว ๆ เลย” พอลใช้เสียงสองอย่างมีจริต ซึ่งชานนท์แพ้เสียงนี้“อืม...แล้วจะรีบตามไปนะ” ชานนท์บอกอย่างอารมณ์ดี คำว่าได้พักเป็นเดือนแล้วใช้ชีวิตไฮโซหรูหราเป็นสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุด ดูไบใคร ๆ ก็รู้ว่าเป็นประเทศที่ร่ำรวยเหมาะกับเขาที่เวลานี้เป็นเศรษฐีพันล้าน“เออ...อย่าลืมนะวันจันทร์ราคาหุ้นเราน่าจะ new time high อย่าลืมตั้งขายราคาตามที่บอกนะ แล้วค่อยกลับมาซื้อใหม่สักสัปดาห์หน้าก็ได้ ขายเอากำไรก่อน”“อืม ไม่ลืมหรอก” ชานนท์รับปาก เขาเทขายและซื้อหุ้นของบริษัทที่พอลถือหุ้นเ