All Chapters of สวย รวยและโง่ด้วย: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำชีวิตในวัยยี่สิบปีของเธอกำลังตกที่นั่งลำบาก เมื่อสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกในต่างประเทศเมื่อไม่กี่เดือนก่อนและเวลานี้เธอกำลังโดนคนที่เธอคิดว่าเขารักจ้องจะฮุบสมบัติโดยการแต่งงานที่เธอไม่เต็มใจลูกชายติดภรรยาของผู้เป็นอา เธอในวัยยี่สิบนักศึกษาปีสามมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ชีวิตคุณหนูผู้สดใส ได้รับการประคบประหงมจากผู้เป็นบิดามารดามาโดยตลอด เวลานี้เธอช่างเป็นผู้อ่อนต่อโลกสวย รวยและโง่ด้วยนั่นคือนิยามของรัณนภันต์ ผู้ชายต่างหมายปอง เธอมีทุกคุณสมบัติที่ผู้ชายอยากได้ญาติสนิท พี่ชายที่เธอหลงรัก หากเป็นก่อนหน้านี้เธอคงอยากยอมรับงานแต่งงานครั้งนี้ แต่เมื่อได้รับรู้ความจริง ผู้หญิงสวยรวยโง่อย่างเธอนี่แหละจะทำให้เขารู้ว่าลูกแมวกับลูกเสือมันต่างกันอย่างไร----“เจ้ว่ารามยอมคุณลีน่าไปเถอะแลกกับชื่อเสียง”พระรามฟังทางแก้ปัญหาของผู้จัดการส่วนตัวแล้วก็กำหมัดแน่น คนอย่างเขาไม่เคยคิดขายตัว โดยเฉพาะขายให้ผู้หญิงแก่คราวแม่พระรามไม่เคยรังเกียจผู้หญิงที่อายุมากกว่าแต่ลีน่าเป็นแม่ของอดีตเพื่อนสนิทของเขาตั้งแต่ครั้งเมื่อเรียนมหาวิทยาลัยใครจะคิดว่าผัวเธอตายได้ไม่กี่เดือนเธอก็ยื่นข้อเสน

“พี่รามมาได้ยังไงคะ” “มาพักผ่อนก่อนทำงาน พี่มาตั้งแต่เมื่อวาน พักห้องใกล้เธอรู้เห็นทุกอย่าง” คำว่ารู้เห็นทุกอย่างของพระรามทำคนฟังขนลุกเกรียว แต่เพราะเป็นนักแสดงมืออาชีพ เธอจึงขมวดคิ้วราวกับสงสัยว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร “ข้าวไม่เข้าใจค่ะ พี่รามหมายถึงอะไร” ใบหน้าไร้เดียงสาและน้ำเสียงอ่อนหวานนั่นทำให้พระรามต้องแสยะยิ้ม “เลิกกับวีย์ซะเธอไม่เหมาะกับมันหรอก ปล่อยมันไปถ้าเธอจะจับปลาสองมือ” คำพูดของพระรามยังไม่ทำให้นางเอกสาวเจ็บใจเท่ากับสายตาของเขาที่แฝงทั้งความดูถูกและรู้เท่าทัน“ก็เอาสิคะ คิดว่าพี่วีย์จะเลือกใครระหว่างเพื่อนกับแฟน” ในเมื่อพระรามรู้เห็นเรื่องของเธอกับผู้กำกับ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องปิดบัง“นี่เธอ!” นางเอกในจอคือนางร้ายในชีวิตจริงสินะ เขาไม่น่าแนะนำให้ข้าวฟ่างรู้จักกับพัสวีย์เลยให้ตายเถอะ ผู้หญิงใส เด็กต่างจังหวัด นิสัยน่ารักที่เขาเคยเห็นคงเป็นแค่ละครบทหนึ่งที่เธอสร้างขึ้นสินะ“วีย์อาจไม่เชื่อผม แต่หลักฐานผมมีก็น่าจะทำให้เชื่อได้นะ”บทที่ 2 คดีพลิกหนึ่งเดือนต่อมา “ข่าวใหญ่ค่ะคุณน้อง” มดแดงพิธีกรรายเกาะเตียงบันเทิงเอ่ยกับใบพริกพิธีกรอ

เจ็ดปี...เกือบครึ่งหนึ่งของชีวิตเธอ มีชานนท์อยู่แทบทุกช่วงเวลา แม้ไม่มีการพูดคุยอย่างเป็นทางการถึงความสัมพันธ์ของเขากับเธอ แต่ทั้งคู่ก็ต่างรู้ดีว่าเขากับเธอเป็นคู่หมายกันและทันทีที่เธอเรียนจบ เราทั้งสองก็จะแต่งงานกันและครองรักกันอย่างมีความสุขรัณนภันต์ยืนโบกมือส่งเพื่อนที่เดินทางกลับบ้าน เมื่อคืนเธอขอให้เพื่อนมานอนเป็นเพื่อนเพราะอยากดูซีรีส์สยองขวัญเธอไม่กล้าดูคนเดียว“คุณรันจะไปไหนคะ” เสียงของบอดีการ์ดสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าในมือของเจ้านายมีกระเป๋าสะพายใบเล็ก“รัณจะไปบ้านพี่ชานนท์ค่ะพี่แพรรี่” อุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกของบิดามารดาแม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจะบอกว่าเกิดจากเครื่องยนต์ขัดข้องและสรุปสำนวนว่าเป็นอุบัติเหตุอานัติผู้เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของนุติหรือบิดาของรัณนภันต์กลับกังวลใจเรื่องความปลอดภัยของหลานสาว ทำให้ทุกวันนี้รัณนภันต์มีบอดีการ์ดประจำตัวที่คอยติดตามสามคน แรก ๆ รัณนภันต์ไม่ชินเลยสักนิดแต่เมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างก็ลงตัวแพรรี่ ทรายและเรนนี่ บอดีการ์ดสาวทั้งสามนอกจากจะเป็นทำงานเป็นบอดีการ์ดแล้วยังเป็นเหมือนเพื่อนในบางวันของเจ้านายอีกด้วยรถตู้คันหรูซึ่งแน่นอนว่ารอบคันกันกระสุน

พระรามมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจกับคำตอบของเธอและคำพูดของเธอก่อนหน้านี้ สิ่งที่เธอพูด แสดงว่าเธอได้ยินสิ่งที่เขาคุยกับพัสวีย์เด็กไม่มีมารยาท“ให้รัณช่วยไหมคะ” รัณนภันต์ไม่สนใจพี่ชายข้างบ้านว่าจะทำหน้าอย่างไรเวลานี้เธอสนใจคนตรงหน้ามากกว่า“ช่วยอะไร” พระรามขมวดคิ้วถาม เด็กสาวตัวเล็ก ๆ แบบนี้จะช่วยอะไรเขาได้ ปั่นวิว ปั่นคอมเมนต์“เงินสองร้อยไง” คำตอบของเด็กสาวทำคนฟังขมวดคิ้ว“ไปเล่นไกล ๆ ไป” พระรามไล่อย่างไม่ไยดี ยายเด็กนี่คิดว่าคนอย่างพระรามต้องบากหน้ามาหาเพื่อนเพื่อยืมเงินสองร้อยบาทเนี่ยนะ“ไอ้ราม!” พัสวีย์ตะคอกเพื่อนที่พูดจาไม่ดีกับน้องสาวข้างบ้าน“รัณให้สามร้อยเลย”“พี่บอกให้ไปเล่นไกล ๆ ไง โอ๊ย! อะไรของมึงไอ้วีย์ตบกูทำไม” พระรามยังออกปากไล่เด็กสาวที่เขาคาดการณ์อายุว่าไม่น่าจะเกินวัยมัธยมแต่กลับโดนเพื่อนที่นั่งข้างกันตบหัวอย่างแรงจนหัวทิ่ม“น้องรัณพูดจริงเหรอครับ” พัสวีย์ถามด้วยสายตาเป็นประกายแห่งความหวัง“จริงค่ะ แต่รัณมีข้อแลกเปลี่ยน”“อะไรครับ” พัสวีย์เอ่ยถามอย่างอยากรู้“พี่รามแต่งงานกับรัณสามปี”“ประสาท!” เป็นเสียงของพระรามที่พูดขึ้นทันทีและเป็นอีกครั้งที่โดนเพื่อนตบหัว“ก็แล

สามร้อยล้าน สามร้อยล้าน พระรามมองเตียงนอนที่น่าจะกว้างกว่ามาตรฐานหกฟุต มีเสาสี่เสาที่มีม่านสีขาวกับชมพู นั่นก็เหมือนกับเตียงเจ้าหญิงในนิยายให้ตายเถอะ ไอ้วีร์มันบอกว่ายายเด็กนี่อายุยี่สิบโตแล้ว โตแต่ตัวสินะ“แต่เราแต่งกันแค่ในนาม” พระรามเอ่ยแย้ง เขาไม่ชอบห้องนอนมุ้งมิ้ง ไม่ชอบตุ๊กตาคิตตี้เต็มที่นอนและไม่ชอบคือยายเด็ก...แว่น ใส่แว่นตอนไหนวะ“ค่ะ แค่ในนาม แต่ก็ต้องทำให้สมจริง” คำว่าสมจริงในนิยามของรัณนภันต์คืออยู่ห้องเดียวกัน ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างที่คนอื่นไม่สงสัยแต่ในนิยามของพระรามอาจต่างออกไปสักเล็กน้อย ในเมื่ออยู่ในที่รโหฐานอย่างเช่นห้องนอนก็ควรแยกห้องกันเพื่อความเป็นส่วนตัว“แต่เราอยู่ในบ้าน”“ไม่ว่าที่ไหนเราก็ต้องทำให้พวกเขาคิดว่าเราแต่งงานกันจริง ๆ ค่ะ” น้ำเสียงของเธอเน้นย้ำและบ่งบอกว่าเรื่องที่คุยกันค่อนข้างซีเรียส“โอเค ๆ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน นี่เธอใส่แว่นเหรอ”“ใส่กรองแสงสีฟ้าค่ะ” ว่าแล้วรัณนภันต์ก็เดินไปยังอีกมุมของห้อง ซึ่งมีฉากกั้นเป็นสัดเป็นส่วน พระรามเดินตามเพราะยังคุยกันไม่เสร็จ หญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ“พี่รามเดินดูห้องได้เลยนะคะ ที่รัณเลือกพี่เพราะพี่เป็นนักแสดงหว