All Chapters of เร้นรักใต้แสงจันทร์: Chapter 11 - Chapter 20

เขาหวาดกลัวความเงียบสงัดไร้ที่สิ้นสุดนี้ กลัวการเฝ้ารอที่จะไม่ได้อะไรกลับมาอีก กลัวสัมผัสอันเย็นชืดและแข็งทื่อนี้เหลือเกินขณะจ้าวรั่วอิ๋งมองดูความทุกข์ระทมและความอาลัยอาวรณ์ที่ปิดไม่มิดในดวงตาเขา ไฟริษยาก็แทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะของนางจนหมดนางจิกเล็บลงฝ่ามือ ใช้ความเจ็บปวดบังคับตนเองให้สงบนิ่ง ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นและปนเสียงสะอื้นไห้ "ฝ่าบาท พระองค์ยังมีหม่อมฉันอยู่ทั้งคนนะเพคะ...หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์ตลอดไป เหมือนตอนที่พวกเรายังเด็ก... ฝ่าบาท ทรงหันมาทอดพระเนตรหม่อมฉันเถิด ทรงมองดูหม่อมฉันสิ..."ทว่าเซียวจือหลิ่นกลับทำเป็นหูทวนลม เพียงสั่งหลี่เต๋อฉวนที่ยืนหายใจเบา ๆ อยู่ด้านข้าง "ตามหาต่อไป แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล ผู้มีวิชาอาคมมากมายถึงเพียงนั้น เราไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครชุบชีวิตนางได้"หลี่เต๋อฉวนจุกแน่นในลำคอ ขานรับเสียงต่ำ "...พ่ะย่ะค่ะ"จ้าวรั่วอิ๋งทรุดนั่งลงกับพื้น มองดูสายตาของเซียวจือหลิ่นที่ไม่เหลือเงาของนางอีกต่อไป มีเพียงร่างไร้วิญญาณเย็นเฉียบบนเตียงตั่งเท่านั้น หัวใจของนางค่อย ๆ ดิ่งจมลงสู่โพรงน้ำแข็งอันเยือกเย็น ทว่ากลับถูกความไม่ยอมแพ้และความเคียดแค้นแผดเผ

"พอที" เซียวจือหลิ่นขัดจังหวะเสียงกรีดร้องคลุ้มคลั่งของนาง เสียงไม่ได้ดังนัก แต่กลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาดเย็นชาและเหนื่อยอ่อน เขามองนาง มองดูดวงหน้าที่เคยทำให้เขาคะนึงหาแทบขาดใจ ใบหน้าที่เขาเคยคิดว่างดงามที่สุดในใต้หล้า ทว่ายามนี้กลับบิดเบี้ยวอัปลักษณ์เพราะความริษยาและเคียดแค้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่านางเป็นคนแปลกหน้า รู้สึกเหนื่อยล้าถึงขีดสุดเช่นกัน"ยามนี้เรา..." เขาเอ่ยเน้นทีละคำอย่างแจ่มชัด "...ไม่อยากเห็นหน้าเจ้า"พอพูดจบ เขาก็ไม่ชายตามองนางอีกแม้แต่แวบเดียว ถือกระบี่หันกายก้าวเท้าฉับ ๆ พุ่งทะยานออกไปจากตำหนักเฟิ่งอี๋"ฝ่าบาท! ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่ใดเพคะ! เซียวจือหลิ่น!" จ้าวรั่วอิ๋งกรีดร้องร่ำไห้ไล่หลัง ทว่ากลับถูกเหล่านางกำนัลขันทีเข้าดึงรั้งเอาไว้สุดกำลังเซียวจือหลิ่นขึ้นบนหลังม้า ถึงขั้นไม่ทันได้ระดมไพร่พลมากมาย พาเพียงกองทัพองครักษ์คู่ใจกลุ่มหนึ่งพุ่งทะยานออกจากประตูวังราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร มุ่งตรงไปยังสุสานไร้ญาตินอกเมืองทันทีสายลมหนาวกระโชกแรง บาดผิวหน้าจนเจ็บแสบราวกับถูกคมมีดกรีดแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย ในใจหลงเหลือเพียงความคิดเดียว คือต้องหานางให้พบ! ต้องหานางให้พบให

ถ้วยชาที่กุมอยู่ในมือเซียวจือหลิ่นพลันชะงักค้างลงฉับพลัน"ให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่งงั้นหรือ?" เขาทวนคำเสียงเบา ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือยินดี มีเพียงข้อมือที่แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวเล็กน้อยเพราะแรงบีบ"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมลอบเฝ้าสังเกตการณ์อยู่หลายวัน เสิ่นฮูหยินผู้นั้นเก็บตัวไม่พบปะผู้ใด ทว่าบางคราก็ออกไปซื้อหาผักปลาหรือรับส่งบุตรสาว กิริยาท่าทางและการเจรจา มีส่วนคล้ายคลึง... กับชาววังอยู่หลายส่วนพ่ะย่ะค่ะ..." องครักษ์ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม ไม่กล้าพูดต่อมีเสียง "แกร๊ก" ดังอย่างแผ่วเบาถ้วยชาเครื่องเคลือบดินเผาขาวชั้นเลิศ กลับถูกเขาบีบจนเกิดรอยร้าวขึ้นมารอยหนึ่ง น้ำชาอุ่นร้อนเอ่อล้นออกมาลวกนิ้วจนแดงก่ำ แต่เขากลับไม่รู้สึกไม่รู้สาเลย"ไปสืบมา" เขากล่าว น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ไปสืบเรื่องของเสิ่นชิงเหอผู้นั้น สืบว่าพวกเขารู้จักกันได้อย่างไร สืบว่าเด็กคนนั้น...กำเนิดมาเมื่อใด ม่าเรื่องจะยิบย่อยเพียงใด เราก็ต้องการรู้""พ่ะย่ะค่ะ!"องครักษ์เงาถอยออกไป ในห้องพระอักษรกลับสู่ความเงียบสงัด หลงเหลือเพียงเสียงปะทุของเปลวเทียนดังเปรี๊ยะ ๆเซียวจือหลิ่นนั่งเหนือบัลลังก์มังกร นิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหว ดั่

เจียงหนาน ตำบลชิงสุ่ยทัศนียภาพในฤดูใบไม้ผลิช่างงดงามยิ่ง ปุยหลิวล่องลอยไปทั่วสารทิศตรงมุมถนนมีร้านขายภาพวาดอักษรขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ชื่อว่า 'ม่ออวิ้นไจ๋' หน้าเรือนเรียบง่ายธรรมดา แต่ภายในกลับจัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและงดงามยามนี้ สตรีผู้หนึ่งในชุดสีเรียบ มวยผมปักไว้เพียงปิ่นไม้ธรรมดาหนึ่งเล่ม กำลังก้มหน้าลง นิ้วมือกดชี้ลงบนหน้าตำราที่เปิดกางไว้อย่างใจเย็น พลางพูดจาอ่อนโยนกับเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งที่นอนอยู่ข้างขาของนางเด็กหญิงตัวน้อยอายุราวสองสามขวบ มัดแกละเล็ก ๆ ไว้สองข้าง แก้มเนียนอมชมพูดั่งผลท้อ ดวงตากลมโตสุกใส จับจ้องตามทิศทางนิ้วมือของสตรีผู้นั้น พลางเอ่ยอ่านตามด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วเดียงสา "นิทรา...วสันต์...มิรู้...อรุณ..."แววตาและคิ้วของสตรีผู้นั้นอ่อนโยน มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ พลางลูบผมของเด็กหญิงอย่างทะนุถนอม "หนูน้อยของแม่ช่างฉลาดเฉลียวยิ่งนัก"ม่านผ้าตรงประตูหลังร้านถูกเลิกขึ้น เป็นบุรุษผู้หนึ่งในชุดสีเขียวคราม ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย มีท่วงท่าภูมิฐานดั่งบัณฑิตก้าวเดินออกมา ในมือถือผ้าคลุมไหล่สีขาวนวล ผืนผ้าถูกคลุมลงบนบ่าของสตรีผู้นั้นอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อม

ในชั่วพริบตาที่มือของนางแตะโดนม่านประตู เสียงของเซียวจือหลิ่นพลันดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไม่ใช่ความเยือกเย็นข่มขวัญดั่งองค์จักรพรรดิอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่สั่นเครือจนยากจะควบคุม กับการลดตัวลงมาขอร้อง"จงกลับไปกับเราเถิด" เขากล่าวเสียงต่ำ ทุกถ้อยคำดั่งเค้นเรี่ยวแรงออกมาจนหมดสิ้น "เรา... คิดถึงเจ้าเหลือเกิน"มือที่กำลังเลิกม่านขึ้นของจ้าวฮวนอี๋ ชะงักนิ่งไปเล็กน้อยจนแทบไม่อาจสังเกตเห็นได้ทว่าก็เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้นม่านประตูไหวเอน ร่างของนางพลันเลือนหายออกไปนอกห้อง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาค่อย ๆ ห่างไกลออกไปทุกทีเซียวจือหลิ่นตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ค้างอยู่ในท่ายื่นมือ ปลายนิ้วเย็นยะเยือกด้านนอกแว่วเสียงอันอ่อนโยนเป็นปกติของนาง เอ่ยกล่าวกับเสิ่นชิงเหอว่า "ท่านพี่ หนูน้อยหลับแล้วหรือยัง ข้าจะไปดูสำรับโอสถบนเตาไฟสักหน่อย ท่านช่วยดูแลหน้าร้านด้วยนะเจ้าคะ""ได้ เจ้าไปเถิด ระวังลวก"บทสนทนาระหว่างสามีภรรยา กลับเหมือนเข็มอันแหลมคมที่สุดนับพันนับหมื่นเล่มที่ทิ่มแทงลงในใจเขานางถึงขั้นไม่หันกลับมามองแม้แต่ปราดเดียวคืนนั้น ดวงจันทร์สาดแสงกระจ่าง ทว่าดวงดารากลับเบาบางเรือนหลังของตระ