Alle Kapitel von อลเวงรักสาวนักปรุง: Kapitel 11 – Kapitel 20

ซินหลิงเสียเดินตามป้าหลิวที่ชำนาญเส้นทางสายนี้ดี มีฮุ่ยเจินเดินตามใกล้ๆ รั้งท้ายด้วยซวนเซียวคอยระวังภัยให้ หูตาของนางมองทางโน้นทางนี้เงียบเชียบแต่ยังมองไม่เห็นทางออกจากหุบเขานี้ได้ คาดว่าเส้นทางนี้คงโผล่ออกไปยังที่โล่งไม่ได้"ป้าขุดอะไร"ซินหลิงเสียเห็นป้าหลิวขุดบางอย่างขึ้นมาฮุ่ยเจินไปช่วยอีกแรงนางจึงทำตาม ส่วนซวนเซียวมองหาเหยื่ออยู่ใกล้ๆสตรีทั้งสามขุดหัวมันชนิดหนึ่งขึ้นมาได้ พอขุดไปเรื่อยๆ ยิ่งเจอมากขึ้น พวกนางนำหัวมันมากองพะเนินไว้ได้หลายกอง นับแล้วก็เต็มสองตะกร้า"มันฝรั่งมากมาย อาหารที่ทำจากมันฝรั่งก็อร่อยมากด้วย"ซินหลิงเสียพูดขึ้นขณะที่นางแยกตัวออกมาจากกลุ่มไม่ใกล้ไม่ไกล ทุกคนยังคงมองเห็นได้ชัดเจนต้นมันฝรั่งอีกมากเกิดขึ้นทั่วบริเวณกว้าง ซินหลิงเสียนึกบางอย่างได้จึงเดินกลับไปหาคนอื่นๆ"ข้าว่ามันมากโขอยู่นะ วันนี้เราเอาเท่านี้ก่อนวันหลังค่อยกลับมาเก็บใหม่"นางบอกกับทุกคนที่หันมองเป็นตาเดียว"คนอื่นๆ ก็คงมาเก็บเช่นกัน เราต้องเก็บไปให้พอนะ หัวมันนี่พวกเราเพิ่งเคยเห็นเสียด้วยไม่รู้ว่ากินแล้วจะมีพิษหรือไม่"เสียงฮุ่ยเจินร้องบอก"เนื้อของมันคล้ายหัวมันที่กินได้ ข้าคิดว่ากินได้ เราลง

ทิศทางการปราบโจรขององครักษ์หนุ่มแห่งสำนักประจิมของเฟิ่งเซียนหยวน ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่มีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและโหดเหี้ยมเป็นที่เคารพของผู้ใต้บังคับบัญชา ชื่อเสียงเลื่องลือกลุ่มโจรน้อยใหญ่มีความเกรงกลัวเขาไม่เป็นเพียงรองผู้บัญชาการสืบทอดจากบิดาแต่ยังรั้งตำแหน่งซื่อจื่อโอรสองค์โตของชินอ๋องที่เป็นพระเชษฐาขององค์ฮ่องเต้ เพียงแต่การทำงานของเขาส่วนมากต้องออกไปไกลจากเขตราชสำนักจึงไม่ค่อยมีคนรู้จักทำให้การปราบโจรก่อกบฏง่ายขึ้นภาระหน้าที่ครั้งนี้สำคัญอย่างยิ่งพวกเหลือบริ้นคอยแทรกซึมเข้ามาในเขตเมืองซันไปทั่วเยี่ยงนี้ เขามีหน้าที่ปราบให้หมดกองโจรกลุ่มนี้เป็นระดับมาเฟียในบรรดาโจรทั้งหมดจึงต้องรอบคอบและถี่ถ้วน เฟิ่งเซียนหยวนเป็นคนตรงไปตรงมามีความยุติธรรมสูงเขาไม่ชอบการทำงานเอาหน้าเมื่อฮ่องเต้มีพระบัญชาก็ยินยอมทำตามโดยไม่มีเงื่อนไข ผลงานมีมากมายเป็นที่ประจักษ์แก่ชาวเมืองซัน ความดีความชอบนี้ทำให้ฮ่องเต้และองค์รัชทายาทโปรดปรานเป็นอย่างยิ่ง และหากเสร็จสิ้นงานนี้เขาก็จะเข้าพิธีสมรสที่ฮ่องเต้พระราชทานให้กับบุตรสาวแม่ทัพตามความเห็นชอบของทั้งสองตระกูลเฟิ่งเซียนหยวนมิได้สนใจสิ่งนี้เท่าใดนักเขาเป็นบุ

หยวนเย่เดินพรวดพราดเข้ามาเพราะเห็นนายใหญ่เงียบไปนาน เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าเขาก็ต้องหยุดชะงัก ยกมือปิดใบหน้ากางนิ้วออกเบิกตาโตแล้ววิ่งออกไปชายหนุ่มยิ้มบางมองสตรีตัวน้อยที่นอนหลับใหล เขาจัดการวางนางนอนราบในท่าสบายดึงผ้าห่มปิดถึงอกอย่างเบามือเกรงว่าจะตื่นขึ้นมา ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยทำเช่นนี้กับผู้ใดมาก่อน มันจึงทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ดูแลสตรีที่พึงพอใจ ใบหน้าคมสันมองดวงหน้าใสอย่างอ่อนโยนอมยิ้มกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่เก้อเขิน มองดูปากบางสีชมพูก็ทำให้เขาใจสั่นขึ้นมาอีกรอบ หากแต่ต้องตัดใจลุกขึ้นมาเพื่อไปอาบน้ำผลัดผ้าแล้วจะไปสั่งให้ป้าหลิวทำข้าวต้มสำหรับเย็นนี้หยวนเย่นั่งผ่าฟืนอยู่เมื่อเห็นนายใหญ่เดินเข้าเขตโรงครัวเขาถึงกลับลอบมองไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อครู่นายใหญ่โอบกอดอาเสียทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยปรายตามองสตรีใดแม้แต่คนเดียว เอาแต่มุ่งมั่นฝึกวรยุทธ อ่านหนังสือและทำงานไม่รู้จักหยุดหย่อน ภาพวันนี้คือซื่อจื่อกกกอดสตรีแปลกหน้าหรือว่าจะแอบชอบพอกันมาก่อน ก็อาเสียเป็นสาวสวยอรชรน่าทะนุถนอมขนาดนั้น หากเขาเป็นผู้ใหญ่กว่านี้สักหน่อยก็คงเกี้ยวพาราสีนางเช่นกัน งานนี้ไม่รู้ฝ่า

"โธ่ พี่เสียก็พูดเกินไป"เขาประท้วงเมื่อถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม ตัวเขาเองยังถือว่าเด็กนักมีโอกาสเติบโตอีกมากจะคิดสั้นเช่นนั้นได้อย่างไร"ข้าขอโทษ"นางพูดเสียงอ่อยรู้สึกผิดที่ปล่อยให้อารมณ์แห่งความระแวงเข้าครอบงำจนต้องทำให้คนดีอย่างซวนเซียวรู้สึกแย่ แต่เด็กหนุ่มไม่ได้ถือสาหาความกับสตรีเช่นนางอยู่แล้ว เขาถูกอบรมให้เป็นสุภาพบุรุษมาตั้งแต่เด็กโดยเฉพาะกับสตรีจึงทำให้ซวนเซียวดูเป็นเด็กใจกว้างเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมองข้ามเรื่องเล็กน้อย มองเพียงเป้าหมายใหญ่เท่านั้นซินหลิงเสียหายป่วยในเวลาไม่นานก็ออกมาทำอาหารได้ วันนี้นางอยากขอบคุณทุกคนที่ช่วยดูแล ในภายภาคหน้านางอาจต้องขอความช่วยเหลือจากพวกเขาเพราะคิดเอาไว้แล้วว่าอาจจะหาอาชีพทำในหมู่บ้านแห่งนี้"เจ้าดีขึ้นแล้วหรือ พักอีกสักหน่อยเถิด"เสียงป้าหลิวทักขึ้นเมื่อเห็นว่านางต้มยากินเอง"ไม่เป็นไร ขอบคุณป้าหลิวมาก"นางพูดยิ้มแย้มป้าหลิวช่วยยกหม้อต้มยาเทใส่ถ้วยใบเล็กให้ นางนั่งกินที่โต๊ะไม้หน้าโรงครัวพอดีกับหยวนเย่เดินมาจากอีกด้าน"พี่เสีย อาการดีขึ้นแล้วหรือเจ้าต้องพักให้มากนะ"เขาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงอย่างน้อยตอนนี้นางเท่ากับว่าเป็นคนของนายใหญ่ไปโด

ความโกลาหลอลหม่านหลายวันที่ผ่านมาเปลวเพลิงสีแดงทั่วทุกพื้นที่ การสู้รบมีผู้คนล้มตายเป็นเบือก็ค่อยๆ สงบลงด้วยชัยชนะของเฟิ่งเซียนหยวน เขานำกำลังเข้าเก็บศพของศัตรูพร้อมทั้งชาวบ้านและทหารอีกจำนวนมากจนเรียบร้อยทั่วทั้งหมู่บ้านที่เคยมีผู้คนอาศัยบัดนี้เหลือเพียงตอตะโก ควันดำลอยคว้างบนท้องฟ้าขมุกขมัวจนสุดสายตา บริเวณหมู่บ้านร้างไร้ผู้คนอาศัยเพราะถูกอพยพไปอยู่ที่อื่นชายหนุ่มมองหาร่องรอยของใครบางคนแต่กลับไม่พบแม้หลักฐานสักชิ้น เขาใจชื้นขึ้นมาว่านางคงหลบหนีไปกับกลุ่มลุงฝูได้ ป่านนี้คงปลอดภัยแล้ว เมื่อเขากลับเมืองหลวงคราวนี้จะสะสางงานให้เรียบร้อยก่อนแล้วจะกลับมารับนางไปอยู่ด้วยกัน"ทุกคนปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่"เฟิ่งเซียนหยวนถามซวนเซียวที่วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นตระหนกราวกับมีเรื่องไม่สู้ดีเกิดขึ้น"ปลอดภัยขอรับ ยกเว้น..."ซวนเซียวอึดอัดไม่กล้าพูดออกมาได้แต่ทำตาหลุกหลิกอย่างมีพิรุธ"ยกเว้นอะไร"เขาถามขึ้นด้วยความใคร่รู้จะได้แก้ไขทัน"พี่เสียหายไปขอรับ มีคนบอกว่าเห็นนางแยกตัวออกไปแล้วก็หาไม่พบอีก พวกเขาเกรงว่านางอาจจะถูกฆ่าตายแล้ว""เจ้าว่าอย่างไรนะ!"เฟิ่งเซียนหยวนหูอื้อไปชั่วขณะนึกไม่ถึงว่านางจ