Alle Kapitel von อลเวงรักสาวนักปรุง: Kapitel 21 – Kapitel 30

ซินหลิงเสียเดินทางเข้ามาถึงเมืองหลวงของต้าเว่ย นางเห็นผู้คนพลุกพล่านคาดว่าคงเป็นตลาดจึงวางตะกร้าลงแถวด้านท้าย"เจ้าหนุ่มขายอะไรหรือ"ชายวัยกลางคนทักถามขึ้น"เอ่อ ข้า ขายต้นโสมขอรับ"นางบอกตะกุกตะกักเขาจึงขอเลือกดูจนได้จำนวนหนึ่งกำมือและจ่ายเงินให้"เงินนี้คือ..."นางเงยหน้ามองอย่างฉงน ยังไม่ได้เอ่ยราคาแต่เขาก็ให้มามากมาย"รับไว้เถิด โสมเมืองนี้หายากนักข้ารู้ว่ามันราคาแพงแต่จำเป็นต้องใช้"พูดจบชายผู้นั้นก็เดินจากไป นางจึงก้มลงนับแล้วเก็บใส่ถุงพกเอาไว้ ถึงอย่างไรวันนี้ก็มีติดตัวแล้วห้าสิบตำลึงซินหลิงเสียยังคงยืนขายต่อไป มีผู้คนแวะเวียนมาเลือกอยู่เรื่อยๆ คนละเล็กละน้อยทำให้นางตั้งราคาขายในตอนนั้น ไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้คนที่นี่จะนิยมมากและเป็นของหายากในที่สุดก็ขายโสมจนหมดตะกร้าได้เงินมามากมาย เพียงเท่านี้ซินหลิงเสียก็ดีใจที่สุดแล้ว นางนับดูได้ถึงหนึ่งร้อยตำลึงนับว่ามากที่สุดตั้งแต่เข้ามาอยู่ในยุคนี้ และเป็นครั้งแรกที่นางได้จับต้องเงินๆ ทองๆ จึงอดตื่นเต้นไม่ได้หญิงสาวห่อเงินใส่ในผ้ามัดเก็บใส่สาบเสื้อมิดชิด ลูกท้อในตะกร้าหมดแล้วและนางยังขายเห็ดป่าได้อีก ตอนนี้ท้องกำลังหิวจัดกลิ่นหอมของบะห

ทั้งคู่ได้ยินชัดเจนว่าคุณชายผู้นี้เป็นบุตรชายของเศรษฐี เป็นลูกค้าประจำของที่นี่เขาเป็นแขกชั้นหนึ่ง มากินแต่ละครั้งมักพาเพื่อนมาด้วยเป็นกลุ่มใหญ่ ซึ่งก็คือเหล่าคุณชายและเป็นลูกค้าหลักของภัตตาคารแห่งนี้ แต่วันนี้คุณชายเกิดอารมณ์ไม่ดีจึงอาละวาดหลงจู๊จนเข้าหน้าไม่ติด สร้างความวิตกให้กับทุกคนรวมถึงครอบครัวเป็นอย่างมาก เขาพูดจริงทำจริง หากไม่ได้ดั่งใจภัตตาคารแห่งนี้อาจถูกสั่งปิดได้"หลงจู๊"ซินหลิงเสียลองเสี่ยงเดินเข้าไปหาเมื่อเห็นหลงจู๊มีท่าทางคิดไม่ตกกำลังหาทางออก"เจ้าเป็นใครกัน ที่นี่ไม่ต้อนรับคนจรจัดรีบออกไปจากร้านของข้าก่อนเถ้าแก่จะมาเจอมิเช่นนั้นข้าโดนด่าเละแน่"เขาไล่ทั้งคู่ออกจากร้าน"ข้ามาขอสมัครเป็นพ่อครัว เมื่อครู่ข้าเห็นคุณชายท่านนั้นกำลังอาละวาดข่มขู่ท่านใช่หรือไม่ ให้ข้าลองทำอาหารให้เขาสักสองสามอย่างลองดู หากเขาไม่พอใจข้าจะไม่กลับมาให้ท่านเห็นหน้าอีก"นางยื่นข้อเสนอต่อไป"เจ้าเพ้อเจ้อเรื่องใด ถึงขนาดสั่งปิดร้านนี้ได้เขาไม่ใช่คนธรรมดา อย่ามาก่อกวนให้ข้าเสียอารมณ์หน่อยเลย"เขายังคงต่อว่านาง"ข้าพูดเรื่องจริงนะ คิดดูสิท่านสั่งพ่อครัวทำอาหารอีกเขาก็ด่าอีก สู้ให้ข้าลองดูก่อนไม่ดีก

อาถง""นายน้อย"มารดาและบ่าวรับใช้เรียกขานมาแต่ไกลมารดาของเขาทั้งโผกอดพลางร้องไห้ เหล่าคนรับใช้ต่างร้องตามดังกันระงม"ให้มันได้อย่างนี้สิ"เฟิ่งเซียนหยวนส่ายหัวเอือมระอากับพฤติกรรมคนในจวนยิ่งนัก"ผลัดผ้าแล้วพักผ่อนซะ พรุ่งนี้เช้าไปพบข้าที่ห้องหนังสือ"เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม เฟิ่งจื่อถงก้มหน้าดูซึมลง คิดเอาไว้ว่างานนี้โดนพี่ใหญ่เอาตายแน่วันรุ่งขึ้นเฟิ่งจื่อถงไปห้องหนังสือตามนัดและตามคาดเจอเฟิ่งเซียนหยวนนั่งหน้าตึงรออยู่แล้ว เขาทำความเคารพแล้วนั่งลงก้มหน้าไม่กล้าสบตา"หนีออกจากจวนไปแต่ก็เอาตัวไม่รอด ไม่คิดบ้างหรือว่าคนที่นี่เดือดเนื้อร้อนใจขนาดไหน"เฟิ่งเซียนหยวนเปิดฉากอบรมทันที"พี่ใหญ่ ข้าเพียงอยากออกไปใช้ชีวิตชั่วคราวเท่านั้น แต่ข้าโดนขโมยของ"เขารีบรายงานว่าเพราะเหตุนี้เขาจึงมีสภาพตามที่เห็น"เหลวไหลสิ้นดี เจ้าถูกกักบริเวณสิบห้าวัน"เฟิ่งเซียนหยวนกดเสียงต่ำ ข่มโทสะเอาไว้ให้ได้มากที่สุด"พี่ใหญ่!""พาตัวคุณชายน้อยออกไป"เขาสั่งบ่าวรับใช้หน้าประตูไปทำตามคำสั่งเฟิ่งจื่อถงถูกกักตัวไว้ในเรือนของตนเองห้ามผู้ใดเข้าออกและห้ามพาไปที่อื่นจนกว่าจะครบกำหนด เขาย้อนคิดถึงซินหลิงเสียขึ้นมาทันที ไม

แขกเหรื่อในงานกำลังทยอยมาที่จวนตระกูลเว่ย ภายในจวนกว้างใหญ่ไพศาลสมกับเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของต้าเว่ย รองรับแขกได้หลายร้อยคน แต่วันนี้เลือกเชิญเฉพาะคนสำคัญเท่านั้นซินหลิงเสียเดินทางมาถึงพร้อมผู้ช่วย นางได้รับการต้อนรับที่ดีจากที่นี่เพราะคุณชายเว่ยสั่งเอาไว้ นางมาถึงก็รีบจัดเตรียมอาหารโดยไม่รอช้าเพราะอีกไม่นานงานเลี้ยงก็จะเริ่มต้น ด้านแม่ครัวของที่นี่เริ่มนำเครื่องดื่มทยอยออกไปล่วงหน้าแล้วนางไม่รอช้าเริ่มทำเมนูมงคลเป็นสิ่งแรกคือสิ่วหมี่ ที่มีความเชื่อว่ากินแล้วช่วยให้อายุยืนยาว ซินหลิงเสียทำอย่างรวดเร็วจัดใส่จานขนาดใหญ่ นำผักมาฝานแล้วม้วนเป็นรูปดอกไม้ประดับขอบจานมองดูน่ากินยิ่งนัก"อาหารมงคลธรรมดาที่เราคุ้นเคย ตกแต่งออกมาสวยงามก็ดูน่ากินไม่เบาเลยนะ"เสียงชื่นชมจากปากแขกผู้ใหญ่ที่เริ่มชิมเป็นคำแรกลำดับต่อมาตามติดด้วยเป็ดปักกิ่ง หมูอบน้ำผึ้ง ที่มีกลิ่นหอมโชยไปทั่วบริเวณงานเลี้ยง"เนื้อเป็ดนุ่มลิ้น หนังกรอบพอดี รสชาติกลมกล่อมเข้ากันได้ดีจริงๆ"ฮูหยินใหญ่เอ่ยปากชม แม้แต่แม่ครัวในจวนก็เทียบฝีมือไม่ติด"หมูอบน้ำผึ้งไม่เลี่ยนเลย ข้าล่ะชอบยิ่งนักเนื้อหมูไม่แข็งกระด้างกินเพลินดีด้วย"เพื่อนขอ

เฟิ่งเซียนหยวนรักษาตัวจนหายดีจากฝีมือคนตัวแสบ เขาก็สะสางงานต่อทันที เรื่องของซินหลิงเสียเขาไม่เคยลืมยังคงหาทางทวงคืนความยุติธรรมให้นาง สมบัติทุกชิ้นของนางต้องกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงองครักษ์หนุ่มทูลขอฮ่องเต้เพื่อสืบเรื่องราวของจวนขุนนางซินและใช้อำนาจตรวจค้นภายในจวนได้อย่างถูกต้องรุ่นถิงที่กำลังเสวยสุขอยู่บนทรัพย์สินของซินหลินเสียอย่างฟุ่มเฟือย นอกจากไม่เก็บรักษาสมบัติให้ดียังขายบางส่วนของนางเพื่อใช้จ่ายโดยส่วนของตัวเองไม่ยอมแตะต้องแม้แต่น้อย"เรียนนายหญิง องครักษ์เฟิ่งขอเข้าพบเจ้าค่ะ"บ่าวรับใช้เข้ามารายงานถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญ รุ่นถิงรู้จักเขาเพราะชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือมานาน นึกเข้าข้างตัวเองว่าชายหนุ่มคงมีเรื่องดีๆ หรืออยากทำความรู้จักเพื่อสานสัมพันธ์ คงไม่แปลกในเมื่อตอนนี้นางเองก็ไม่มีสามี อายุมากกว่าสักหน่อยคงไม่ผิดธรรมเนียมใดกระมัง"เชิญที่ห้องโถงใหญ่ ประเดี๋ยวข้าออกไป"นางบอกกล่าวคนใช้แล้วจัดแจงดูแลความเรียบร้อยของตนเองเฟิ่งเซียนหยวนสำรวจดูภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ ขุนนางซินเป็นถึงราชครู ภายในจวนมีความกว้างขวาง ของประดับตกแต่งล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น ทรัพย์สมบัติที่มีคงมากพ