อลเวงรักสาวนักปรุง

เพราะโชคชะตาเล่นตลกหรือความซวยมาเยือนผิดเวลาก็ไม่อาจรู้ได้ สาวน้อยร่างท้วมกำลังกินข้าวด้วยความหิวโหยดั่งคนอดข้าวมาแรมเดือน ยัดข้าวลงไปคำใหญ่อย่างตะกละตะกลามจนลืมเคี้ยว ข้าวติดหลอดลมตาเหลือกล้มลงนอนดิ้นพล่านขาดใจตายทันที...

ซินหลิงเสียนอนแน่นิ่งไร้ความรู้สึกมาครึ่งค่อนวันแล้ว นางจมน้ำเพราะพลัดตกลงไปในแม่น้ำลึกโดยมีน้องสาวต่างมารดานามว่า 'ซินหลิงเจิน' นั่งร้องไห้อยู่ท่าน้ำในตอนที่คนแห่กันออกงมหา

"เกิดเรื่องใดขึ้น"

รุ่นถิงที่เป็นมารดาของซินหลิงเจินและเป็นแม่เลี้ยงของซินหลิงเสียเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนรน ขณะที่ซินหลิงเจินเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ใกล้ๆ พี่สาว

"พี่ใหญ่ลื่นแล้วพลัดตกท่าน้ำเจ้าค่ะท่านแม่ ฮือๆ"

นางกอดมารดาเอาไว้เหมือนคนขวัญเสีย รุ่นถิงเอื้อมมือลูบหัวบุตรสาวเบาๆ ปลอบโยนให้หายหวาดกลัว

หมอตรวจอาการของซินหลิงเสียแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีพจรของนางเต้นเบาลงเรื่อยๆ ลมหายใจรวยริน อีกไม่นานคงหมดวาระของนางแล้ว เขาส่ายหัวอย่างจนปัญญาแล้วพูดคุยกับฮูหยินของตระกูลซินเพียงชั่วครู่ก็ขอลากลับเพราะหมดหนทางแล้วจริงๆ

รุ่นถิงเดินเข้ามาดูเห็นซินหลิงเสียนอนนิ่งเป็นผัก ใบหน้าซีดเซียวเหมือนศพ นางมองสำรวจอาการของลูกเลี้ยงอยู่พักใหญ่จึงยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้องไป

ซินหลิงเสีย บุตรสาวคนเดียวของราชครูซินจูผู้ล่วงลับด้วยโรคร้ายแรงเมื่อสามเดือนก่อน เขามีอนุภรรยาชื่อ 'รุ่นถิง' ที่อยู่กินกันมานานแล้วหลังจากมารดาของนางตรอมใจตายตั้งแต่ซินหลิงเสียยังเล็ก เพราะสามีพาอนุเข้าบ้านโดยไม่บอกกล่าวตอนนั้นรุ่นถิงตั้งครรภ์ซินหลินเจินได้ห้าเดือนกว่าแล้ว

รุ่นถิงปรนนิบัติซินจูเป็นอย่างดี ทว่ากับซินหลิงเสียนั้นนางเพียงทำดีต่อหน้าสามี ยามลับหลังมักจะข่มเหงและตบตีลูกเลี้ยงอยู่เสมอ ซินหลิงเสียจึงโตมาเป็นสตรีว่านอนสอนง่ายเพราะนางรักและเคารพผู้เป็นบิดามาก อีกทั้งยังโดนข่มขู่สารพัดจากรุ่นถิงตั้งแต่เด็ก แม้แต่กับซินหลิงเจินเองนางก็ยอมทุกอย่างไม่ว่าน้องสาวต้องการสิ่งใดไม่มีทางที่จะไม่ได้และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ซินหลิงเสียได้พบรักกับ'จื่อจงเซ่อ'อาจารย์หนุ่มผู้เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูลสูงส่ง เขาเป็นบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายปกครองที่มีสมบัติผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วโดยทั้งคู่มีกำหนดแต่งงานกันขึ้นในเดือนหน้า

ด้วยความริษยาที่มากล้นของซินหลิงเจินนางคิดกำจัดพี่สาวและเสนอตัวแต่งงานแทน ใจอยากครอบครองคนรักผู้พรั่งพร้อมเกินทนไหว ยอมแลกร่างกายของสาวรุ่นดรุณีบริสุทธิ์

ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายใช้แผนการล่อลวงจื่อจงเซ่อออกมา โดยบอกว่าซินหลิงเสียต้องการพบและจ้างคนโปะยาสลบพาเขาเข้าห้องของนาง พร้อมรมยาปลุกกำหนัดเอาไว้ทั่วห้อง จนทั้งคู่เกิดได้เสียกันในคืนหนึ่ง เท่านั้นยังไม่พอซินหลิงเจินออกอุบายให้คนไปตามซินหลิงเสียมาดูให้เห็นกับตาตัวเองโดยอ้างว่าป่วยไข้ต้องการให้พี่สาวมาดูแล

ซินหลิงเสียเห็นภาพบาดตาตรงหน้า นางเข่าอ่อนทรุดกายร้องไห้อยู่หน้าเตียงอย่างสิ้นหวัง คนรักและน้องสาวทำให้นางเจ็บปวดรวดร้าวเกินรับไหว สติไร้การควบคุมวิ่งออกมาร้องไห้ที่ท่าน้ำแห่งนี้ ซินหลิงเจินไม่รอช้ารีบใส่เสื้อผ้าวิ่งตามออกมาและพูดจาแดกดันเยาะเย้ยพี่สาวจนแทบคลั่ง ซินหลิงเจินพูดจาถากถางกดดันต่างๆ นานาให้ซินหลิงเสียเลิกหวังในตัวจื่อจงเซ่อซะ เพราะนางและเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว ซินหลิงเสียทนรับความจริงไม่ไหวเดินถอยหลังจนล้มลงขณะที่ซินหลินเจินขู่ฆ่านางหากไม่ยอมเลิกรา ซินหลิงเจินเดินย่างสามขุมพร้อมพูดจากกดดันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งซินหลิงเสียถอยหลังเซลื่นไถลตกน้ำจมหายอย่างไร้ร่องรอยเนื่องจากนางว่ายน้ำไม่เป็น

จื่อจงเซ่อรู้สึกผิดต่อซินหลิงเสียอย่างรุนแรงแต่เขาก็ทำสิ่งใดไม่ได้ นอกจากรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองก่อขึ้น เขาฝืนคำสั่งของบิดามารดาเข้ามาดูอาการของซินหลิงเสียพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มอย่างสำนึกผิดและคิดว่านางอาจไม่รอดแล้ว เพียงไม่นานซินหลิงเจินก็เดินมาตามและพาออกไปข้างนอกโดยไม่เหลียวมองร่างของผู้เป็นพี่สาวแม้แต่น้อย

วันแต่งงานของจื่อจงเซ่อและซินหลิงเจินจัดขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะเสนาจื่อทนแบกรับความอัปยศอดสูเอาไว้ไม่ไหว ก่อนที่จะถูกติฉินนินทาให้เสื่อมเสียไปมากกว่านี้

รุ่นถิงพึงพอใจกับบุตรเขยคนนี้เป็นอย่างยิ่งนึกชื่นชมบุตรสาวอยู่ในใจที่ทำตามเป้าหมายได้สำเร็จ เมื่อซินหลิงเจินกลับมาเก็บข้าวของเตรียมย้ายไปอยู่บ้านสามี นางนึกขึ้นได้จึงเข้ามาเยี่ยมพี่สาวที่นอนหลับสนิทด้วยลมหายใจยังไหวอ่อนเป็นครั้งสุดท้าย

"ข้ากำลังจะย้ายเข้าบ้านตระกูลจื่อที่แสนยิ่งใหญ่ หวังว่าพี่ใหญ่จะยินดีกับข้านะเจ้าคะ"

นางพูดเหยียดยิ้มมุมปากก่อนสะบัดตัวเชิดหน้าเดินออกไป

ซินหลิงเสียลืมตาขึ้นเชื่องช้า ด้วยความที่นางตื่นขึ้นมาสักพักแล้วแต่ต้องการนอนต่อเพื่อพักผ่อนอย่างเต็มที่ อีกอย่างเพื่อปรับอาการมึนงงกับร่างใหม่ที่เพิ่งเข้ามาแทรกได้ไม่นาน

"ข้านี่มันแย่จริงๆ กินข้าวติดคอตายแล้วยังมาอยู่ในร่างคนใกล้ตายเพราะคนขี้อิจฉาช่างน่าสมเพชยิ่งนัก"

นางพึมพำขึ้นมาเพราะก่อนหน้านี้ความทรงจำทั้งหมดได้พรั่งพรูออกมาให้ปวดหัวเล่นจนหมดแล้ว

จ้อกก!!

หิว!

เสียงท้องของนางร้องเสียงดังประท้วงเจ้าของร่างกายว่ามันอยากกินอาหารแล้ว ซินหลิงเสียที่ท้องร้องไม่หยุดยันกายลุกขึ้นจากที่นอนถลกผ้าห่มออกรวดเร็ว ลุกขึ้นเดินไปดูบนโต๊ะเจอน้ำซุปไก่วางอยู่ในชามเล็ก นางไม่รอช้าจับชามยกซดรวดเดียวตามนิสัยเดิมอย่างคุ้นชิน

พรู่ดดด!!!

"อี๋! เหมือนน้ำล้างจาน"

นางบ้วนน้ำแกงลงพื้นเลอะเทอะเปรอะเปื้อนทำหน้าตาบู้บี้

"แหวะ! นี่หรืออาหารคุณหนูใหญ่ มันเกินไปแล้ว"

นางเช็ดปากที่เปรอะน้ำแกงเสร็จ ยืนกอดอกพร่ำบ่นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

'หึ ข้าจะอาละวาดให้บ้านแตกเลยดีหรือไม่นะ'

สาวรับใช้เข้ามาดูแลความเรียบร้อยตามปกติต้องตกใจอ้าปากค้าง เบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าคุณหนูใหญ่ยืนจ้องเขม็งตาเขียวปั๊ดอยู่ตรงหน้า

"คะ...คุณหนูใหญ่ ว้าย!"

สาวรับใช้อุทานยกมือปัดป่ายไปมาแล้วนั่งลงคุกเข่าร้องไห้ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เพราะคิดว่าคุณหนูใหญ่เป็นผีมาหลอกหลอน

บ่าวรับใช้ด้านนอกได้ยินเสียงกรีดร้องต่างวิ่งกรูเข้ามายังเรือนเล็กพร้อมกันและทุกคนก็ต้องตกตะลึงตามๆ กัน มีคนหนึ่งวิ่งไปเรียกนายหญิงให้มาดูว่าตอนนี้คุณหนูใหญ่ฟื้นขึ้นมาแล้ว