Semua Bab My Dear คุณแดดดี้ของหนูเป็นตำรวจ: Bab 11 - Bab 20

12( ภารกิจลับสุดยอด )𓂃𔘓𓂃หลังทานมื้อเย็นกับครอบครัวเสร็จ นำทัพตัดสินใจค้างที่บ้านบิดากับมารดา ถึงแม้ว่าใบพลูจะรบเร้าขอให้พากลับ แต่เขาก็หาข้ออ้าง โดยการบอกว่าอ่อนเพลียจากการเป็นลม ขับรถไม่ไหวใบพลูนั่งหน้าบูดกอดอกอยู่บนโซฟาในห้องนอนของนำทัพ ทำไมเธอต้องมานอนห้องเดียวกับเขา ที่ผ่านก็แยกห้องนอนกันมาโดยตลอด "ต้องโทษคุณพ่อกับคุณแม่ พวกเขาคิดว่าเราเป็นผัวเมียกัน เลยจัดห้องให้อยู่ด้วยกัน" นำทัพยิ้มกริมบอกใบพลู หลายเดือนอยู่ในบ้านเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้นอนร่วมเตียงกัน เขาเห็นว่าเธอท้อง เลยไม่อยากรบกวนใจสักเท่าไหร่"นายก็นอนพื้นไปแล้วกัน ฉันไม่ชอบนอนเบียด มันอึดอัด" นำทัพมองตามคนที่เดินเข้าห้องน้ำไปตาเขม็ง ใครจะยอมนอนพื้นให้โง่ ทำกับที่ผ่านมาไม่เคยนอนเบียดเสียดกันเลย สงสัยช่วงนี้จะตามใจเธอไปหน่อยใบพลูใช้เวลาอาบน้ำในห้องน้ำเพียงครึ่งชั่วโมง บานประตูห้องน้ำผลักเปิดอย่างเบามือ ดวงหน้าสวยมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไร้ร่างสูงของนำทัพจึงสาวฝีเท้าออกมาช้า ๆ เป็นเพราะไม่เคยมาค้างที่บ้านหลังนี้ ที่นี่เลยไม่มีเสื้อผ้าของเธอสักชิ้น เมื่อเปิดตู้ดูพบแต่เสื้อผ้าของนำทัพ เลยถือวิสาสะ หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาว

14( ต้นน้ำน้องรักนำทัพ )𓂃𔘓𓂃"แม่งเลวฉิบหาย กับผู้หญิงท้องยังไม่เว้น!" กองทัพทำหน้าเดือดดาล หลังทราบเรื่อง ก็รู้สึกโมโหแทนพี่ชายตัวเองเป็นอย่างมาก "มันต้องเป็นระดับนักฆ่าที่ถูกฝึกมาดี ขนาดกูยิงปืนเจาะหลัง มันยังขับบิ๊กไบค์ต่อไปได้" นำทัพพูดอย่างเจ็บใจ เล่นมาตอนทีเผลอไม่ทันได้ตั้งตัว โชดดีแค่ไหนที่คว้าร่างใบพลูออกมาได้ ฐานทัพนั่งฟังลูกชายทั้งสองคุยกันอยู่นานเอ่ยขึ้นมา "แล้วนี่หนูใบพลูเป็นยังไง?" "เสียขวัญนิดหน่อย ตอนนี้หลับไปแล้วครับ" นำทัพตอบบิดา ช่วงที่เขายังอยู่ไทย จะต้องสืบหาตัวคนร้าย หรือไม่ก็ต้องหาคนฝีมือดีมาคอยตามดูแลใบพลูกับลูก ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น "ตอนนี้ไอ้สารเลวที่บงการ มันคงจะลามือจากใบพลูไปสักพัก เพราะมันรู้ตัวว่าหลังจากนี้ จะต้องเป็นฝ่ายถูกตามล่าเสียเอง" กองทัพเอ่ย "มันไม่มีทางได้เข้าใกล้ตัวใบพลูอีก" ใบหน้าฉายรังสีดุดันของนำทัพกล่าว เขาไม่เคยเห็นเธอหวาดกลัวอะไรเช่นนี้มาก่อน ยิ่งได้เห็นน้ำตาตอนเธอบอกกลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บไปด้วย "แล้วหนูใบพลูไม่ได้มีศัตรูที่ไหนใช่ไหม?" ฐานทัพกล่าว"ใบพลูมีธุรกิจคาเฟ่แค่ที่เดียว ส่วนผับก็ไม่ได้

16( ใจแข็ง )𓂃𔘓𓂃ใบพลูตั้งครรภ์สู่เดือนที่ห้า เจ้าตัวน้อยในท้องเริ่มดิ้นเหมือนปลาตอดเบา ๆ คนเป็นแม่ได้รับสัมผัสจากลูกครั้งแรกถึงกับน้ำตารื้น ตื่นเต้นจนต้องบอกให้นำทัพรับรู้ "วันนี้ดิ้นอีกไหม?" นำทัพหันหน้าแนบใบหูบนท้องกลมโต คนเป็นพ่อเฝ้ารอคอยเช่นเดียวกัน เขาตื่นเต้นมากจนถึงขั้นสั่งซื้อเครื่องฟังหัวใจทารกมาใช้งาน "ดิ้นช่วงเช้ามืด ตอนนี้คงจะหลับอยู่" ใบพลูยกยิ้มบาง ๆ เอ่ยบอกเขา ตลอดหลายเดือนมานี้เขาดูแลเธอกับลูกดี ถึงแม้ในบางครั้งจะมีปากเสียงกันก็ตาม เป็นธรรมดาของคนอยู่ด้วยกัน ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรพัฒนาขึ้น ใบพลูเข้าใจว่าเขาทนอยู่เพื่อลูก เธอเองก็ทน เพื่อเจ้าตัวน้อยจะได้เกิดมามีครอบครัวอบอุ่น ตอนี้ลูกคือที่หนึ่ง"ขอฉันอัดเสียงหัวใจลูกหน่อย จะเอาไปฟังตอน..." นำทัพหยุดชะงักคำพูด ดวงตาคมวูบไหวเล็กน้อย เมื่อมองหน้าหญิงสาว"นายมีอะไรหรือเปล่า ดูเหมือนช่วงนี้ นายมีอะไรอยากจะพูดกับฉัน" เธอตัดสินใจถามออกมาตามตรง หลายวันมานี้ แอบเห็นนำทัพคุยโทรศัพท์เรื่องงานบ่อยแล้วหัวเสีย "อีกสองเดือน ฉันมีภารกิจสำคัญที่ซูดาน" ทำไมเธอต้องรู้สึกใจหาย ใบพลูจ้องหน้านำทัพด้วยความเ

18( เด็กเวรระยำ )𓂃𔘓𓂃หนึ่งเดือนต่อมา"ช่วงนี้ใกล้คลอด แม่กับพ่อมาอยู่กับหนูใบพลูที่นี่ดีกว่า แม่เป็นห่วงหนู" ดาด้าประคองหญิงสาวมานั่งบนโซฟา ต่อให้ที่นี่จะมีคนดูแลใบพลู แต่เธอก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี"ใบพลูทำให้คุณแม่กับคุณพ่อ ต้องลำบากไปด้วยเลยค่ะ" ใบพลูกล่าว รู้สึกเกรงใจผู้ใหญ่ทั้งสอง ช่วงที่นำทัพไม่อยู่ดาด้ากับฐานทัพคอยเทียวมาเทียวไปเพื่อดูแลเธออยู่ตลอด "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ก็ต้องดูแลกันสิ" เสียงสุขุมของฐานทัพกล่าวพร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ใบพลูยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ทั้งที่ครอบครัวของเขาดีต่อเธอมากขนาดนี้ เพียงแค่นึกถึงบวรฑัตผู้เป็นบิดา ความรู้สึกแย่ก็เล่นงานทันที ความผิดที่ไม่น่าอภัยคือเรื่องของไอด้า เธอยังปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้เสียที "แม่ให้คนทำแกงเลียงมาให้ด้วยนะ จะได้ช่วยกระตุ้นน้ำนมหลังคลอด" ดาด้าเลื่อนถ้วยแกงเลียงมาตรงหน้าลูกสะใภ้ ระหว่างนั้นก็มีเสียงผลักประตูพรวดเข้ามา"คุณใบพลูครับ...คือ" โอบดินทำสีหน้ากังวล เหมือนกำลังตัดสินใจว่าควรเอ่ยเรื่องบางอย่างออกมาดีไหม"มีอะไรหรือ?" ใบพลูลุกจากเก้าอี้ ดูจากใบหน้าของโอบดินแล้ว ต้องมีเรื่องแน่นอน "นั่นสิ มีอะไรก็พูดมาเลย?" ดา

20( แดดดี้ของหนูเป็นตำรวจ )𓂃𔘓𓂃2 วันต่อมา @โรงพยาบาล'ดวงตากลมโตเหมือนแม่ จมูกโด่ง ผมสีดำ ใบหน้ารูปไข่ได้พ่อ' หลายคนที่มารับขวัญหนูณิ พูดกันเป็นเสียงเดียว สรุปง่าย ๆ ตามความเข้าใจ เจ้าเด็กจ้ำม่ำเหมือนบิดามากว่าแม่ผู้อุ้มท้องมาเก้าเดือนเต็ม นำทัพผลักประตูห้องน้ำก้าวออกมา ใช้เวลาทำธุระส่วนตัวเกือบยี่สิบนาที ดวงตาคมกริบมองไปยังใบพลูที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขน "หนูณิ หลับแล้วหรือ?" "อือ" ใบพลูพยักหน้า เห็นเจ้าของร่างสูงเดินมาประชิดเตียง ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการอุ้มลูก ตั้งแต่คลอดหนูณิ นำทัพก็ไม่เคยปลีกตัวห่างไปไหนเลย ขนาดเมื่อวานในห้องคลอด พยาบาลต้องเอาตัวลูกแยกออกไปก่อน นำทัพระแวงกลัวลูกสาวจะหาย กลัวถูกสลับตัวกับทารกคนอื่น ก็ตามติดไปค่อยเฝ้าไม่ห่าง"ใครก็บอกว่าหนูเหมือนแดดดี้ แถมยังได้เลือดกรุ๊ปเดียวกับแดดดี้อีก" เสียงเล็กเสียงน้อยพูดกับลูกสาวของเขา ก่อนจะช้อนร่างวางลงในเตียงเด็กเล็กของโรงบาล ใบพลูถึงกับแอบเบะปาก ดูภูมิใจมากที่ลูกสาวได้ตัวเองมาหมด แม้แต่เลือดก็ยังได้กรุ๊ปเดียวกัน น่ามันไส้นักแถมยังเอาไปขิงกับคนไปทั่ว ว่าลูกได้เลือดพ่อไปเต็ม ๆ "ไปเกือบสองเดือน มีคิด