My Dear คุณแดดดี้ของหนูเป็นตำรวจ

01

( ไม่คาดฝัน )

𓂃𔘓𓂃

"อุ้ปส์ แหวะ!"

เสียงอาเจียนอย่างหนักดังออกมาจากในห้องน้ำ พลอยให้ใครบางคนที่กำลังบุกรุกเข้ามาหยุดชะงักฝีเท้า ก่อนจะถือวิสาสะก้าวมาทิ้งกายนั่งอยู่บนเตียงของผู้เป็นเจ้าของคอนโด

"ฮึ" ริมฝีปากหยักเหยียดรอยยิ้มเล็ก ๆ เมื่อยังได้ยินเสียงอาเจียนของหญิงสาวดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

กระทั่งเวลาผ่านไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเหมือนเปิดน้ำจากก็อกของอ่างล้างมือ ตามด้วยเสียงผลักประตูออกมา ปรากฎเจ้าของร่างบอบบางที่เดินแทบทรงตัวไม่อยู่

"ไงล่ะ?"

ใบหน้าเรียวสวยได้รูปรีบเงยขึ้นมองตามต้นเสียงขรึม เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง เหยียดรอยยิ้มร้ายส่งมาให้เธอ

"ก็ยังอวดดีกับฉันอยู่เหมือนเดิม"

"อย่ามายุ่งกับฉัน ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไง!" หญิงสาวตะคอกใส่อีกฝ่ายจนตัวเซแทบจะล้มลงไป ทว่าก็มีมือหนาของร่างสูงที่พุ่งต้วเข้ามาประคองร่างเธอไว้

"บอกแล้วไงว่าอย่าอวดดี" เขาขบกรามพร้อมกดเสียงต่ำแต่คว้าร่างบอบบางของหญิงสาวมากอดไว้แน่น

"นำทัพ ฉันหายใจไม่ออก" เธอร้องส่งเสียงอู้อี้เรียกชื่อเขาทั้งใบหน้ายังแนบอยู่ในอกแข็งแกร่ง แม้แต่แรงจะขืนกายออกจากเขายังแทบไม่มี

ดวงตาคมกริบหลุบมองคนตัวเล็ก ยอมปล่อยอ้อมแขนของตนเองออกจากร่างให้เธอได้เป็นอิสระทันที

"คิดว่าย้ายคอนโดหนี แล้วฉันจะหาเธอไม่เจอเหรอ ใบพลู?"

รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏอยู่บนใบหน้าเรียวสวย ก่อนจะสาวเท้าลงไปทิ้งตัวนั่งบนลงบนเตียง จากนั้นจึงกล่าวออกมา

"คนอย่างนายมีอิทธิพลล้นเหลือหนิ อยากทำอะไรก็ทำได้อยู่แล้ว"

นำทัพพยายามระงับอารมณ์หงุดหงิด เมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหู ชายหนุ่มเดินไปคว้าถุงกระดาษที่ถือติดมือมาในตอนแรก หยิบกล่องบางอย่างขึ้นมา

ดวงตากลมโตมองสิ่งของที่ลอยมาอยู่ข้างตัว มันคือกล่องบรรจุเครื่องตรวจครรภ์

"ฉันจะใจดีกับเธอแค่ครั้งนี้นะ ตรวจซะ"

ใบพลูลุกนั่งจากเตียง หยิบกล่องตรวจครรภ์ปาใส่ใบหน้าหล่อคม กล่าวเสียงเรียบขึ้นมา

"ทำไมฉันต้องทำตามสั่งนาย"

"ก็ถ้าในตัวเธอไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันอยู่ ฉันคงไม่เอาตัวมาอยู่ตรงนี้"

"แล้วรู้ได้ยังไง ว่าฉันท้องกับนาย นายคิดว่าฉันเอากับนายแค่คนเดียวเหรอ?" ใบพลูตั้งใจพูดจายั่วโทสะของอีกฝ่าย ยิ่งเขาเกลียดเธอเข้าไส้ได้ยิ่งดี

"ใบพลู!" เสียงตะคอกดังลั่น นำทัพขบกรามแน่น ใช้สายตาดุดันจ้องมองหญิงสาว เมื่อเห็นเธอดูไม่สะทกสะท้าน จึงคว้าแจกันหรูมาเขวี้ยงลงพื้นจนแตกกระจาย เพื่อระบายอารมณ์โมโห

แทนที่ใบพลูจะกลัวกับอารมณ์ดุร้ายของเขา เธอกับก้าวเท้าข้ามเศษแจกัน มายืนประจันหน้ากับร่างสูง ยกมือฟาดลงใบหน้าหล่อสุดแรง

"ฮึ" นำทัพเหยียดยิ้มมุมปาก คว้าข้อมือเรียวของหญิงสาวขึ้นมาให้ฟาดลงบนใบหน้าตนเองไม่ยอมหยุด แม้กระทั่งตัวเองจะเลือดกลบปาก ทว่าเขาก็ยังจับมือเธอตบหน้าต่ออยู่อย่างนั้น

"นำทัพ นายหยุดนะ!"

"ตบอีกสิ ตบให้พอใจ จะได้ไม่พูดจากับผัวตัวเองแบบนี้อีก ตบอีกดิวะใบพลู!"

"พอแล้ว บอกให้หยุดไง พะ..พอ.." ใบพลูเริ่มตาลาย เพราะพักหลังมานี้เธออ่อนเพลียมาก จนตอนนี้แทบยืนทรงตัวไม่อยู่ เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลง ร่างบอบบางเหมือนจะเซล้มลงไป

"เฮ้ย ใบพลู" นำทัพเบิกตาตกใจ รีบคว้าร่างเธอมากอดไว้ ก่อนจะใช้ลำแขนแข็งแกร่งทั้งสองช้อนอุ้มหญิงสาวในท่าเจ้าสาว

ตั้งใจจะพาเธอไปพักบนเตียง ทว่าเมื่อดวงตาคมเหลือบเห็นกล่องตรวจครรภ์บนพื้น ความคิดบางอย่างทำให้ริมฝีปากหยักเหยียดรอยยิ้มร้ายขึ้นมา

@โรงพยาบาล

ใบพลูเริ่มขยับกายเล็กน้อย คิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนที่ดวงตาจะลืมขึ้นมอง พบเพดานสีขาวอันไม่คุ้นตา เมื่อยกมือขึ้นดูก็พบว่ามีท่อพลาสติกอ่อนของสายน้ำเกลือปักอยู่บนฝ่ามือด้านซ้าย

"โรงพยาบาล!"

ใบพลูรีบลุกพรวดขึ้นมา เพราะมั่นใจว่าคนที่เอาตัวเธอส่งโรงพยาบาลต้องเป็นนำทัพอย่างแน่นอน

"อย่าขยับตัวรุนแรงมากสิคะ ตอนนี้คนไข้ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะคะ" เสียงอ่อนหวานของพยาบาลที่เดินเข้ามาพร้อมกับนำทัพ

"...." ใบพลูนิ่งอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าจะท้องขึ้นมาจริง ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าเธอได้ซื้อที่ตรวจครรภ์มาแล้ว ทว่ามันก็ไม่ได้ขึ้นสองขีดแดง

"นี่เป็นยาบำรุงนะคะ ตอนนี้คนไข้ร่างกายอ่อนเพลียมาก" พยาบาลกล่าว เดินเข้ามาส่งแก้วยาให้คนบนเตียง

ใบพลูที่กำลังสับสนอยู่ นั่งอยู่ในภวังค์ความคิด ทำให้ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก จนนำทัพต้องเดินเข้ามารับยาจากพยาบาลเอง

"เดี๋ยวผมดูแลเธอเองครับ"

"ค่ะ คุณเป็นสามีที่น่ารักมากเลยนะคะ" พยาบาลสาวกล่าวชมด้วยรอยยิ้ม แล้วออกจากห้องพักฟื้นไป

"ไง ถ้าไม่รักตัวเอง ก็รักลูกในท้องด้วย" เสียงขรึมแฝงความประชดประชันของนำทัพดังขึ้น

ดวงตากลมโตของหญิงสาวที่พยายามตั้งสติมองคนตรงหน้า เธอพยายามหนีเขา พยายามไม่ให้มีอะไรมาผูกมัดกันได้อีก

ทว่าตอนนี้ กลับมีสิ่งผูกมัดที่แน่นกว่าเดิม มั่นใจว่าคนอย่างเขาไม่มีทางยอมปล่อยเธอไปแน่ เธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าก้อนเนื้อในท้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไข้ของเขา

"ถ้าคิดจะโกหกฉันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคนอื่น เธอก็คงจะโง่เกินไป" นำทัพเอ่ย เขารู้เท่าทันนิสัยคนตรงหน้าดี หากต้องการผลักไส คงหาคำพูดร้อยแปดมาทั้งหมด

ใบพลูคว้าแก้วยาจากมือหนามาเทใส่มือนำเข้าปาก ตามด้วยยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แล้วเอ่ยคำพูดแดกดันออกมา

"คนอย่างนายไม่สมควรเป็นพ่อคนหรอกนำทัพ"

"แล้วเธอล่ะ สมควรเป็นแม่คนเหรอ?" นำทัพอดไม่ได้เลยพูดจาแดกดันเธอกลับเช่นเดียวกัน

"ฉันจะเลี้ยงเด็กคนนี้คนเดียว นายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง ฉันไม่ต้องการให้เขามีพ่อแบบนาย"

"อย่ามาเล่นบทนางเอกน้ำเน่าได้ปะวะ ก็นั่นลูกฉัน ฉันจะเป็นพ่อ" นำทัพว่าในสีหน้ากวนประสาท เรื่องอะไรเขาต้องยอม

"ไม่ให้เป็นไง!" ใบพลูคว้าแก้วมาเขวี้ยงใส่คนตรงหน้า เธอชักมีอารมณ์โมโห ปกติอารมณ์ของเธอไม่ได้โมโหร้ายจนทำร้ายร่างกายของใครได้ง่าย ๆ

นำทัพยืนนิ่ง แตะเลือดบนหน้าผากขึ้นมาดู แล้วเงยมองคนบนเตียง ปกติเวลาทะเลาะกับเธอเขาไม่เคยได้เลือดสักครั้ง

"ใช้ได้หนิ อารมณ์คนท้อง" นำทัพรีบคว้าทิชชู่มาซับเลือดตนเอง บนใบหน้าหล่อปรากฏร้อยยิ้มเย็น

"ออกไป" ใบพลูรีบขยับใบหน้าของตัวเองออกห่าง เมื่อใบหน้าของนำทัพยื่นเข้ามาในระยะประชิด จนเธอได้กลิ่นคาวเลือดจากหน้าผากของเขา

"ก็รู้ดีหนิ ว่าฉันมันหมาบ้าแค่ไหน อย่าให้ฉันต้องใช้อำนาจกับเธอ"

"นายคิดจะทำบ้าอะไร" เธอถามในสีหน้านิ่ง แต่ในใจว้าวุ่นไปหมด ที่ผ่านมานำทัพแสดงให้เห็นทั้งหมด คนอย่างเขาทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะ

"เด็กคนนี้ต้องมีฉันเป็นพ่อแค่คนเดียวเท่านั้น พูดแค่นี้คงเข้าใจนะ" น้ำเสียงเข้มกล่าว กำลังจะผละใบหน้าออกจากเธอ แต่แล้วก็ต้องตวัดดวงตาดุคมกลับมาจดจ้องต่อ

"อย่าคิดหอบลูกฉันหนี เธอคงรู้ดีนะ ว่าถ้าฉันบ้าขึ้นมามันเป็นยังไง"

"...." ใบพลูมองตามแผ่นหลังหนาของร่างสูง หลังเขาทิ้งคำขู่เสร็จ ก็ออกจากห้องไป

มือเรียวค่อย ๆ เลื่อนลงสัมผัสหน้าท้องแบนราบของตัวเอง เสียงพึมพำกล่าว

"ทำไมหนูถึงได้เลือกคนแบบนี้มาเป็นพ่อ ทำไม"

𓂃𔘓𓂃

จุดเริ่มต้นของนำทัพกับใบพลู มีใน My Dear คุณสามีฉันแซนซึน ตอนที่ 31 มีฉากเขาแซ่บกันอยู่ค่ะ ขออนุญาตขายของนิดนึงน้า🫠