All Chapters of My Dear คุณแดดดี้ของหนูเป็นตำรวจ: Chapter 1 - Chapter 10

01( ไม่คาดฝัน ) 𓂃𔘓𓂃"อุ้ปส์ แหวะ!" เสียงอาเจียนอย่างหนักดังออกมาจากในห้องน้ำ พลอยให้ใครบางคนที่กำลังบุกรุกเข้ามาหยุดชะงักฝีเท้า ก่อนจะถือวิสาสะก้าวมาทิ้งกายนั่งอยู่บนเตียงของผู้เป็นเจ้าของคอนโด"ฮึ" ริมฝีปากหยักเหยียดรอยยิ้มเล็ก ๆ เมื่อยังได้ยินเสียงอาเจียนของหญิงสาวดังออกมาอย่างต่อเนื่อง กระทั่งเวลาผ่านไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเหมือนเปิดน้ำจากก็อกของอ่างล้างมือ ตามด้วยเสียงผลักประตูออกมา ปรากฎเจ้าของร่างบอบบางที่เดินแทบทรงตัวไม่อยู่"ไงล่ะ?" ใบหน้าเรียวสวยได้รูปรีบเงยขึ้นมองตามต้นเสียงขรึม เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง เหยียดรอยยิ้มร้ายส่งมาให้เธอ"ก็ยังอวดดีกับฉันอยู่เหมือนเดิม" "อย่ามายุ่งกับฉัน ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไง!" หญิงสาวตะคอกใส่อีกฝ่ายจนตัวเซแทบจะล้มลงไป ทว่าก็มีมือหนาของร่างสูงที่พุ่งต้วเข้ามาประคองร่างเธอไว้ "บอกแล้วไงว่าอย่าอวดดี" เขาขบกรามพร้อมกดเสียงต่ำแต่คว้าร่างบอบบางของหญิงสาวมากอดไว้แน่น "นำทัพ ฉันหายใจไม่ออก" เธอร้องส่งเสียงอู้อี้เรียกชื่อเขาทั้งใบหน้ายังแนบอยู่ในอกแข็งแกร่ง แม้แต่แรงจะขืนกายออกจากเขายังแทบไม่มี ดวงตาคมกริบหลุบมองคนตัวเล็ก ยอมปล่อยอ้อมแขน

03( บีบบังคับ )𓂃𔘓𓂃"คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก" นำทัพเอ่ยบอกบิดากับมารดาที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกันพอดี เขาอาศัยช่วงใบพลูหลับสนิทกลับมาที่บ้านดาด้ายกแก้วชาร้อนที่เพิ่งชงเสร็จส่งให้ฐานทัพผู้เป็นสามี พลางหันมาพยักหน้าให้ลูกชาย เอ่ยเสียงอารมณ์ดีขึ้นมา"เรื่องสำคัญที่ว่าคือตัดสินใจได้แล้วใช่ไหม ว่าพวกลูกทั้งสองจะออกจากหน่วยรบพิเศษ มาเป็นตำรวจที่ไทย"ก่อนหน้านี้ดาด้าเพิ่งรู้ว่ากองทัพกับนำทัพทำงานให้กับหน่วยรบพิเศษระดับสากล ทำให้เธอมีความกังวล เพราะลูกชายทั้งสองบางทีก็หายไปปฏิบัติภารกิจหลายเดือน ติดต่อแทบไม่ได้ก็มี ทำเอาคนเป็นแม่ต้องเอ่ยปากขอร้องให้ลูกทั้งสองออก เพราะกลัวว่าแม้แต่ร่างไร้วิญญาณของลูกชายทั้งสองก็จะไม่ได้เห็น"ผมทำใบพลูท้องครับ" "อ่อ เรื่องนี้เอง แม่ก็นึกว่าลูกจะตัดสินใจออกจากหน่วยรบพิเศษเสียอีก!" ดาด้าชักใบหน้าหงุดหงิด ส่งเสียงแว้ดใส่เมื่อไม่ได้ดั่งใจตัวเอง ทว่าพอได้ทบทวนประโยคพูดของลูกชายอีกครั้งก็ถึงกับเบิกตาโตอ้าปากค้างหันไปมองหน้ากับฐานทัพทันทีฐานทัพกำลังจิบชาร้อนถึงกับสำลักพรวดออกมา เมื่อครู่ตนได้ยินไม่ผิดแน่ ว่าลูกชายไปทำลูกสาวคนอื่นท้อง"ตาย ๆ แล้วครอบค

05( เรื่องไม่รู้จบ )𓂃𔘓𓂃Per* "ไม่บอกก็ไม่ต้องไป ฉันมีเวลาเฝ้าเธออยู่ในบ้านหลังนี้ทั้งวันทั้งคืน" "...." เอายังไงดี จะให้สู้กับคนอย่างนำทัพสู้ไม่ได้อยู่แล้ว แรงเขามหาศาล สมัยก่อนลากเธอออกจากผับมาจับขังในห้องยังเคยทำแล้ว"ที่คาเฟ่ฉันเกิดเรื่อง ต้องไปดูพนักงานก็หน่อย" ใบพลูยอมลดทิฐิลง เอ่ยบอกไปตามตรง "นั้นฉันไปด้วย" นำทัพลุกยืนอย่างเตรียมพร้อม ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงเหยียดยิ้มขึ้นเล็กน้อยใบหน้าเรียวสวยเลิกคิ้ว มองในแววตาจับผิด อาการแบบนี้ ไม่ใช่ว่ากลัวเธอหอบลูกในท้องหนีไปหรอกนะ"ไปสิ เผื่อนายจะมีประโยชน์บ้าง""...?? นำทัพมองหน้าใบพลู มีประโยชน์อย่างนั้นหรือ ทำไมตนฟังดูแล้ว เหมือนโดนหลอกด่ายังไงไม่รู้ แต่ก็เป็นเรื่องดีที่เธอเป็นฝ่ายยอมให้ตามติดไปด้วย@เซนิต คาเฟ่ไฟไซเรนรถสน.ประจำพื้นที่จอดอยู่ตรงหน้าคาเฟ่ แม้สถานที่ตรงนี้จะเป็นจุดผู้คนพลุกพล่าน ทว่ากลับเจอคนบางกลุ่มพากันย่อตัวนั่งหลบอยู่ตามมุมเพื่อใช้กำบัง"ปล่อยตัวประกัน!" เสียงเข้มของนายตำรวจตะโกนบอกชายหนุ่มที่ใช้ปืนจอร่างแฟนสาวเป็นตัวประกันระหว่างนั้นรถยนต์คันหรูของนำทัพได้เลี้ยวเข้ามาจอดพอดี สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เขาตวัดห

07( ต้นน้ำ )𓂃𔘓𓂃Per* "ไอ้ทุเรศ อุบาทว์ที่สุด!""ฮะ ๆ " หลังจากได้คำด่าของใบพลู นำทัพก็หัวเราะออกมาราวกับได้พร รีบเก็บเสื้อผ้าของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไปประตูห้องน้ำถูกปิดลง ใบพลูถอนหายใจออกมาทันที สิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้าได้เข้าหัวคนอย่างนำทัพบ้างหรือเปล่าปากตอบตกลง พยักหน้าเหมือนรับรู้ แต่การกระทำคือแก้ผ้าโชว์เธอ "ไอ้คนทุเรศ" ใบพลูพึมพำขึ้นมาอีก ขณะเดียวกันดวงตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าจำนวนสามใบใหญ่ของตัวเอง แสดงว่าคนเก็บของมาช่วงเวลาตอนเธอออกไปคาเฟ่กับนำทัพพอดีเธอรีบลุกมารื้อกระเป๋าตัวเองดู คนเก็บของกวาดเสื้อผ้าเธอมาหมดตู้ ถัดไปอีกเป็นกล่องเครื่องประดับ ส่วนอีกกล่องเป็นของใช้ส่วนตัว"ใจคอกะไม่ให้เรากลับไปคอนโดเลยหรือไง" ใบพลูบ่นแล้วแยกของที่จำเป็นต้องใช้ออกมาบ้างส่วน วันนี้เธอคงจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ไม่ไหว Rrrrrr~ ต้นน้ำ ใบพลูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อ ก่อนจะรีบกดรับ ต้นน้ำคือน้องชายแท้ ๆ วัยสิบแปดของเธอเอง"ว่ายังไง จะแอบพ่อให้พี่โอนค่าขนมให้อีกหรือ?" [ "เปล่า" ] เสียงทุ้มแตกหนุ่มกล่าวใบพลูยกยิ้มบาง ๆ บนโลกนี้น้องชายคือความสบายใจของเธอที่สุด"แล้วมีอะไร โทรหาพี่น่ะ" [ "

09( ที่เยียวยาใจ )𓂃𔘓𓂃บวรฑัตได้เห็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฐานทัพมาเหยียบถึงในบ้านตนเอง ความคับแค้นใจยิ่งเพิ่มทวีคูณ ที่ผ่านมาไม่ว่าจะใช้แผนอะไร ก็ไม่เคยทำร้ายคนในครอบครัวนี้ได้ "ผมมาที่นี่ ก็เพื่อมาแสดงตัวว่าผมเป็นพ่อของเด็ก" นำทัพกล่าว ความจริงแล้ว ตนไม่อยากจะพูดดีกับผู้ใหญ่พรรค์นี้สักเท่าไหร่หรอก บวรฑัตทำเหมือนนำทัพเป็นอากาศธาตุ แล้วจ้องดวงตาโกรธจัดไปยังลูกสาวตัวเองแทน "ต่อไปแกอย่ามาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีก ฉันไม่ใช่พ่อของคนไม่รักดีอย่างแก!" "ทำไมต้องทำขนาดนี้ ในท้องพี่ใบพลูก็หลานของคุณพ่อนะครับ" ต้นน้ำพูดแทนพี่สาว เรื่องที่ใบพลูท้องมันไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย เรียนจบแล้ว มีธุรกิจเป็นของตัวเอง แค่พ่อของเด็กเป็นนำทัพเท่านั้น "ฉันไม่ต้องการให้แกออกความคิดเห็น!" บวรฑัตหันมาตวาดลูกชายตนเอง "แต่คุณพ่อต้องฟังคนในครอบครัวบ้าง ผมคนนึงที่จะไม่ตัดขาดกับพี่สาวของผม!" ต้นน้ำตวาดบิดากลับอย่างเหลืออดเช่นกัน นำทัพเห็นน้องชายปกป้องพี่สาว ก็กระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ถือว่าในบ้านหลังนี้ยังมีคนมีเหตุผล "ไอ้ต้นน้ำ แกก็ขึ้นเสียงกับฉันหรือ" บวรฑัตชี้หน้าลูกชายคนเล็ก ร้อยวันพันปีต้นน้ำไม่เคยคิดจะกล้าก