Semua Bab My Dear คุณแดดดี้ของหนูเป็นตำรวจ: Bab 21 - Bab 30

21( โกรธแม่ของลูก ❤️‍🔥)𓂃𔘓𓂃เป็นเวลาหกเดือนแล้วที่เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับนำทัพออกมาลืมตาดูโลก ตอนนี้เจ้าเด็กจ้ำม่ำเริ่มสื่อสารอารมณ์เก่ง สามารถนอนพลิกตัวคว่ำ เอื้อมมือป้อม ๆ คว้าสิ่งของได้ไวที่สุดคนที่ตื่นเต้นไปกับทุกช่วงการเจริญเติบโตของลูกสาว จะเป็นใครไปได้ หากไม่ใช่นำทัพ เขาบันทึกวิดีโอตั้งแต่วันคลอด จนมาถึงวันนี้"อา~" มือน้อย ๆ คว้าส้มที่หั่นเป็นคำเล็ก ๆ ใส่เข้าปากเอง เคี้ยวแก้มตุ้ยนุ้ย "อร้าย หมูอ้วนของย่า น่ารักจริง ๆ" ดาด้าโน้มจมูกลงมาหอมศีรษะหลานสาวตัวกลม ตั้งแต่เกิดหนูณิดื่มนมเก่ง พอเริ่มทานอาหารได้ก็กินเก่ง ไม่เคยแสดงท่าทีเบื่ออาหาร "เอาส้มอีกไหมหนูณิ แต่ปู่ว่าต้องเพิ่มหน่อยนะ แป๊บเดี๋ยวหมดอีกแล้ว" ฐานทัพนำส้มที่หั่นไว้มาเติมเพิ่มให้หลานสาวยิ้ม ๆ ใบพลูนำตัวลูกสาวมาฝากให้คุณปู่คุณย่าช่วยดูแลตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ ส่วนนำทัพก็ติดราชการตำรวจตั้งแต่ช่วงเช้า จึงเป็นโชคดีของคุณปู่คุณย่า "อยากเอาค้างด้วยสักคืนจัง ย่าติดรอยยิ้มเจ้าเด็กอ้วนแล้ว ดูสิพี่ทัพ ขนาดกินยังยิ้มแป้นเลย" "ฮึ" ฐานทัพยกยิ้มอ่อนโยน คว้าทิชชู่ไปเช็ดปากให้หลานสาว ตั้งแต่เกิดมาหน

23( อย่าให้ลูกหลับ ❤️‍🔥)𓂃𔘓𓂃"ไม่เอาหรอก ฉันไม่ไว้ใจให้คนอื่นมาดูแลลูก" ตั้งแต่คลอดหนูณิออกมา ใบพลูตัวติดกับลูกสาวมาก ไม่ว่าจะอาบน้ำ กินนม เรื่องอาหารการกิน กล่อมเข้านอน ล้วนทำเองทั้งหมด ไม่ค่อยมั่นใจว่าคนอื่นจะดูแลลูกได้ดีเท่าเธอที่บ้านหลังนี้ มาตังจะมารับจ๊อบทำความสะอาดอยู่สัปดาห์ละสามครั้ง ไม่มีแม่บ้านมาอยู่ประจำ อาจเป็นเพราะทั้งเธอกับนำทัพชอบความเป็นส่วนตัว ส่วนโอบดินก็พักอยู่บ้านเล็กอีกหลังที่นำทัพเพิ่งสั่งสร้างเสร็จ นำทัพใบหน้ายุ่งหลังได้รับคำตอบ ตาคมกริบ มองร่างคนตัวเล็กที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจกอย่างเร่งรีบ "ก็แค่รับผู้ช่วยมาสักคน เธอจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น" "ขอคิดดูก่อน" "จับแยกกับลูกยากจริง ๆ" นำทัพพึมพำเสียงเบา คิ้วขมวดยุ่งเข้าหากัน แต่เขาก็พอเข้าใจว่าหนูณิใครอยู่ใกล้ก็หลงความน่ารัก ขนาดคนเป็นพ่อยังหลงไม่เหลือ นับประสาอะไรกับคนเป็นแม่ที่คลอดออกมา"แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานหรือ?" ใบพลูแต่งหน้าเสร็จพอดีหันมาถามนำทัพ สังเกตว่าเขาอยู่ในชุดลำลองธรรมดา "วันนี้วันหยุด เลยจะไปรับลูกพร้อมกับเธอ" "อือ" ใบพลูพยักหน้า นี่ก็สายมากแล้ว เจ้าเด็กจ้ำม้ำคงตื

25( สัญชาตญาณ ) 𓂃𔘓𓂃'พ่ออยากเจอหลานสาวสักครั้ง ถ้าลูกว่างวันไหนนัดเจอกันที่เซนิต คาเฟ่ของลูกก็ได้' "หนูณิดูสิคะ คุณตาส่งทองมารับขวัญหนูด้วย หม่ามี้จะเก็บเข้าเซฟให้หนูตอนโตนะคะ" "แอ้! กรี๊ด!" เสียงแหลมเล็กกรีดร้อง ปัดถุงทองจากมือของมารดาทิ้ง แล้วหมุนตุ๊กตาของเล่นที่ของขวัญเป็นคนซืื้อให้เล่นต่ออย่างไม่ใยดี "ตายจริง หงุดหงิดอะไรคะหนูณิ หม่ามี้เอาผลไม้ให้กินแล้วหนิ" ใบพลูเก็บถุงทองของบิดาขึ้นมาจากพื้น นับวันเจ้าก้อนของเธอยิ่งมือไว ไม่หยิบจับเข้าปาก ก็เขวี้ยงของทิ้ง"กรี๊ดไปจนถึงหน้าบ้านเลย ลูกเป็นอะไร?""ไม่มีอะไรหรอก แกโวยวายไปตามภาษา มือไวปัดถุงทองตกแค่นั้น" "ฮึ เด็กฉลาด" นำทัพพึมพำเบา ๆ อ้าแขนอุ้มลูกสาวตัวน้อยมาจุ้บหน้าผาก "พรุ่งนี้คุณพ่อนัดฉันกับลูกให้ไปหาที่คาเฟ่ นายโอเคไหม?" "โอเค ฉันไม่ขัดขวางความผูกพันพ่อลูกอยู่แล้ว" ใบพลูมองสีหน้าปกติของนำทัพที่ตอบออกมา ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ตอนแรกนึกว่าเขาจะโวยวาย ไม่ให้เธอไป "เธอมีอะไรอยากบอกฉันหรือเปล่า?" นำทัพอุ้มลูกสาวมาหย่อนร่างนั่งลงบนเก้าอี้ ตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของหญิงสาว"..?? ต้องมีอะไรอยากบอกเขากัน ทำไมวันนี้นำทัพดูนิ่ง

27 ( คุณแด๊ดปวดหัว )𓂃𔘓𓂃"แง~ แง!" เสียงร้องไห้ของลูกสาวจากอีกห้อง ทำให้ใบพลูลืมตาตื่นนอนโดยอัตโนมัติ รีบลุกขึ้นจากเตียงนอนทั้งสภาพเส้นผมยุ่ง ๆ ทว่าก็ได้ยินเสียงปลอบประโลมของนำทัพดังตามขึ้นมา"โอ๋ ๆ หนูณิคนเก่งไม่ร้องนะคะ เดี๋ยวหม่ามี๊ตื่นนะ" ริมฝีปากอมชมพูคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางก้มมองเรือนร่างของตัวเองที่อยู่ในชุดนอน คนที่เปลี่ยนให้จะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่นำทัพเล่นจนเธอสลบตั้งแต่พลาดมีอะไรกันในคืนนั้น จนมาถึงตอนนี้ นึกแล้วก็อับอายเขา ใบพลูอาบน้ำชำระร่างกายเปลี่ยนชุดใหม่ รีบลงมาด้านล่าง ได้ยินเสียงเชียร์ลูกสาวของคนเป็นพ่อดังลั่นห้องโถง "หนูณิ อีกนิดลูก คลานมาหาแดดดี้เร็ว" นำทัพใช้ตุ๊กตาหมีตัวสีแดงล่อลูกสาว เพราะทารกวัยหกเดือนย่างเข้าวัยเจ็ดเดือนกำลังอยู่ในช่วงวัย เพาะกล้ามเนื้อแขนขา หนูณิเริ่มพลิกคว่ำตัวได้เร็ว แถมยังเอื้อมมือป้อม ๆ หยิบจับสิงของได้ไว จนบางครั้งใบพลูถึงกับกุมขมับยามเจ้าเด็กอ้วนตัวกลมไม่ได้ดั่งใจ โดยเฉพาะเรื่องของกิน จะส่งเสียงโวยวายได้เก่งเป็นที่หนึ่ง สมกับเป็นลูกสาวของนำทัพ โวยวายเก่งได้พ่อ "ฉันทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ อยู่บนโต๊ะอาหาร" นำทัพเห็นใบพลูยืนมองอยู่นานแล้ว เ

29( ปรับความเข้าใจ 🔞❤️‍🔥)𓂃𔘓𓂃"สักแก้วสิ เข้านอนจะได้หลับสบาย" ของขวัญส่งแก้วไวน์ให้ใบพลู งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของหนูณิจบสองทุ่ม แต่กลุ่มผู้ใหญ่ยังนั่งสังสรรค์กันอยู่ต่อในห้องจัดเลี้ยงมีแค่สามเพื่อนรักที่นั่งเม้าท์มอยกันอยู่ ราเชนทร์เอาลูกชายไปนอนก่อน ส่วนเรย์ออกไปดูดบุหรี่อยู่ด้านนอก ส่วนนำทัพก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน"แก้วเดียวนะ ฉันไม่ค่อยอยากดื่มเยอะ" ใบพลูรับแก้วไวน์มายกดื่ม นับว่าเป็นแอลกอฮอล์แก้วแรก หลังลูกสาวอายุครบหนึ่งขวบ"เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ ไม่อยากเชื่อว่าฉันกับใบพลูจะเป็นแม่คนแล้ว" ไอด้าเอ่ย พอมีลูกก็ทำให้เธอโตขึ้น แม้จะรู้สึกเหนื่อย แต่ก็มีความสุข "ฉันคนเดียวสินะ ที่ไม่มีลูกเป็นของตัวเอง" ของขวัญพูดจบก็ยกแก้วไวน์ที่เพิ่งรินใส่แก้วใหม่ยกดื่มจนหมดรวดเดียว ไอด้าสังเกตดูจากช่วงนี้ของขวัญดูไม่ค่อยสดใสเหมือนเมื่อก่อนจึงเอ่ยถาม "เมื่อก่อนฉันเห็นใบพลู หน้าอมทุกข์ แต่ตอนนี้เป็นแก มีอะไรก็บอกพวกฉันได้""ใช่ แกเป็นอะไรหรือเปล่า?" ใบพลูพยักหน้าถาม เธอเองก็สัมผัสได้เช่นเดียวกับไอด้า ว่าของขวัญดูไม่ค่อยมีความสุข"ไว้พร้อมเล่าเมื่อไหร่ จะเล่าให้พวกแกสองคนฟังนะ" ไอด้ากับใบพลูพยัก